Hey, ik heb net een keizersnede achter de rug van een tweede kindje, waarbij het eerste kindje ook via keizersnede kwam (cfr topic "Geboorteverhalen"). Allebei de keizersnedes waren gepland, er was dus niks spoed aan, of geen neonatologie etc. Ik denk dat dat een grooooooot verschil geeft, zowel in beleving als in recuperatie.
Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik geen schrik heb van operaties, operatiezalen met bijhorende kou en bieptonen de hele tijd, enzovoort. Het enige waarvoor ik weldegelijk wat schrik heb is de epidurale, omdat ik in het verleden al eens na een ruggeprik verlies had van hersenvocht en dat geeft echt de allerergste hoofdpijn die je je maar kan inbeelden (maar bij een epidurale moet je dan wel 2 keer pech hebben, want in principe wordt die niet zo diep gestoken als dat ze voor een ruggeprik gaan). (gelukkig is dat wel snel verholpen geweest met een extra ingreepje, dus dat weet ik dan ook wel, maar toch heb ik geen zin in die pijn)
Maar mocht ik gewoon zijn bevallen, zou ik ook een epidurale "moeten" hebben gehad, omdat ze met een litteken in de baarmoeder van een vorige keizersnede altijd standby moeten staan voor een eventuele spoedkeizersnede... dusja dat kwam voor mij op hetzelfde neer.
(derde optie was geplande keizersnede onder volledige narcose, maar ik wilde mijn kindje toch net iets te graag direct kunnen zien, dus heb ik mijn angsten maar overwonnen)
De eerste keizersnede was echt een magisch moment. En ook deze tweede keer vond ik het echt een superervaring. Het leek alleen allemaal veel sneller te gaan. Zowel de tijd vanaf eerste snede tot de geboorte, tot achteraf het toenaaien. Alleen de recovery duurde naar mijn gevoel iets te lang (zonder kindje erbij in mijn geval).
Wat ik denk dat heeeeeeel belangrijk is, is dat je vraagt of het enigszins mogelijk is om huidcontact met je kindje te kunnen hebben tijdens het toenaaien. Dus nadat je kindje eerst gecheckt is geweest door de kinderarts. Dat geeft zooooooo een rustgevend gevoel, je weet ook instinctief dat alles in orde is met je kind. En de tijd van het toenaaien vliegt dan echt voorbij, omdat je volledig betoverd bent door dat kleine schepsel op je borstkas.
Toen ik voor deze tweede bevalling het verlosdossier kwam opmaken bij de vroedvrouw, heeft ze me wel toevertrouwd dat dat niet altijd mogelijk is owv drukte op het verloskwartier... en dat vind ik wel spijtig. Want het staat wel in het babyvriendelijk beleid van het ziekenhuis enzo, maar ze gaf toe dat het soms owv logistieke redenen van hun kant niet mogelijk is.... Nuja, omdat ik natuurlijk al van die ervaring "geproefd" had bij de eerste, en ik haar ook vertelde hoe speciaal het was dat Meis op haar eerste verjaardag in net dezelfde positie tijdens haar middagdut op mijn borstkas was in slaap gevallen, wist ze natuurlijk dat ze mij het niet zouden kunnen wijsmaken dat huidcontact niet mogelijk was... dus ze gingen hun uiterste best doen om het ook deze keer mogelijk te maken, en ik had bovendien het geluk dat het idd heel rustig was op het verloskwartier zelf op dat moment. Misschien is het toch de moeite om daar expliciet naar te vragen?
Wat de recuperatie betreft: ik ben niet direct een referentie, maar ik ben bij beide keizersnedes zeer snel gerecupereerd. In ons ziekenhuis blijft de epidurale ook 48u zitten (met blaassonde etc en vooral nuchter blijven grrrrr Gelukkig geen drain), maar die stond helemaal niet hard en ik had eigenlijk compleet alle gevoel en beweeglijkheid terug toen die zogezegd nog werkte. De dag na het verwijderen ervan (dag 3 dus) heb ik de eerste keer al een hele verhuis gedaan in mijn kamer (bed bij het raam gezet, dus zetel etc allemaal weg), en deze tweede keer liep ik op die dag al rond met onder de ene arm de baby en in de andere arm een spartelende Meis die ik vijf keer van de vensterbank moest plukken en dan in de gang in de hoek zetten (manlief was aan het telefoneren en had zogezegd niks gezien). Op dag 3 heb ik maar 1 keer een dafalgan 500mg gehad en dat voldeed ruimschoots, dus daarna helemaal geen pijnstilling meer nodig gehad. Ik mocht deze keer op dag 4 naar huis (omdat de baby het goed deed, in tegenstelling tot Meis die toendertijd onder de lamp moest), en geloof me ik was er compleet klaar voor. Ik was het echt beu op de materniteit, en onze dochter ook... De eerste twee dagen kon ik de zorgen daar wel gebruiken (idd 't is niet zo fijn als je je kindje niet zelf in bad kan steken of een pamper verversen, maar voor de rest lagen mijn kindjes telkens bijna continu in mijn bed
)
En thuis gaat alles zijn gewone gangetje, volgens mijn ritme en zonder te hoeven wachten tot het belletje eindelijk beantwoord wordt.. Ik heb nergens last van en kan idd zelfs gewoon dingen heffen (al weet ik dat ik dat niet te veel mag doen).
O ja, ik heb dus ook scoliose, in die mate zelfs dat ik in mijn puberteit een korset heb moeten dragen (niet leuk, en ik ben echt geen quasimodo hoor!! je ziet er eigenlijk niks van). Dat is nooit een probleem geweest bij epidurales of ruggeprikken. Die anesthesisten kunnen er wel weg mee hoor...
Je blijft idd alles gewoon voelen wat ze doen, maar op een vreemde manier doet dat gewoon geen pijn. Nuja, het snijden zelf voelde ik niet, maar als ze zo je buikspieren etc uit elkaar trekken dan word je dat idd gewaar. Ik heb me er niet te veel van aangetrokken, want ik wist dat na hoogstens 5 minuten mijn baby er zou zijn. En vanaf dat die op mijn borstkas lag, kon het me gestolen worden wat ze daar in mijn buik allemaal uitstaken
(een liposuctie + buikwandplastie was wel een welkome verrassing geweest, maar helaas pindakaas, ze hebben me alleen maar toegenaaid zonder meer
)
, was ik direct op de been de dag na de bevalling. Al bij al dus weinig problemen gehad, wens jou hetzelfde toe!
. Al had ik na alles en met mijn kindje in mijn armen maar weinig schaamte op dat moment haha.