Uitgerekend jan-feb-maa 2022

[Lore1]

Even een stomme vraag misschien, maar mocht/mag jullie partner mee naar de eerste echo? Zou het zo spijtig vinden om weer alleen te moeten gaan..

Liefs,
Tagomi

Bij ons was/is dit geen probleem maar wij gaan wel naar de privépraktijk van onze gynaecoloog. Ik zou het eens navragen in het ziekenhuis of bij jouw gynaecoloog maar normaal gezien zijn alle regels ondertussen al wat versoepeld dus ik denk niet dat het nog een probleem mag zijn.

[Goedgelukje]

Even een stomme vraag misschien, maar mocht/mag jullie partner mee naar de eerste echo? Zou het zo spijtig vinden om weer alleen te moeten gaan..

Liefs,
Tagomi

Bij mij mag mijn partner meekomen. Maar weet niet of dat in elk ziekenhuis/praktijk hetzelfde is. Dus ik zou het bij je gynaecoloog eens navragen.

[Glow]

Even een stomme vraag misschien, maar mocht/mag jullie partner mee naar de eerste echo? Zou het zo spijtig vinden om weer alleen te moeten gaan..

Liefs,
Tagomi

Mijn partner mag mee vrijdag. Dat is in het UZ Gent. De regels zijn op veel plaatsen wel versoepeld. Kan je zeker eens navragen.

[Tagomi]

Oke, bedankt voor jullie reacties!
Even contact opnamen met het CRG van Jette duurt al vaak een kwartier aan de wachtlijn, maar dan gaan we gewoon met zijn tweeën

Groetjes,
Tagomi

[Lore1]

Oke, bedankt voor jullie reacties!
Even contact opnamen met het CRG van Jette duurt al vaak een kwartier aan de wachtlijn, maar dan gaan we gewoon met zijn tweeën

Groetjes,
Tagomi

Wanneer is je echo? Zou zeker met 2 gaan, normaal gezien zal het geen probleem meer zijn.
Hier super hard aan het uitkijken naar de echo van morgen De weken gaan snel maar tegelijkertijd duurt het wachten soms toch ook lang...

[eline90]

Ook in Genk mag de partner meekomen naar de eerste echo en daarna wel enkel de termijnecho’s. Ik weet niet of het in tussentijd versoepeld is.

Ook ik heb morgen een echo! Best wel spannend gezien ik nu 8+5 ben en mijn vorige mk op 8w heb gehad. Normaal zou ik nu doodongerust zijn, maar al bij al heb ik er een goed gevoel over..

Blijven afwachten dus..

[Tagomi]

Veel succes met jullie echo's morgen, hier is het nog wachten tot donderdag!

Moet ook nog op zoek naar een gynaecoloog in de buurt, vorig jaar ben ik opgevolgd door 4 verschillende gynaecologen omdat er nooit ergens een plekje vrij was voor mij bij dezelfde. Echt geen fijne ervaring bij een missed abortion! Ook na mijn curettage heb ik geen opvolging meer gehad. Nadat ik enkele maanden later zelf hulp ben gaan zoeken omdat het ons niet meer lukte om zwanger te raken, werd er enkel naar mij gekeken en niet naar mijn vriend. Het zou ons nooit lukken zonder dat ik eerst 3 maanden in de menopauze moest gezet worden, dan een operatie moest ondergaan, dan 3 maanden wachten en dan weer een operatie. Gelukkig hebben we ons hier niet bij neergelegd en zijn we direct overgestapt naar Jette, waar bleek dat het probleem vooral bij mijn vriend zijn zwemmertjes zat. Maar nu zou ik dus terug naar dat eerste ziekenhuis moeten, waar ik erg tegenop zie. Moeilijke keuze..

[Lore1]

Veel succes met jullie echo's morgen, hier is het nog wachten tot donderdag!

Moet ook nog op zoek naar een gynaecoloog in de buurt, vorig jaar ben ik opgevolgd door 4 verschillende gynaecologen omdat er nooit ergens een plekje vrij was voor mij bij dezelfde. Echt geen fijne ervaring bij een missed abortion! Ook na mijn curettage heb ik geen opvolging meer gehad. Nadat ik enkele maanden later zelf hulp ben gaan zoeken omdat het ons niet meer lukte om zwanger te raken, werd er enkel naar mij gekeken en niet naar mijn vriend. Het zou ons nooit lukken zonder dat ik eerst 3 maanden in de menopauze moest gezet worden, dan een operatie moest ondergaan, dan 3 maanden wachten en dan weer een operatie. Gelukkig hebben we ons hier niet bij neergelegd en zijn we direct overgestapt naar Jette, waar bleek dat het probleem vooral bij mijn vriend zijn zwemmertjes zat. Maar nu zou ik dus terug naar dat eerste ziekenhuis moeten, waar ik erg tegenop zie. Moeilijke keuze..

Oei, dat klinkt helemaal niet fijn zo verschillende gynaecologen. En teruggaan naar een ziekenhuis waar je geen goed gevoel had, is ook iets lastig. Natuurlijk gaat het nu niet meer over het zwanger worden maar over de opvolging, misschien verloopt dit beter? Zijn er nog andere opties?

Veel succes donderdag!

[Goedgelukje]

Hey iedereen,

Ik kreeg vandaag weer een reactie van mijn huisdokter die me echt frustreert. Ze vroeg me waarom ik me zo veel zorgen maak over dat het mogelijks nog kan mislopen. Waarop ik antwoordde dat wanneer je zo'n traject als het onze erop hebt zitten, en je dan eindelijk na de zo vele teleurstelling en behandelingen zwanger bent, de schrik wel net iets groter is dat het misloopt. Daarop vroeg ze me hoe lang ons traject geduurd heeft (vanaf de start op natuurlijk manier), dat is 2 jaar in ons geval. Hierop gaf ze meteen het antwoord 'oh, maar 2 jaar, dat is heel normaal hoor' wat me het gevoel gaf dat de zwaarte van ons traject volledig miskend werd, alsof dat allemaal maar heel gewoontjes en normaal is.. Natuurlijk weet ik dat er mensen zijn van wie het traject nog een pak langer duurt, maar dat neem daarom toch niet weg dat 2 jaar, voor ons ook als een heel lange periode aanvoelde..

Herkenbaar voor jullie? Of hoe denken jullie daarover?

[mich75]

Hey iedereen,

Ik kreeg vandaag weer een reactie van mijn huisdokter die me echt frustreert. Ze vroeg me waarom ik me zo veel zorgen maak over dat het mogelijks nog kan mislopen. Waarop ik antwoordde dat wanneer je zo'n traject als het onze erop hebt zitten, en je dan eindelijk na de zo vele teleurstelling en behandelingen zwanger bent, de schrik wel net iets groter is dat het misloopt. Daarop vroeg ze me hoe lang ons traject geduurd heeft (vanaf de start op natuurlijk manier), dat is 2 jaar in ons geval. Hierop gaf ze meteen het antwoord 'oh, maar 2 jaar, dat is heel normaal hoor' wat me het gevoel gaf dat de zwaarte van ons traject volledig miskend werd, alsof dat allemaal maar heel gewoontjes en normaal is.. Natuurlijk weet ik dat er mensen zijn van wie het traject nog een pak langer duurt, maar dat neem daarom toch niet weg dat 2 jaar, voor ons ook als een heel lange periode aanvoelde..

Herkenbaar voor jullie? Of hoe denken jullie daarover?

Ik denk dat je het allemaal een beetje in perspectief moet zien, 2 jaar is lang, maar het is niet abnormaal dat het zolang duurt. Ik weet ook niet of je huisarts volledig op de hoogte is van jullie traject.
Hoe het voelt is voor iedereen anders en het is ook wat subjectief.

Je huisarts wou misschien ook wel achterhalen vanwaar je angst komt, voor hetzelfde geld zijn er andere factoren die een verhoogde kans geven dat het misloopt. Ze heeft misschien ook gewoon bedoeld dat 2 jaar normaal is en dat dit geen reden is om je zorgen te maken. Het is niet omdat je een traject achter de rug hebt dat je meer kans hebt dat het misloopt, maar de angst is er wel omdat je weet wat je moet doorstaan.

Ik ben dit probleem nooit tegengekomen, ik heb meer het tegenovergestelde voor, medelijden en bewondering voor het doorzettingsvermogen.

Het heeft dan ook 6,5j en 6 PU's geduurd eer onze dochter er was.

[Goedgelukje]

Hey iedereen,

Ik kreeg vandaag weer een reactie van mijn huisdokter die me echt frustreert. Ze vroeg me waarom ik me zo veel zorgen maak over dat het mogelijks nog kan mislopen. Waarop ik antwoordde dat wanneer je zo'n traject als het onze erop hebt zitten, en je dan eindelijk na de zo vele teleurstelling en behandelingen zwanger bent, de schrik wel net iets groter is dat het misloopt. Daarop vroeg ze me hoe lang ons traject geduurd heeft (vanaf de start op natuurlijk manier), dat is 2 jaar in ons geval. Hierop gaf ze meteen het antwoord 'oh, maar 2 jaar, dat is heel normaal hoor' wat me het gevoel gaf dat de zwaarte van ons traject volledig miskend werd, alsof dat allemaal maar heel gewoontjes en normaal is.. Natuurlijk weet ik dat er mensen zijn van wie het traject nog een pak langer duurt, maar dat neem daarom toch niet weg dat 2 jaar, voor ons ook als een heel lange periode aanvoelde..

Herkenbaar voor jullie? Of hoe denken jullie daarover?

Ik denk dat je het allemaal een beetje in perspectief moet zien, 2 jaar is lang, maar het is niet abnormaal dat het zolang duurt. Ik weet ook niet of je huisarts volledig op de hoogte is van jullie traject.
Hoe het voelt is voor iedereen anders en het is ook wat subjectief.

Je huisarts wou misschien ook wel achterhalen vanwaar je angst komt, voor hetzelfde geld zijn er andere factoren die een verhoogde kans geven dat het misloopt. Ze heeft misschien ook gewoon bedoeld dat 2 jaar normaal is en dat dit geen reden is om je zorgen te maken. Het is niet omdat je een traject achter de rug hebt dat je meer kans hebt dat het misloopt, maar de angst is er wel omdat je weet wat je moet doorstaan.

Ik ben dit probleem nooit tegengekomen, ik heb meer het tegenovergestelde voor, medelijden en bewondering voor het doorzettingsvermogen.

Het heeft dan ook 6,5j en 6 PU's geduurd eer onze dochter er was.

Ik denk niet dat ik 2 jaar als abnormaal zie en ik heb ook niet de overtuiging dat ik meer kans heb dat het misloopt, wat ik bedoel is dat het voor ons ook wel al emotioneel heel zwaar is geweest, zolang je nooit zwanger bent geweest blijft die onzekerheid er of je wel ooit zwanger gaat kunnen worden. Voor mij was het persoonlijk een heel emotioneel traject van veel stressen/hopen en verdriet. Mede omdat het mijn aller grootste angst is om geen kindjes te kunnen krijgen. En als ik dan zo'n reacties krijg lijkt het precies of 2 jaar nog niet lang genoeg is om gerechtmatigd te mogen zeggen dat het een moeilijke en lange weg geweest is.. Natuurlijk zijn er altijd mensen bij wie het nog langer duurt, of bij wie effectief het eindresultaat is dat ze geen eigen kindjes kunnen krijgen, er zijn altijd ergere verhalen. Maar dat is met alles zo..

[mich75]

Ik begrijp wat je bedoelt, maar je huisarts ziet het blijkbaar anders .Maar als die uitspraak van je huisarts je zo zwaar valt, wat ik helemaal begrijp, dan moet je haar daar de volgende keer op aanspreken.

Zeg haar hoe je je erbij voelt, hoe zwaar dat het allemaal is geweest voor jullie. Op die manier kan ze er rekening mee houden, anders ga je misschien nog opmerkingen krijgen die je kwetsen.

En weet ook dat huisartsen vaak niet weten wat onze trajecten inhouden.

Probeer er ondanks alles toch in te geloven en dan kan je misschien ook een beetje genieten, want een zwangerschap is echt iets unieks vind ik.

[Goedgelukje]

Ik begrijp wat je bedoelt, maar je huisarts ziet het blijkbaar anders .Maar als die uitspraak van je huisarts je zo zwaar valt, wat ik helemaal begrijp, dan moet je haar daar de volgende keer op aanspreken.

Zeg haar hoe je je erbij voelt, hoe zwaar dat het allemaal is geweest voor jullie. Op die manier kan ze er rekening mee houden, anders ga je misschien nog opmerkingen krijgen die je kwetsen.

En weet ook dat huisartsen vaak niet weten wat onze trajecten inhouden.

Probeer er ondanks alles toch in te geloven en dan kan je misschien ook een beetje genieten, want een zwangerschap is echt iets unieks vind ik.

Misschien moet ik dat haar idd best vertellen..
Dankje voor je reactie! Met momenten lukt het wel om erin te geloven en ervan te genieten, op andere momenten dan weer minder, zoals nu want heb ondertussen ook mijn hcg waarden, die waren gisteren 40900 (7w) ivm een week geleden 7400 (6w). Dit is wel een stijging maar als ik het uitreken geen verdubbeling om de twee dagen, eerder om de drie dagen.. Progesteron was stabiel gebleven. Nu zit ik daardoor toch terug met met twijfel of hcg wel goed zit..

[mich75]

Niet twijfelen! Je hcg moet nu maar om de 4 dagen verdubbelen en dan haal je met gemak. Je bent trouwens gestegen op de curve, ziet er allemaal prima uit.

[Glow]

Ik begrijp wat je bedoelt, maar je huisarts ziet het blijkbaar anders .Maar als die uitspraak van je huisarts je zo zwaar valt, wat ik helemaal begrijp, dan moet je haar daar de volgende keer op aanspreken.

Zeg haar hoe je je erbij voelt, hoe zwaar dat het allemaal is geweest voor jullie. Op die manier kan ze er rekening mee houden, anders ga je misschien nog opmerkingen krijgen die je kwetsen.

En weet ook dat huisartsen vaak niet weten wat onze trajecten inhouden.

Probeer er ondanks alles toch in te geloven en dan kan je misschien ook een beetje genieten, want een zwangerschap is echt iets unieks vind ik.

Misschien moet ik dat haar idd best vertellen..
Dankje voor je reactie! Met momenten lukt het wel om erin te geloven en ervan te genieten, op andere momenten dan weer minder, zoals nu want heb ondertussen ook mijn hcg waarden, die waren gisteren 40900 (7w) ivm een week geleden 7400 (6w). Dit is wel een stijging maar als ik het uitreken geen verdubbeling om de twee dagen, eerder om de drie dagen.. Progesteron was stabiel gebleven. Nu zit ik daardoor toch terug met met twijfel of hcg wel goed zit..

Boven de 6000 verdubbelt je hcg maar om de 3 à 4 dagen dus dat ziet er prima uit!