Moppertopic voor mama's

[trinity]

ik kom hier dan maar eens uitrazen
pff, ben zoooo kwaad!!!!!
deze morgen was ik nog zo gelukkig (zie mama en blij)
onze uitstap naar de schieting was zo geslaagd en we hadden afgesproken na de patatjes en het middagdutje dat ik zou terug keren
dus ik terug, maar alles was dicht
ze hadden besloten om ergens anders te gaan schieten en manlief vond het niet nodig om eens te bellen
zijn dat nu manieren zeg!!!!
stond ik daar met de kleine schoon te blinken
ma we hebben er toch een leuke wandeling aan overgehouden
twas wel koud maar wel droog en geen wind
toen ik belde naar de papa verdraaide hij weer het hele verhaal alsof het mijn schuld was dat ik daar voor niks stond
toen ik hem vroeg of hij wist wat het grote verschil was tussen ons wist hij natuurlijk niet wat ik bedoelde
ik legde uit dat hij leeft met zijn hobby en ons erbij neemt als het hem past en dat ik leefde voor mijn gezin
toen werd het stil aan de telefoon
daar ging mijn zondagnamiddag, mijn leuke gezinsuitstap
ik ben zo razend dat ik veel zin hem om hem vanavond aan de deur te laten staan
en dan had hij nog het lef om te zeggen dat hij wel vrijdag en zaterdag was thuis gebleven en dat hij zaterdag wel veel met michiel heeft gespeeld
alsof dat kind er alleen maar eens is om te spelen
ik heb hem nog eens duidelijk laten verstaan dat michiel er wel 24/24 is want dat lijkt hij wel te vergeten
hij had zelfs geen medelijden met mij, of hij liet het toch niet merken
had eerder de indruk dat hij in zijn eigen dacht van allé zunne, kheb weer gezaag aan mijn been, laat mij toch gewoon gerust, ik amuseer mij
slaat mij droom voor een brusje weer aan dingelen

[Sterretje]

trinity, ik weet niet goed wat zeggen
er is duidelijk een communicatieprobleem tussen jullie hé... zo stom zeg. kan me voorstellen hoe je je voelde toen je voor gesloten deur stond!
ik hoop dat je het kan uitpraten en dergelijke situaties kan vermijden in de toekomst!!

[mindyke]

dorie Trinity leert e het dan niet?
Hoop dat jullie eruit komen !

knufje

[Glenys]

Dit moet me even van het hart. Daarstraks was ik rustig aan het kijken naar de nieuwtjes op mijn facebook-account. Toen ik naar beneden scrolde kreeg ik een foto te zien van een geaborteerd kindje dat in een inoxen schaal lag met de placenta er nog aan. Het kindje moet rond de twintig weken geweest zijn. Het zag er perfect gaaf uit.

Blijkt dat die "vriend" in kwestie tegen abortus is en daarom deze foto op zijn prikbord zette. Ik heb gehuild toen ik die foto zag. Het was alsof iemand me een stomp in mijn maag gaf.

Blijkbaar zijn er plannen om de abortuswet te versoepelen en is die man ertegen. Wat bezield die mens echter om zo'n foto op zijn account te zetten?

Ik kan er niet bij...

[mindyke]

amai daar wordt ik ook even stil van.

Verschrikkelijk zo een foto. Abortus is iets heel persoonlijk en je weet niet welke redenen mensen hebben hiervoor.
Daarbij of hij nu voor of tegen is zo een foto dien je niet op je facebook te zetten. (wie heeft zoiets ten 1ste al ooit getrokken????)

sommige mensen he....

[Sterretje]

vreselijk Glenys! alles en nog wat kom te tegen op facebook hé! vreselijk
zag daarnet ook iets confronterends: een verre kennis die had gepost 'Binnenkort weten we of xxx een broertje of zusje erbij krijgt'... achteraf bleek het om een grap te gaan... sorry, vind dit geen humor hoor!

[LittleBean]

Trinity, dikke knuffel! Daar zou ik ook niet mee kunnen lachen hoor!

Glenys, ik heb er echt geen woorden voor. Iedereen heeft recht op zijn mening, maar die aan andere mensen op zo een manier opdringen vind ik afschuwelijk. Hopelijk zal die 'vriend' zich nooit in een situatie bevinden waar hij zo een beslissing zal moeten nemen.

[fluffie]

Trinity vreselijk zeg van je man! Hij zou je op zijn minst toch kunnen verwittigen! Ik hoop dat je het hem duidelijk kan maken en dat jullie het kunnen uitpraten!

Jakkes Glenys, ik kan niet begrijpen wie zo'n foto op zijn account zet!

Sterretje, mijn baas had zo ook eens een mailtje rondgestuurd dat een collega zwanger was... bleek ook om een grap te gaan. Toen stuurde ik hem een mailtje terug dat sommige mensen veel problemen hebben om zwanger te raken en dat je met zo'n mailtjes die mensen kwetst... heb ik een half uur mogen gaan uitleggen waarom ik in godsnaam zo reageerde... en hij begreep mij totaal niet!

Hier ook wat 'gemopper': morgen zijn de stiefkids terug en ik heb er totaal geen zin in... Mijn leven is zo perfect met ons drietjes, ik geniet er echt van, en die 2 komen dat telkens "verstoren". Ik weet dat dit vreselijk klinkt, en ik zie ze echt wel graag, maar pfff soms zie ik het niet meer zitten... ben niet gemaakt om stiefmoeder te zijn denk ik Je moet er zoveel energie insteken, en je krijgt er zo weinig voor terug... Bovendien heeft de mama een heel ander idee over opvoeden dan wij, en dat maakt het er niet gemakkelijker op!

Véro.
xx

[Wappie]

Oei meiden, zoveel gemopper
Trinity, ik ga akkoord met Sterretje dat er dus een duidelijk communicatieprobleem is tussen jullie. Ik hoop echt dat je ventje meer inzicht krijgt en meer zal communiceren!
Glenys, vreselijk...hier word ik heel stil van, sommige mensen begrijpen niet wat ze ontketenen door zo'n stommiteiten neer te zetten
Véro, moet idd heel moeilijk zijn. Ik kan me inbeelden dat je telkens in twee getrokken wordt. Pubers zijn zo moeilijk om mee om te gaan, zeker als het niet je 'eigen' kinderen zijn. Als de mama dan ook nog eens een aparte opvoeding hanteert is het spel helemaal compleet

[Sterretje]

knuffel zenne vero. ik kan me voorstellen hoe moeilijk het is! en hoe het telkens weer de 'rust' verstoort.
kunnen jullie geen compromis bekomen met de mama? ieder huis heeft toch e beetje zijn eigen regels hé?

[nogeenkeer]

Trinity, stom zeg. Misschien eens proberen een avondje Michiel weg te doen en eens alle frustraties op tafel te leggen om te zien of jullie er op die manier niet uitgeraken? Want met zoveel opgekropte woede kan je niet verder hé...

Sterretje, daar zou ik het gewoon helemaal koud van krijgen. Toen ik bij mijn eerste zwangerschap ons kindje verloor op 12 weken las ik een paar dagen daarna dat in een bepaalde provincie in Nederland iedereen een plastieken beeldje van een foetus in de bus had gekregen om mensen duidelijk te maken dat als je abortus pleegt dat het kind er al wel zo uit ziet en dus écht een baby is. Ik ben toen ff doodsbang geweest dat ik ook zoiets in de bus zou krijgen, ik vond het gewoon huiveringwekkend. Oké, die mensen proberen ook maar gewoon hun boodschap duidelijk te maken, maar staan er niet bij stil hoe pijnlijk dit voor anderen kan zijn.

[trinity]

glenys, wat vreselijk
ik krijg het er helemaal koud van en de tranen staan in mijn ogen
hoe kan een mens zoooo ongevoelig zijn
dat doe je toch gewoon niet

fluffie, sterkte meid
kan niet makkelijk zijn om als stiefmoeder kindjes op te voeden en ik kan je wel begrijpen dat ze ergens jouw gezinnetje komen verstoren
dikke knuf


hier veel beeld zonder klank
gisterenavond heb ik hem toch maar even voor de deur laten sudderen
hij was al in paniek dat ik niet meer ging open doen
maar tkon mij gewoon niet schelen, ik wou hem toch laten voelen dat hij ons gepasseert had
en dan vertelde hij trots hoe hij met andermans dochtertje op de arm had rondgelopen en dat het zo'n braaf kindje was, ze sliep niet meer in de namiddag en gaf geen kik (was pas 5 maand)
allé, vooruit zunne, was dus duidelijk dat hij ons liever thuis liet
sterretje, je hebt gelijk, er is een communicatieprobleem bij ons
gisterenavond raasde ik het uit maar meneer keek zo verstomd en deed alsof het hem speet
maar echt zeggen dat hij verkeerd was geweest, hmm, hij heeft gewoon even gezegd dat hij toch had moeten bellen en daarmee was voor hem het probleem opgelost
kheb hem dan maar een tekeningske gemaakt, stom hé maar woorden maken geen indruk meer op hem dus dan maar gelijk bij de kindjes
heb mezelf getekend met een denkwolkje waar ik, hij en michiel in staan, en heb hem ernaast getekend met een denkwolkje met alleen zichzelf en zijn boog in
tligt nu nog altijd op zijn bureau maar hij heeft er niks van gezegd

nogeenkeer, ik doe michiel niet weg omdat meneer niet wil in zien dat we een gezin zijn
babbelen gaat voor de moment toch niet en eigenlijk is het altijd al zo geweest
ik praat en zeg wat er op mijn lever ligt, hij knikt en laat alles passeren
zo gaan we er niet komen vrees ik
maar tis de story of our live, tis altijd al zo geweest

[Fien83]

@Trinity: Oh meid, daar zou ik ook boos van worden! Als mama offer je altijd meer op dan als papa, en je doet dat met heel veel liefde en plezier. Jij gaat met Michiel naar huis voor zijn dutje en gaat dan toch nog terug naar de hobby van je man en daar sta ja dan... Ik zou me zo belachelijk voelen... En dan dat gestoef over dat andere kindje, precies of het is niet normaal dat Michiel nog een dutje nodig heeft en dat hij wat structuur en regelmaat moet hebben. Hopelijk kunnen jullie het uitpraten hé! Maar een kind legt toch een serieuse druk op je relatie hé, je botst ineens op verschillende opvattingen vind ik.

@Glenys: Walgelijk gewoon! Wat iemand persoonlijk over abortus denkt, is me om het even, maar een beetje respect voor anderen is toch wel op zijn plaats hé. Zoals iemand hier voor al zei, er zijn verschillende redenen waarom mensen beslissen om dat te doen en dat blijft een hartverscheurende keuze. 't Moet er niet nog eens ingewreven worden via FB hé!

@Fluffie: Ik kan het me voorstellen! Je leven loopt zoals je zelf wil als je met zijn drie bent en als daar ineens twee kinderen bij komen die niet van jou zijn en waar je waarschijnlijk niet veel aan te zeggen hebt (want je bent niet hun mama in hun ogen)... Ik hoop toch dat die kinderen gaan beseffen wat het voor jou betekend om twee oudere kinderen bij in huis te krijgen en dat jij daar ook wel 't één en 't ander voor doet en voor moet opofferen. Hopelijk behandelen ze jou een beetje met respect hé, net als hun echte mama trouwens!

[fluffie]

Trinity, ik ben benieuwd hoe je man gaat reageren op je tekening! Hopelijk wordt het zo duidelijk voor hem!

Bedankt voor jullie begrip meiden. Ik voel me soms zo'n slecht mens (ook al doe ik veel voor die gasten). Ik kan ze gewoon niet meer verdragen de laatste tijd. Geen grote problemen, maar kleine dingen waar ik me blijf aan ergeren. Dingen die ik misschien met de mantel der liefde zou bedekken moesten het mijn eigen kinderen zijn, maar waardoor ik het nu gewoon niet meer zie zitten. Ik weet niet meer wat doen. Misschien wordt het tijd dat ventje en ik eens naar een psychotherapeut gaan...
Ik heb altijd zo mijn best gedaan om 1 grote happy family te worden, en ik heb na 6 jaar het gevoel dat het mij niet lukt... Misschien verwacht ik gewoon te veel van mezelf en van de kinderen...
Ik kan er ook nergens mee terecht, mijn moeder heeft me destijds "verboden" om met ventje te trouwen, juist omdat hij al kinderen had, dus daar durf ik nu mijn hart niet gaan luchten. Al een geluk dat ik jullie heb

Véro;
XX

[Sterretje]

vero
heb jij dan ook fundamentele meningsverschillen met t ventje of sta je met hem op 1 lijn wat betreft de grote jongens?
heeft het echt invloed op jullie relatie?

als het echt lastig wordt voor jou en je er emotioneel van afziet, zou ik mogelijks toch eens professionele hulp raadplegen. is niets om voor te schamen, maar dan kan je eens alles op een rijtje zetten alvorens de dingen escaleren

ik zou ook wel eens proberen praten met de jongens en zeggen van 'kijk, zo voel ik mij, dit vind ik jammer, dit vind ik lastig, ...' zo weinig mogelijk in de jij-vorm spreken en vragen ofze wat meer rekening met jou willen houden
maar eigenlijk, na zes jaar zouden die kinderen ook eens wat meegaander mogen zijn hé!