Verder vind ik het vermoeiend. Ik ben deze voormiddag enkel bezig geweest met flesjes geven en hen in badje steken. Verder had ik nog tijd om zelf iets te eten en hun flesjes af te wassen en te steriliseren. Ik raak echt niet meer vooruit. Ik heb deze namiddag nog maar enkel in mijn zetel gelegen omdat ik geen fut heb en straks is het alweer tijd om hun flesje te geven. Ik zal weer niet veel gedaan hebben. Ik mag al content zijn dat ik nog niet terug aan het werk ben.Waar blijven of bleven jullie de energie van halen? Want de mijne is ver te zoeken en dan voel ik mij zo schuldig t.o.v. mijn man die ganse dagen moet gaan werken en 's avonds dan toch nog helpt ééntje een fles te geven. Of 's nachts ook al eens zou opstaan om een tuutje te gaan geven als ze wenen.
Een vermoeide tweelingmama.
PS: Lyse, ik kan je jammer genoeg niet helpen want ik zit nog niet (en hopelijk nooit) in die fase. Moet wel lastig zijn.
, gebeurde pas ergens in de loop van de namiddag), bezoek te ontvangen, pampers verversen, me zorgen maken over vanalles en nog wat... en ga zo maar door. Bijslapen overdag lukte me niet, het was supervermoeiend en ik was ook blij als hij ging slapen of dutten.