Het niet stilbaar verlangen naar kinderen

[mindyke]

ik antwoord soms ja ik wil wel een 2de kindje maar wanneer ik daar aan ga beginnen ga ik niet aan de grote klok hangen , das privé en dat begrijpen de mensnen "meestal" wel ....

[Bjorn en Kim]

Bij onze twee zonen wist iedereen het wel, dat was vrij makkelijk maar voor mogelijke onbegrip weet bijna niemand het nu...

[grootgevaarke]

De nieuwsgierigheid toch he... Ik zou er vaag over blijven. Mag niet meer denken aan telkens weer die vraag voor ons eerste meisje: en? Nog altijd niets? grrrrrrr

[Thom]

bij mij is het de laatste tijd erg groot...
ik denk aan niets anders en kan zo moeilijk blij zijn met de vele zwangeren rondom ons...
zo jammer dat we geen 'oven' hebben...
*zucht*

[Mandy]

Hoi ladys,

Hier ben ik dan weer eens met mijn geklaag en gezaag.
Afgelopen weekend ben ik ingestort. Een simpele vraag van mijn mama en de tranen begonnen te stromen. Heb ze uitgelegd wat er speelde. De eerste reactie was: Het komt wel goed. Mijn man was bij hele deze scene niet bij, die was aan het werken. 's Avonds thuis ben ik totaal overstuur geraakt. Wel hebben we nog even goed gepraat. Hier bij vertelde mijn man letterlijk dat hij gewoon t gevoel niet meer heeft. Hij mist mij niet als ik een paar dagen weg zou zijn. Mijn man heeft maandagochtend zijn ouders ingelicht en is vanmorgen met lood in zijn schoenen voor een paar dagen vertrokken. Ons zoontje moest ook erg huilen bij zijn vertrek, dit maakt alles dubbel zo zwaar.
Heb mijn teamleiding ingelicht en me een paar dagen ziek gemeld.
Hopelijk brengt tijd raad en komen we er uit.

Xxx

[Sterretje]

oh Mandy,
helemaal geen geklaag! Het moet vreselijk zijn wat je nu doormaakt!
ik kan het me helemaal niet voorstellen...
hele dikke knuf hoor. hopelijk vind je gauw een schouder om eens uit te huilen.
moet zo hartverscheurend zijn.
als ik het goed begrijp zie je hem nog graag en zie/zag je wel nog een toekomst samen?

zo raar dat je man het niet meer ziet zitten...

'k weet niet goed wat te zeggen. soms is het beter om knopen volledig door te hakken en het niet te lang te laten aanslepen, maar er is ook wel een kind in het spel en dat maakt het toch gecompliceerder!

veel sterkte meid! laat het hoofd niet hangen hé!

[inaatje13]

Dikke knuffel Mandy!!! Weet niet goed wat te zeggen!!

Sterkte in ieder geval!!!

[Mandy]

We hebben een verschrikkelijk moeilijk jaar achter de rug. De mmm heeft voor mij een onverwacht moeilijke nasleep gekend en t moederschap heeft mij een ander mens gemaakt. Beiden hebben we met ons gevoel geworsteld. Maar een toekomst zonder mijn man, dat is nooit in mij opgekomen! Ik heb altijd t gevoel gehad dat hij ongekend veel van mij hou en me nooit zou verlaten. Dit houdt ook in dat ik signalen niet serieus genoeg heb genomen. Daar bij opgeteld dat mijn man geen prater is en dat ik mij vaak onbegrepen voel.
Mijn liefde voor hem is zo groot, dat ik dit hoofdstuk niet zomaar kan afsluiten. Ik denk dat wanneer we er beiden voor vechten we echt wel een mooie toekomst kunnen hebben. Maar wanneer er dan gezegt wordt dat je niet gemist wordt. En dat je 2 en halve maand jezelf zo uitsloof en dan nog geen beetje terug krijgt. Dan stel je jezelf de vraag: Is hij mij wel waard. Weet hij wel wat hij gaat missen? Ga ik wanneer we samen verder gaan nog wel kunnen genieten of ga ik continu t gevoel hebben dat hij de macht in handen heeft. Ga ik niet continu t gevoel hebben op de toppen van mijn tenen te lopen. Bang zijn bij elke woordenwisseling dat hij er alsnog vandoor gaat?

Er is inderdaad een kindje in t spel. Een kleintje die recht heeft op zijn papa en mama. Die gewoon onbezorgd kind moet kunnen zijn. Die recht heeft op een echt thuis. En alleen daarvoor zouden we al moeten vechten!

[mindyke]

o Mandy, dikke dikke knuf! moet zo moeilijk zijn !

[Sterretje]

wat een hel Mandy! Veel sterkte nogmaals!

Hier is mijn verlangen naar een 3e wondertje ineens sterk bekoeld.
Heb er precies gewoon geen zin meer in. 'k kan nu zo hard genieten van mijn twee grotere kindjes dat een babietje erbij eventjes echt niet hoeft... 'k zie er nu alleen maar het 'negatieve' van in. Hoewel ik 's nachts continu droom over een zwangere buik, borstvoeding, ...
wil zeggen dat in mijn onbewustzijn heel veel dingen spelen momenteel.

we hebben dit weekend geprobeerd in onze beide auto's drie autostoelen te zetten (vrij grote auto's toch) en het lukt langs geen kanten.
Een nieuwe (of twee) auto kopen is totaal geen optie. 'k vraag me dan echt af hoe we dat gaan moeten doen met drie kindjes. Een optie is autostoel vooraan zetten en airbag laten uitschakelen, of nieuwe / kleinere autostoelen kopen.
Zo stom dat ik daar mee bezig ben, ik weet het, maar ik krijg dat niet uit mijn hoofd gezet.
Soit, 'k ga het uit mijn hoofd moeten zetten want totaal nog niet aan de orde hé.
nog anderhalve maand om na te denken of we effectief gaan starten of niet

[nogeenkeer]

Hey Sterretje,

moeilijk hé. Ik denk dat wij er op termijn ook mee gaan worstelen. Mijn hart zegt een derde, mijn verstand zegt dat het genoeg is En mijn man droomt ook nog wel stiekem van een derde, we hebben het daar al eens over gehad, maar dan nog eens die grote kans dat het misgaat, nog eens een keizersnee, ik word al ambetant als ik eraan denk!!
Maar wij hebben dus nog wel vééél tijd om dat te laten bezinken.

Wat de autostoelen betreft, ik heb een driedeursauto momenteel en heb dus de maxi-cosi vanvoor staan. Ook toen kabouter nog kleiner was heeft de echte autostoel lang vanvoor gestaan met de airbag uitgeschakeld. Praktisch zijn er geen problemen als je het echt wil hoor. Maar 't is je hart dat moet beslissen hé... Succes met je zoektocht naar het juiste antwoord op die moeilijke vraag!!

Knuf,
nogeenkeer.

[Bjorn en Kim]

Sterretje welke auto hebben jullie?

Wij een Honda Accord, grote bedrijfswagen dus en je kan niet tussen de twee autostoelen zitten maar Honda heeft blijkbaar aangepaste autostoelen en ze verzekeren ons (ventje werkt daar nu wel dus het is makkelijk na te vragen) dat drie autostoelen op de achterbank kunnen maar het hangt af van model tot model. Zo denk ik dat we zo'n fix systeem voor de maxi cosi gaan moeten aanschaffen want de gordel gaat niet altijd even makkelijk te vinden zijn...

Maar ik snap zo goed wat je wil zeggen. Ik worstel er nu nog steeds mee. De Cryo ok maar eens het op een nieuwe ICSI aankomt begin ik enorm te twijfelen maar dan uit schrik voor nog een behandeling. Hopen op positief nieuws maandag dus...

[Sterretje]

Tja Kim, wij hebben gewoon geen volwaardige achterbanken. Met autostoelen groep 1 kan het echt niet, met drie naast elkaar, of je kan ze dan zeker niet vastmaken.
Ach, er is zeker een oplossing voor hoor, drie nieuwe (kleinere) autozitjes is goedkoper dan een nieuwe auto hé
Verder heb ik ook schrik voor terug die pamperperiode: voedingen, nachten, ziektes, ... het is nu al soms heavy met twee heel brave kindjes, in vergelijking met wat sommige mama's hier doorspartel(d)en.
dus ik wil ook niet klagen zenne. ik ben enorm dankbaar en net daarom vraag ik me af of een 3e kindje niet puur gevoelsmatig/egoïstisch is. want ja, zwanger zijn en bevallen OK, maar dat kindje moet ook opgroeien hé. Terug twee jaar vrijwel beperkt zijn, en nog eens rekening moeten houden met de behoeften van de twee oudsten... 'k weet dat ze het met z'n drieën heel leuk zullen hebben als ze allemaal wat ouder zullen zijn dan, en dat de grootste opoffering gewoon bij mij ligt, heb ik er helemaal voor over
Mijn man heeft ook aangegeven meer thuis te gaan zijn (als er een 3e komt) en zeker meer mee te helpen, dus dat helpt. (trouwens eerst zien en dan geloven)
Ik lig er danig mee in de knoop momenteel, en da's voor een groot deel uit angst hoor. Ik hoop alsnog dat het verlangen terug de kop opsteekt, want ik zat echt op een roze wolk soms! 't zal wel gaan kriebelen in de lente zekers

[missziggy]

Hey iedereen

Toen ik juist bevallen was van Elise,had ik zoiets van ik wil nog wel een derde, maar nu denk ik er anders over. Voorlopig toch...
Ik heb zoiets van, ik heb nu twee gezonde kindjes, stel dat ik nu terug heel die mmm moet herdoen, terug die onzekerheden, het wachten, de vele doktersbezoeken, die vervelende prikken (waar ik trouwens schrik voor heb gekregen), bloedafname's een hele zwangerschap bang zijn dat er iets verkeerd zou zijn... (ik was ook maar telkens gerust als mijn kindjes levend geboren waren)voor mij hoeft het ergens niet meer. Ik lees hier soms zoveel miserie met sommige mensen dat ik bang ben dat ik dat ook zou kunnen meemaken. Ik ga niet meer met mij lichaam laten spelen, het is voor mij al lichamelijk heel zwaar omwille van mijn endo. De auto zoals jullie al aanhaalden.
Pas op, als ik een zwangere buik zie of een klein beebje zal ik altijd wel een beetje positieve jaloersheid hebben, maar ik denk dat bijna iedere vrouw dat heeft. Soms vraag ik me af, wat als ik gewoon zwanger zou worden hoeveel kindjes had ik dan gewild? Maar ik ben tevreden nu.
Ik wens jullie veel succes met jullie kinderwens en dat alles goed mag verlopen!


Mandy, veel sterkte nog! Ik vind het heel erg wat je nu moet doormaken, maar probeer je energie zoveel mogelijk in je kleintje te steken!

[Noa]

Mandy, dikke dikke knuf, veel courage!

Tja, en Sterretje en missziggy, ik herken me in jullie allebei. Gevoelsmatig zou ik het allemaal nog eens willen meemaken. Want wat is het toch een wonder! Maar mijn mijn verstand brult gewoon nee. 8 verse icsi's achter de kiezen, dochter eruit gerukt en haast levensloos geboren na placentaproblemen, zoon vloog eruit maar ik zat bijna tussen de engeltjes door Hellpp na de bevalling... Uiteindelijk zijn we allemaal kerngezond en heel gelukkig, dat het voor mij voelt als het lot tarten. Praktisch ook, jeetje, kindjes en huishouden is voor 90% mijn taak, en ik ben nu al een pannenlat geworden door het vele weg en weer gevlieg. Wat als de kindjes beiden hobby's zullen hebben! We plannen nu een vliegreis, maar niet elk hotel is nog haalbaar, en al zeker niet mocht er nog een klein sprotje bijkomen. Soms wil ik mijn spiraaltje laten verwijderen, en zien wat moeder natuur na al de jaren mmm nog in petto voor ons heeft. Want mijn hart krimpt nog steeds ineen na elke zwangerschapsaankondiging, elk baby'tje maakt me zo mak als een lammetje, elke dikke buik doet me hunkeren naar nog eens die schopjes, de superleuke voorbereidingen, enz. Maar voor ons is het "nee". De angsten die we hebben doorstaan bij beide zwangerschappen en bevallingen, jagen me de daver op het lijf. Ik denk ergens ook dat door de hele weg van mmm het gewoon altijd moeilijk zal blijven alles los te laten en het hoofdstuk "zwanger worden, zwanger zijn en bevallen" te moeten afsluiten, ongeacht het aantal kindjes. Ik probeer me te fixeren op wat een geluk we uiteindelijk hebben, en wat voor moois we allemaal kunnen doen met ons vieren. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit, steeds dieper gaande conversaties met de kindjes, met zijn allen gezelschapsspelletjes spelen, kunnen citytrippen,...
Het blijft een mes dat aan twee kanten snijdt,ik denk eigenlijk dagelijks aan hoe het zou zijn met een derde, maar ik denk dat wat ons gezinnetje betreft, het plaatje niet completer kan worden.

Veel geluk allemaal!