ook ik sluit me aan bij wat andere mama's hier al schreven.
Wij hebben vooral in het begin een hele lastige periode gehad, Sem had erge reflux en sliep eigenlijk heel weinig, huilde bijna constant, enz.
Ik vond het heel lastig, en vroeg me meermaals af aan wat we dat verdiend hadden, na al onze miserie om hem te krijgen.
Maar na enkele maanden ging het veel beter, hij had medicatie, hij kon al enkele uren aan een stuk alleen slapen, en ik bloeide open.
Nu slaapt Sem zoals je weet al enkele weken plots niet meer door, en de vermoeidheid weegt ook, maar wij hebben hem al twee keer laten logeren (wel omdat we ergens naartoe moesten) bij de oma's, en we kunnen dan weer eens enkele uren doorslapen. Dat doet zo'n deugd, dus dat moet je zeker eens doen hoor!!
Nu kan ik er beter mee om dan die eerste maanden, en hoe moe ik ook ben, hoe beu ik het ben als hij 's nachts wééral wenend wakker wordt, toch probeer ik om gewoon dankbaar te zijn dat ik mama ben. Het helpt de ene keer al beter dan de andere keer
.Ik wil gewoon duidelijk maken dat je niet alleen bent, en dat die gevoelens echt herkenbaar zijn. Een dikke knuffel, en geniet van de zon vandaag!!
als ik daar nu aan terugdenk, lijkt het wel over een andere mens te gaan. (dan moet ik nog zeggen dat ik eigenlijk -weliswaar 2 tegelijk, maar toch- gemakkelijke kinderen heb. maar nu gaat het allemaal vlotter, hoewel - en dat vind ik echt wel belangrijk - het toch een aandachtspunt blijft om voldoende tijd voor mezelf en voor mijn partner te nemen. Dus neem tijd voor jezelf - bedenk iets waar je heel erg van genoot toen je nog geen kind(eren) had en probeer dat te organiseren dat je dat nu nog eens doet: shoppen, sporten, ... Ik had daar eigenlijk bijna meer deugd van, dan van eens zelf doorslapen... 
. Maar een paar namiddagjes slaapverlof hebben me toen veel deugd gedaan, en ondertussen slaapt Seppe meestal door. Er komen dus zeker betere tijden, en kom ondertussen hier maar je hart uitstorten!
en heb weinig fut.
