Postnatale depressie

[pelkie]

ik heb eens gehoord van een huisarts die't volgende adviseerde bij een postnatale depressie:
de vrouw in kwestie moest 'smorgens tegen haar man 3 dingen zeggen die ze die dag ging doen. Gewoon een realistisch plan van wat ze die dag gedaan moest hebben (dus de keuken kuisen, bedden opmaken en koken bv.). Als ze dat dan die dag niet gedaan had, moest haar man van de dokter haar flink onder haar voeten geven...
Ik denk dat't dikwijls een kwestie is van in gang te geraken. Eens je op gang bent, voel je je meestal wel beter.

[meisje100]

ja inderdaad pelkie! daar ben ik het helemaal mee eens. Ikzelf heb soms enorm veel moeite om in "gang te schieten", maar eens ik begonnen ben: dan heb ik zovéél voldoening achteraf en voel ik me een heel stuk beter.
Dan krijg ik ook meer het gevoel dat ik het best allemaal wel aankan: huismoeder én mama zijn

[Tammyke]

Pff ik ben da knopke voor in gang te schieten ook ergens verloren hoor!
Jeetje de laatste dagen voel ik me echt rot..
Ebe is de laatste weken constant ziek en ik mag niet klagen, want het is nog steeds ne brave. Alleen begint het enorm zwaar te worden als je steeds 24/24 bij hem bezig zijt.
Wil de laatste weken zoveel doen en kan gewoon niet buiten. Tis bijna kerst en heb nog steeds geen enkel pakje onder de boom.

Heb al gedacht om men vriend en ebe bij kerst alleen naar men papa te sturen, dan kan ik hier tenminste eens iets doen. (als ik zin heb )
Ben gewoon zo lui, alles draai om Ebe, heb in niks zin, ben moe.. Moet dringend eens naar een dokter, ma die heeft natuurlijk juist verlof deze week!

[Sterretje]

Hallo dames,

Ik weet ergens niet goed waar ik ermee terecht moet, maar er is een vreemd psychologisch monstertje op mijn schouder komen zitten.

Ook al heb ik altijd gezegd dat het mij nooit zou overkomen, dat ik alles onder controle heb, dat ik het goede evenwicht heb gevonden, ... vandaag zit ik echt in een emotionele dip.

Mijn ventje kan in mijn ogen niets goeds meer doen, ik voel mezelf heel slecht in mijn vel, voel me geen 'vrouw' meer zoals een vrouw voor een man kan zijn, voel me onbelangrijk en alsof ik geen grip meer heb op de dingen in en rondom mijn leven.
Het enige waar ik me nog aan optrek (en stevig in mijn schoenen sta) is mijn kleintje. Ik ben zo dankbaar voor haar liefde en zie haar zo ontzettend graag. Ik weet perfect wat ze nodig heeft en voel me heel goed in de moederrol.
Daarbuiten voel ik me heel onzeker, en hou me op sociaal gebied echt op de achtergrond.
Ben heel vermoeid, slaap heel slecht en heb geen recupereringsvermogen meer.
Maar ik heb vooral het gevoel dat onze relatie op een dood punt zit. Alsof we niet meer met elkaar, maar tegen elkaar praten. er is te veel stilte als wij twee samen in huis zijn. Ik ben echt niet de hele tijd met Ambertje bezig, maar ook heel veel met huishoudelijke taken, mijn ventje is bijna de hele tijd in de tuin bezig. als we samen zijn, praten we bijna niet.
En dan het meest diepzittende: hij spendeert te veel aandacht naar een vrouwelijke collega/vriendin naar m'n zin. 't is een schat van een vrouw, heel sociaal, heel vriendelijk maar met een flirtende en ondeugende toets. Ze is superspontaan en recht voor de raap. Blijkbaar valt mijn ventje voor die charmes want hij is niet bij haar weg te slaan. Hij zegt dingen tegen haar, die nooit aan mijn oren komen, ofwel veel later. Dingen die ik heel belangrijk vind, maar voor hem maakt het niet uit tegen wie hij dat zegt... ik heb hem er al meermaals over aan gesproken, maar dan ben ik weer te jaloers, of ik zie spoken of ....
Verder is er in onze relatie niet veel relationeels meer. Vrijen is nog zelden. Gelukkig knuffelen en kussen we nog veel. Hij 'mist' niets in onze relatie zegt hij. En daarnet, toen ik zei: knuffel me eens, sprongen de tranen in mijn ogen en ik zei: ik mis je. En hij antwoordde: maar ik ben er toch....
en toch, heb ik het gevoel dat ik hem kwijt ben...
De tranen lopen over mijn wangen. Ik weet niet wat me scheelt, ik hoor toch gelukkig te zijn?
Mijn ventje deed mijn tranen weg met de conclusie: je hebt een postnatale depressie....
Gemakkelijkheidsoplossing of een basis van waarheid????

[lisa marie]

Oh Sterretje, voor jou ook een dikke knuffel.
Een aantal dingen die je schrijft zijn heel herkenbaar. Ook ik heb het gevoel dat we meer naast mekaar dan met mekaar leven...

En die uitspraak 'je hebt een postnatale depressie', pfff... die heb ik hier ook al eens gehoord. Makkelijk voor hen hè, om dat zo te zeggen.

Ik voel met je mee, herken ook heel wat van je gevoelens...

Nogmaals een dikke knuffel !

[fluffie]

Sterretje, heeeeeeeeele dikke knuffel meid!!! Ik weet niet goed wat voor "raad" ik je kan geven... ik zou zeggen, praat erover met het ventje, en als je je echt niet goed in je vel voelt, praat erover met je huisarts, of met een psycholoog of zo. Het is niet goed om ermee te blijven lopen.

Wat je zegt van "ik hoor toch gelukkig te zijn"... Naar de buitenwereld toe lijkt dit wel zo. Je bent pas mama, je hebt alles wat je wil, en dan MOET je gelukkig zijn. Misschien ligt daar al een deel van het probleem, "moeten" gelukkig zijn lukt volgens mij niet. Huil als je daar nood aan hebt. Praat erover. Het is niet omdat je alles hebt wat je wilt, dat je persé gelukkig bent.

Ik hoop dat het snel beter wordt. Ik wou dat ik meer kon zeggen. Weet dat je hier altijd terecht kan...

Dikke knuffel,
Véro.
xx

[Loeki]

Oh Sterretje lieve meid toch... Groepsknuffel voor Sterretje!

Lieverd ik denk dat het wel normaal is hoor dat je door zoiets doorgaat. Tis ook niet niks, een heel ander leven, terug gaan werken, ... Tel daar dan nog eens slapeloze nachten bij, een mens zou 't voor minder niet meer zien zitten.

Ik meende ook direct te schrijven dat het zo herkenbaar klinkt, en blijkbaar zijn er nog mensen hier die zo denken. Ventjes die niks goed kunnen doen, 't gevoel hebben het zelf ook niet goed te doen, niet genoeg doen wat je kan, ... De relatie die kapot is, ik voel het helaas ook.

En 't feit dat je hem mist en dat hij dat niet begrijpt is zooooooo klassiek hé.

Wat is een postnatale depressie... Ik denk dat veel mama's vroeg of laat met een vorm ervan te kampen krijgen. Je zou voor minder...


Dikke dikke knuffel meid!

[MA]

Sterretje, ook van mij een dikke knuffel ! En ook hier dingen die herkenbaar zijn, al denk ik soms dat ik meer het gevoel heb dat het niet snor zit met de relatie dan manlief. Vraag me soms af of ik te veeleisend ben...of vrouwen misschien meer 'wij' verwachten dan mannen kunnen geven ? 't zijn maar louter mijn bespiegelingen uitgaande van mijn situatie en wil vooral de jouwe niet minimaliseren.

Denk dat je inderdaad best uitpraat, maar is soms moeilijk he. Zeker als je al in het stadium bent waarop je 'naast' elkaar leeft. Wij hebben gisteren nog eens samen gebabbeld, toen we met zijn tweeen op de trein zaten op weg naar een concert in Amsterdam. Soms moet je percies je met je tweeen 'afzonderen' om nog eens tot een gesprek te kunnen komen...Thuis moet je altijd vanalles doen, komt de baby er tussen...

Moet zeggen dat ik inderdaad altijd de indruk had dat jij alles goed onder controle hebt (behalve je schoonmoeder dan en dat jij echt een goeie modus vivendi gevonden hebt. Vind het oprecht spijtig om te lezen dat je je nu zo ongelukkig voelt. Nog een extra knuffel

[Sterretje]

Pfff, bedankt meisjes. 'k voelde me gisterenavond wel wat beter, we hebben ook een zwaar weekend achter de rug met 3 feestjes (waarvan 2 bij ons in huis), een zieke baby en een man die alles maar over zich heen laat gaan...'k denk dat de vermoeidheid de grootste boosdoener is.
We hebben wel al wat kunnen praten, maar mijn man zegt gewoon dat het normaal is dat we minder tijd voor elkaar hebben omdat de baby er is en ons leven anders is. Da's wel waar, maar de baby hoeft daarom niet tussen ons te staan hé. Precies of hij verschuilt er zich achter, terwijl het voor hem helmaal geen extra werk met zich mee brengt, of extra zorgen. Ik moet de zorg voor de baby (met veel plezier trouwens) overal bovenop nemen.
Dus zei manlief dat ik het huishouden maar wat moet laten liggen, wat ik ook best kan, maar NIET als ik 20 mensen in m'n huis moet ontvangen/ ontvangen heb, en ik een drukke week voor de boeg heb en 's avonds geen tijd meer ga hebben om bij te werken...
Enfin, we begrijpen elkaar dus nog steeds niet....

de tijd zal wel raad brengen, als mijn dipje wat over is.
Het is zo frustrerend als ik hem zie lachen en 'stoeien' met die collega van hem, terwijl wij al lang niet meer gelachen hebben samen. Dat vreet erg aan me, en maakt dat ik me erg onzeker en onbelangrijk voel. En dat begrijpt hij niet, hij zegt dat ik iets moet doen aan mijn eigenwaarde... maarja, een groot deel begint daar wel bij hem. Er kan geen complimentje meer af, geen spontaan lief woord. En laat me dat nu net eens extra nodig hebben.

Ik weet het, praten is de boodschap... maar het doet goed mijn hart eens even te luchten...

[wat is er mis?]

Sterretje, dikke dikke knuf meid!!!
Volgens mij heb je je best al gedaan en al gepraat met je grote vent. Veel meer raad kan ik je ook jammer genoeg niet geven.
Zeg hem miss nog eens duidelijk dat ook jij graag wil lachen met hem, dat je ook graag stoeit met hem. Misschien moet je ook zelf het initiatief eens nemen? Maar ik weet wel dat dat allemaal gemakkelijker is gezegd dan gedaan hoor meid!
En "moeten" gelukkig zijn bestaat niet hé, zoals hier al gezegd is geweest. Je moet helemaal niets. En we weten hier allemaal dat je super blij bent met Amber. Daar gaat het niet om hé.
En ik weet niet of je daarom een postnatale depressie hebt hoor. Ik vind het nogal "gemakkelijk" van je ventje om dat te zeggen. Precies alsof het daarmee is opgelost. Hij zou er dan nog meer voor je moeten zijn als hij denk dat dat het is.
Ik hoop dat hij je een beetje helpt ih huishouden zodat er meer "samen" tijd is. Zou je dat niet knn afspreken?
Ik hoop echt dat het betert hoor meid!!!

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Thanks.
Ik ga het tijd geven en zo veel mogelijk met ventje praten. Maar je kent mannen hé, als je te lang over een onderwerp doorgaat, ben je aan het zagen.

Ik heb echt wel een brave echtgenoot en we zien elkaar doodgraag, maar waarom moet het soms zo moeilijk zijn
Ik denk niet dat ik echt postnatale depressie heb. Op andere gebieden gaat alles super ....

[MA]

Misschien even een verrassingsetentje voor jullie beiden plannen, sexy jurkje aan, Ambertje even naar je ouders voor een avond en nacht...en dan eens goed praten...(en verder nog niet te veel verwachten

[JD]

Ik had ook het gevoel dat we een beetje naast elkaar begonnen te leven (steeds bezig met het huishouden) en alleen maar over Leon konden praten.
Ik heb de flair gehaald met het bonnenboekje voor een hotelovernachting... binnen twee weken slapen we dus een nachtje op hotel en zijn we er eens twee dagen uit. Leon gaat welliswaar mee, maar de verandering van omgeving zal ons goed doen. We zullen ons in ieder geval niet kunnen wegsteken achter huihoudelijke taken en andere verplichtingen.

[wat is er mis?]

Oh super JD.

Ik zou ook graag eens een citytrip doen, dan vooral voor de papa zijn vaderdag. Maar ik wacht een beetje af wat ik krijg voor moederdag

Liefs,

Bokje

[lisa marie]

Pfff... het gaat me vandaag echt niet goed...
Zoals jullie weten is mijn man heel weinig thuis. Zelfstandige die werkt in de zaak van zijn moeder, weduwe. De winkel is ook heel het weekend open.

Ik wist voor ik zwanger werd, dat ik er vaak alleen voor zou staan. Maar mijn man maakte toen al plannen dat hij er dan vaker zou zijn, dat hij ’s avonds wat eerder zou proberen te stoppen. Of dat hij in de vroege vooravond naar huis zou komen voor een uurtje of zo, en dan daarna nog zou gaan werken. Maar dat ware allemaal mooie plannen, maar de praktijk…

Omdat ik er al gewoon aan was dat ik vaak alleen ben, dacht ik dat dat absoluut geen probleem zou zijn. Ik heb het voor de geboorte van Marie zelfs nooit als een probleem gezien dat mijn man er bijna niet was.
Maar nu vallen de dagen me soms zo lang.

Pas op, begrijp me niet verkeerd. Ik zie ons meisje ontzettend graag. Als ze me weer eens zo’n lieve lach geeft, of ondeugend kijkt, krijg ik tranen van ontroering in mijn ogen, en smelt mijn hart.

Ik heb nooit veel vrienden gehad, ik heb daar ook nooit echt behoefte aan gehad. Ben altijd heel zelfstandig geweest. Ging meestal ook alleen shoppen bv., dat vond ik zo het fijnste.

Ik weet niet wat het nu is… maar ik begin precies een beetje te vereenzamen. Ik weet het, ik mag me niet laten tegenhouden om mét Marie weg te gaan. Maar ik ben wat dat betreft precies nogal een stresskip. Begin al bijna te panikeren bij de gedachte dat ik haar ergens anders de fles ga moeten geven. Gaat dat wel lukken ? Kan ik ze daar wel opwarmen ? Gaat ze wel willen drinken ? Gaat ze niet lastig zijn ? (terwijl het zo’n lieve meid is).

Omdat ik zoveel met haar thuis ben, zijn de dagen zo lang aan het worden. Als de papa er nu in het weekend zou zijn, dan was dat heel anders. Maar hij werkt het hele weekend ook. Af en toe kan hij op zondag of zaterdag eens vrij nemen, maar dan is hij er nog geen hele dag, want dan is er toch wel altijd iets.

Vanmorgen aan de ontbijttafel kwamen de tranen omhoog. En ventje wil dat dan niet snappen.(zijn eerste opmerking was trouwens ‘je hebt toch geen postnataal depressie hè ?) ‘Ga dan eens weg met Marie’, ‘blijf toch niet altijd thuis met haar’. Da’s makkelijker gezegd dan gedaan… Ik weet het, ik zou meer ontspannen moeten zijn wat weggaan betreft. Als ze haar flesje nu eens 10 minuten later krijgt, is dat ook geen probleem. Als ze weent, dat moet ook allemaal kunnen…

Dju toch hè, ik weet niet wat er mij scheelt…