Bevallen in augustus 2010

[Nessieke]

Och, Katleentje toch... Ik begrijp je maar al te goed. Ik zit immers in hetzelfde schuitje. En bij mij waren de bloedingen gestopt, de roze wolk is in zicht, ik zit er al half op, begint te hopen en plannen te maken...tot gisteren. Weer bloedverlies. Een klap in mijn gezicht. Weg hoop, weg roze wolk, back to reality. Ik moet nog twee weken wachten op een echo. Ik vind dat er bij mij veel tijd tussen zit. Mijn 12 weken echo heb ik gehad op 24 januari en nu mag ik pas gaan op 1 maart. Ik vind dat lang. Aan de ene kant voel ik me nog steeds zwanger en mijn buikje groeit goed,maar toch maakt dat bloedverlies me onzeker. Bovendien weten ze bij jou waar het vandaan komt en krijg jij platte rust. Dan wéét je ook ergens waar je aan toe bent. Hier zeggen ze maar: geen zorgen maken en doe maar verder. Ben toch blij dat ik een weekje vakantie heb.
Dus meis, ik begrijp je volledig. Mijn eerste zwangerschap heb ik ook heel anders, veel zorgelozer ervaren, hoewel die ook vol complicaties zat. Maar daar ben ik nooit zo bang of ongerust geweest. Zucht...

Cassyke, zo dromen! Dat herken ik wel. Maar meestal weet ik niet meer waar ze over gaan. Maar goed zeker. Ben blij voor je dat de Primperan werkt.
Mijne IT'er zou ook voor zo'n beamer gaan hoor. Hoop dat je toch genoten hebt van je Valentijnsavondje voor tv!

Logost, ik heb ooit een gedichtje geschreven voor mijn zoontje (toen hij een jaar of twee was) en dat lijkt er wat op:

Mijn ogen
zijn lach.
Twee verliefde mensen
Verenigd
In één hart.

Mooi toch, al zeg ik het zelf.
Ben héél blij voor je dat je samen met je man zo genoten hebt van het shoppen. Zalig toch, die zs-broeken! Ben intussen eens gaan surfen en helaas, zo'ne Paradisio da's niet in de buurt van den Limburg. Ik heb vrijdag ook een nieuw outfitje gekocht in de Premaman. Meestal vind ik daar niet zo mijn goesting, maar nu hadden ze toch enkele hele leuke stukken. Oh ja, en zo'n meegroei-bh van Anita. Jongens toch, cup E. Mijn man zijn oogjes fonkelden nogal... Hihi.
Trouwens, jouw positieve, blije berichtjes vrolijken me helemaal op. Dus doe zo verder!!!!

Yoran was hier een ongelukje. We waren nog maar een jaar samen en hadden trouwplannen. Het stond boven water dat we ook kinderen wilden. Toen ik onverwacht zwanger bleek te zijn, hebben we het trouwen uitgesteld. Yoran is in december 2003 geboren en we zijn uiteindelijk in oktober 2005 getrouwd. En tussendoor hebben we ook nog gebouwd!
We hebben nooit getwijfeld: 2 kids was/is voor ons het ideale. En aangezien Yoran een ongelukske was, zouden we toch wel snel zwanger geraken, niet? Jawadde, ne hele lijdensweg van 4 jaar in de MMM hebben we erop zitten. Net toen we het hadden opgegeven (ik had al alle babyspullen op internet gezet om te verkopen) en we besloten om toch maar onze betaalde pogingen op te nemen (meer met het idee van later geen spijt te hebben) was het prijs! Gelukkig heb ik niet veel babyspullen kunnen verkopen!

Sueke, inderdaad, een blaasontsteking is heel gevaarlijk. En dat was mijn probleem toen ik zwanger was van Yoran. Ik maakt de ene ontsteking na de andere, maar ik voelde dat niet. Bovendien kreeg ik daar weeën van (voelde ik ook niet) en maakte ik opening. Resultaat: op 6 maanden moeten platliggen. Yoran is een maandje te vroeg geboren maar hij was kerngezond!
Hier hebben ze ook gevraagd of ik de trippletest wou doen. De gyn heeft me wel gewaarschuwd dat die resultaten niet meer zo betrouwbaar zijn als vroeger, daarom dat ze het nu vragen. Aangezien dat bij Yoran nog standaard was, ga ik het nu ook doen. Maar ik ben al zo ongerust, dus ik vraag me af of dat wel zo'n goed idee is (nekplooi was ok).

En logost, het niet weten van het geslacht is echt wel het mooiste wat er is! Da's echt wonderbaarlijk. Die vreugde, die verwondering. In alle eerlijkheid, bij ons hebben de vroedvrouwen moeten vragen: "En en, wat is het nu?" Wij waren al zo blij dat "het" gezond was en dat het achter de rug was!
Toch wil ik het dit keer weten. Ik ben ingesteld op een jongen. Ik zeg niet dat ik geen meisje wil,maar ben een jongen gewoon. Bovendien is Yoran zo'n schat, ik zie het wel zitten om er nog zo ééntje te hebben.

Oh ja, heb trouwens ook mijn stoute schoenen aangetrokken en het grote nieuws indirect op FB gezet. De mensen hadden het al snel door. Toen ik gisteren dan weer wat bloedverlies kreeg, had ik zoiets van: Verdorie, toch beter niet gedaan.

Ach ja, het is nu vakantie. Yoran is elke dag op sportkamp van 10 tot 3. Dus da's effe tijd voor mezelf en ik ga proberen ervan te genieten.

Doe het goed allemaal,

Liefs,
Vanessa

[Nessieke]

Oh ja, en nu ik me toch goed voel bij jullie en ik er zeker van ben dat er geen bekenden meelezen, wil ik jullie toch ook even laten weten wat me het meeste op mijne maag ligt (figuurlijk dan). Mijn voorzichtige roze wolk wordt overschaduwd door een grote zwarte wolk genaamd "moeder". Mijn mama, zucht... Op zich een schat van een vrouw, maar ze maakt me zo ongelukkig. Ik hou zoveel van haar, maar het is nooit goed voor haar. Zij is een echte perfectioniste in het huishouden en wij zijn eerder chaotisch van aard. Maar het is hier altijd proper, soms wat rommelig, maar ik ben wel bezig in mijn huishouden. Bovendien moeten er in het huis nog een heel aantal klusjes gedaan worden en daar kan ze ook hele bomen over opzetten.
Zij komt mij regelmatig helpen en dat waardeer ik ontzettend. Zij is een grote hulp. En dat ik dan moet horen dat dat en dat beter kan of ik dat beter anders kan doen, dat neem ik er graag bij.
Maar wat heeft dat nu met deze zwangerschap te maken? Toen ik haar en papa vertelde dat we terug zwanger waren, heeft ze geweend...van verdriet. Erg hè, ze kon gewoon niet blij zijn.
Haar argumenten: Yoran is te groot, ik ben te oud en we zijn gewoon niet geschikt om meer dan een kind te hebben (owv het huishouden dus). Als je haar hoort vertellen over mij, dan verwacht je hier Tante Kaat-toestanden! Maar dat is dus niet, echt niet. Zij is een poetsmaniak en wij zijn eerder "normaal". Ze zegt me ook voortdurend dat ze niet kan begrijpen dat ze zo'n dochter heeft die zo verschillend is van haar (ben enig kind).
Toen ze dus wist dat ik zwanger was, heeft ze twee weken niet tegen me gepraat. Ik heb dan eens huilend naar mijn lieve papa gebeld. Die kon er ook niet veel aan doen. Hij zei me dat mama ook al wat ouder wordt en me graag wilt helpen en dat niet meer kan en dat dat haar grote frustratie is.
Dan is zij eens aan de telefoon gekomen en ik heb haar laten "razen", ze heeft heel haar gal gespuwd. Ik heb haar toen gewoon gevraagd of ze zo nog 9 maanden tegen mij gaat doen of dat ze wat gewoner gaat doen. Ze antwoordde dat ze tijd nodig had. Sindsdien gaat het wel iets beter.
Da's dus één aspect van het verhaal. Het andere is dat ze honderdduizend keer zegt: "Als het maar geen meisje is. Als ze dan op u lijkt, dan gaat ge uw peren nog zien." Ik antwoord dan: "So what? Gij hebt mij toch ook kunnen temmen. Dan zal ons dat ook wel lukken!!" Oke, ik was een moeilijk kind en nog moeilijkere puber. Niet dat ik compleet de foute weg ben ingeslagen, maar ik begrijp wel dat ze het niet altijd makkelijk hebben gehad.
Gisteren belde ik haar en zei dat de meeste vriendinnen dachten dat ik een meisje zou krijgen. Haar antwoord: "Dan kom ik niet naar het ziekenhuis!" Meent ze dat nu echt? Ik weet het niet, maar ze heeft het toch maar gezegd. Iedereen zegt maar: "Och, als het er is, dan draait ze wel bij." Maar intussen zit ik er wel mee. En ja, met die hormonen ben ik nog eens extra gevoelig voor zulke dingen. En dat hele gedoe weegt zo op mij. Ik kan mijn hart eens uitstorten bij mijn man, maar het zit me toch hoog. Ik ken haar goed genoeg: ze is zo koppig als een steenezel dus als ik op mijn manier haar eens goed mijn mening zou zeggen (iets dat ik normaal wel zou doen) dan zie ik haar NOOIT meer. En dat zou ik vreselijk vinden. Ook voor Yoran.
Nogmaals, op zich wil ik haar niet zwart maken, ze bedoelt het wel allemaal goed. En ik zeg haar ook wel al lachend mijn mening, maar toch.
Overlaatst waren we in de gb en daar komen we een kennis tegen. Mama zegt: "Vanessa is terug zwanger." Ik al heel verbaasd dat ze dat zo vertelde. Na de normale "proficiats" begint mijn mama af te lopen. "Ja maar, Yoran is al zes jaar. En ze zijn zo chaotisch en bla bla bla". Die vrouw vraagt daarop: "Maar kind, zijt ge gelukkig". Ikke: "Absoluut". Dat vond ik nu nog eens een goei vraag. Toen begon die vrouw over haar dochter. Da's pas ellende, dat verhaal. Dus daar heb ik mama ook op gewezen. En dat snapt ze dan wel,maar toch. Ik zou willen dat ze gewoon zegt dat ik zwanger ben en that's it!
Gelukkig heeft ze een paar goei vriendinnen (en mijn papa natuurlijk) die achter mij staan en die haar regelmatig zeggen dat ze overdrijft, dat ze zo niet moet doen.

Enfin, het is een heel verhaal geworden. Jullie hoeven het niet te lezen. Ben gewoon blij dat ik het eens van me heb kunnen afschrijven.

Liefs,
V.

[Nessieke]

Oh ja, en nu ik me toch goed voel bij jullie en ik er zeker van ben dat er geen bekenden meelezen, wil ik jullie toch ook even laten weten wat me het meeste op mijne maag ligt (figuurlijk dan). Mijn voorzichtige roze wolk wordt overschaduwd door een grote zwarte wolk genaamd "moeder". Mijn mama, zucht... Op zich een schat van een vrouw, maar ze maakt me zo ongelukkig. Ik hou zoveel van haar, maar het is nooit goed voor haar. Zij is een echte perfectioniste in het huishouden en wij zijn eerder chaotisch van aard. Maar het is hier altijd proper, soms wat rommelig, maar ik ben wel bezig in mijn huishouden. Bovendien moeten er in het huis nog een heel aantal klusjes gedaan worden en daar kan ze ook hele bomen over opzetten.
Zij komt mij regelmatig helpen en dat waardeer ik ontzettend. Zij is een grote hulp. En dat ik dan moet horen dat dat en dat beter kan of ik dat beter anders kan doen, dat neem ik er graag bij.
Maar wat heeft dat nu met deze zwangerschap te maken? Toen ik haar en papa vertelde dat we terug zwanger waren, heeft ze geweend...van verdriet. Erg hè, ze kon gewoon niet blij zijn.
Haar argumenten: Yoran is te groot, ik ben te oud en we zijn gewoon niet geschikt om meer dan een kind te hebben (owv het huishouden dus). Als je haar hoort vertellen over mij, dan verwacht je hier Tante Kaat-toestanden! Maar dat is dus niet, echt niet. Zij is een poetsmaniak en wij zijn eerder "normaal". Ze zegt me ook voortdurend dat ze niet kan begrijpen dat ze zo'n dochter heeft die zo verschillend is van haar (ben enig kind).
Toen ze dus wist dat ik zwanger was, heeft ze twee weken niet tegen me gepraat. Ik heb dan eens huilend naar mijn lieve papa gebeld. Die kon er ook niet veel aan doen. Hij zei me dat mama ook al wat ouder wordt en me graag wilt helpen en dat niet meer kan en dat dat haar grote frustratie is.
Dan is zij eens aan de telefoon gekomen en ik heb haar laten "razen", ze heeft heel haar gal gespuwd. Ik heb haar toen gewoon gevraagd of ze zo nog 9 maanden tegen mij gaat doen of dat ze wat gewoner gaat doen. Ze antwoordde dat ze tijd nodig had. Sindsdien gaat het wel iets beter.
Da's dus één aspect van het verhaal. Het andere is dat ze honderdduizend keer zegt: "Als het maar geen meisje is. Als ze dan op u lijkt, dan gaat ge uw peren nog zien." Ik antwoord dan: "So what? Gij hebt mij toch ook kunnen temmen. Dan zal ons dat ook wel lukken!!" Oke, ik was een moeilijk kind en nog moeilijkere puber. Niet dat ik compleet de foute weg ben ingeslagen, maar ik begrijp wel dat ze het niet altijd makkelijk hebben gehad.
Gisteren belde ik haar en zei dat de meeste vriendinnen dachten dat ik een meisje zou krijgen. Haar antwoord: "Dan kom ik niet naar het ziekenhuis!" Meent ze dat nu echt? Ik weet het niet, maar ze heeft het toch maar gezegd. Iedereen zegt maar: "Och, als het er is, dan draait ze wel bij." Maar intussen zit ik er wel mee. En ja, met die hormonen ben ik nog eens extra gevoelig voor zulke dingen. En dat hele gedoe weegt zo op mij. Ik kan mijn hart eens uitstorten bij mijn man, maar het zit me toch hoog. Ik ken haar goed genoeg: ze is zo koppig als een steenezel dus als ik op mijn manier haar eens goed mijn mening zou zeggen (iets dat ik normaal wel zou doen) dan zie ik haar NOOIT meer. En dat zou ik vreselijk vinden. Ook voor Yoran.
Nogmaals, op zich wil ik haar niet zwart maken, ze bedoelt het wel allemaal goed. En ik zeg haar ook wel al lachend mijn mening, maar toch.
Overlaatst waren we in de gb en daar komen we een kennis tegen. Mama zegt: "Vanessa is terug zwanger." Ik al heel verbaasd dat ze dat zo vertelde. Na de normale "proficiats" begint mijn mama af te lopen. "Ja maar, Yoran is al zes jaar. En ze zijn zo chaotisch en bla bla bla". Die vrouw vraagt daarop: "Maar kind, zijt ge gelukkig". Ikke: "Absoluut". Dat vond ik nu nog eens een goei vraag. Toen begon die vrouw over haar dochter. Da's pas ellende, dat verhaal. Dus daar heb ik mama ook op gewezen. En dat snapt ze dan wel,maar toch. Ik zou willen dat ze gewoon zegt dat ik zwanger ben en that's it!
Gelukkig heeft ze een paar goei vriendinnen (en mijn papa natuurlijk) die achter mij staan en die haar regelmatig zeggen dat ze overdrijft, dat ze zo niet moet doen.

Enfin, het is een heel verhaal geworden. Jullie hoeven het niet te lezen. Ben gewoon blij dat ik het eens van me heb kunnen afschrijven.

Liefs,
V.

[logost]

Maar meid toch. Dat is vreselijk om mee te maken. Hoe kan je moeder zo egoïstisch zijn terwijl ze toch wel goed van inborst is? Ik vind het ontzettend erg voor je.
Ik probeer te denken waarom zij zo zou kunnen reageren. Ze heeft zelf maar één kind. Was dat een bewuste keuze of ongewild? Veel grootouders hebben ook schrik om hun eerste kleinkind minder aandacht en liefde te kunnen geven wanneer er een tweede kindje bijkomt. Een vriendin van mij is onthaalmoeder en heeft twee eigen kindjes. Heel haar familie heeft steeds commentaar op haar huishouden. De vloer die niet gekuisd is, de was die er staat. Dat meisje is daar echt enorm verdrietig voor geweest. Je moet dan weten dat zij elke dag haar huis dweilt, maar met 2 kinderen en nog een deel andere opvangkinderen is het dweilen met de kraan open. Mijn schoonmoeder is ook gewoon om elke dag eens met de swiffer rond te gaan (ik denk vooral om dat ze gepensioneerd is) en tegen hun huis lijkt ons huis een varkensstal. Maar eerlijk ik denk dat we allebei hetzelfde huis hebben. We werken allemaal, ik heb geen tijd om elke dag mijn huis te stofzuigen en te dweilen. Jij ook niet en nu zeker niet omdat je moet rusten. Je hebt verdorie een schat van een kindje van 6 jaar. Hij maakt veronderstel ik ook wel wat vuil en mag je dan eens niet wat speelgoed laten rondslingeren?
Veel oudere mensen zijn heel erg gefixeerd op het perfecte huishouden. Zo ook mijn grootmoeder. Alles blinkt daar continu, maar ze heeft dan ook geen leven meer omdat ze continu zit te poetsen. Als zij opmerkingen geven ben ik wel mans genoeg om te zeggen dat ik liever andere dingen doe en dat mijn huis meestal mooi opgeruimd is. Oké mijn borden en tassen van deze morgen staan nog op het aanrecht, maar die ruim ik dan toch gewoon deze avond op wanneer ik me niet zo moet haasten naar het werk.
Ik begrijp ook niet waarom ze zo over u verteld in het bijzijn van anderen. Dat is gewoon denegrerend en is door niks goed te praten.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat mijn emmer is jouw situatie al heel lang zou overgelopen zijn. Ik zou haar negeren tot zij iets van zich laat horen. Het zal idd niet veel opbrengen om er met haar over te praten zeker als ze die onnozele rgumenten echt meent.
Tenzij er iets anders is natuurlijk, dat ze zelf heel onzeker is, dat ze schrik heeft om Yoran minder graag te zien, dat zij het zelf niet aan zal kunnen om twee kinderen aandacht te geven. Dan zou praten kunnen helpen denk ik. Ik heb niet echt een goede band met mijn mama maar zoiets zou ik nooit dulden.

Laat je niet van de wijs brengen he meid. Je hebt lang genoeg gewacht op dit tweede wondertje, je kan er ook niet aan doen dat het lot jullie niet vroeger mama en papa maakte. Dus leeftijd... sorry maar daar kan je niks aan doen. En dan nog, iedereen krijgt kinderen wanneer ze er zelf klaar voor zijn. Al was het op hun 50e.
Voor Yoran is dit supergoed. Hij zal een trotse grote broer kunnen zijn, zal moeten leren om zijn aandacht te delen wat goed is voor later. Hij zal de beschermer en de uitdager en leermeester kunnen zijn van je tweede spruit en hij zal het fantastisch vinden om een speelkameraadje erbij te hebben. Ik snap niet vanwaar ze het haalt dat Yoran te oud is. ik verschil 6 jaar met mijn jongste broer en ik heb steeds de beste band met hem gehad.
Laat het niet aan je hart komen hoor meid. Jouw kindje voelt je verdriet he. Toon maar aan je schat hoe een sterke mama hij/zij heeft. En als het een meisje is kan je ze dan tenminste leren dat het huishouden niet het belangrijkste is in het leven.

Wat mezelf betreft: ik had vrijdag plots veel vochtverlies (zoals bij de utro) dus ik dacht oh neen das mijn slijmprop en ik ben een miskraam aan het krijgen. (Dom hoor van mij maar goed) en ik had daarbij zo dat ongi gevoel en toen ik het harte zocht, hoorde ik het heel erg vanonder. Ik dacht dus echt dat het al aan het zakken was, dat mijn baarmoederhals het gewicht niet meer zou kunnen houden. Enfin het is een eerste kindje ik weet niet hoe een bevalling verloopt he. Ik besef ook dat het paniek voor niets was maar sindsdien ben ik toch weer wat minder zorgeloos. Maar goed het hartje klopt nog steeds. Ik hoor het niet altijd als een galloperend paard maar soms ook als een zoef zoef zoef geluid (heel snel). Het hartrimte veranderd ook geregeld. Soms is het 148 bpm soms 160... Ik veronderstel dat het normaal is maar vind het toch maar raar.
Vandaag bekroop mij de angst om het te vertellen nu zaterdag aan een vriendin. Ik dacht, wat als ik die hartslag nu niet goed hoorde...wat me eerst steeds zekerheid bracht, brengt me nu in verwarring. Misschien is het m'n eigen hartslag die de hoogte in gaat omwille van stress? Enfin volgende week woensdag weten we meer.

[Katleentje]

Logost, ik zal u eens komen kalmeren met mijn ervaring zie
Bij een eerste is dat inderdaad onbekend, maar ik heb in mijn leven al dikwijls aan die monitor gehangen
Het is niet alleen normaal dat die hartslag verandert, het is zelfs heel goed dat die dat doet. Da's volgens de vroedvrouwen en mijn gyne een teken dat het kindje het goed doet. Tegen het einde van de zwangerschap zien ze zo of het kindje slaapt of wakker is. Als het slaapt is die hartslag mooi regelmatig, en als het wakker is, en aan't bewegen, dan varieert die!

Vanessa, wat een verhaal van je mama! Wat ik mij afvraag: ze heeft zelf maar één kind, zou het niet kunnen dat het een beetje schrik is van haar kant? Dat ze zelf bang is om een tweede kleinkind niet zo graag te zien als Yoran? Mijn schoonmoeder heeft ook maar één zoon, en die was tijdens mijn tweede zwangerschap ook nogal terughoudend (nu is mijn jongste haar beste vriendin!). En ik weet hoe ik zelf was, doodsbang dat ik de tweede nooit zo graag zou kunnen zien als de eerste. Want dat was al zo overweldigend, in mijn ogen kon dat geen twee keer gebeuren. Mijn mama maakte mij direct duidelijk dat het geen enkel probleem zou vormen, en ze had nog gelijk ook! Nu ben ik er zelfs niet bang meer voor, want ik weet dat de hoeveelheid liefde om te verdelen ook elke keer een portie groter wordt!

Het is natuurlijk niet leuk om zo'n dingen te moeten horen van je mama, maar ik denk eerlijk gezegd dat het problemen zijn die zij met zichzelf heeft, en waar jij weinig aan kan doen, laat staan ze oplossen...
Toch heel veel sterkte!!

Cassyke, die vieze dromen kunnen erg zijn hè! Blijkbaar typisch voor een zwangerschap, al onze angsten komen boven in onze slaap! Probeer het te vergeten, want het wil echt niets zeggen hoor (dan moest ik al bevallen zijn van een net appelsienen )

[Sueke]

Oh Vanessa, ik vind het enorm jammer dat je moeder zo reageert. Soms denk ik dat ze hun tijd met onze tijd vergelijken en dat kan gewoon niet, want de generaties zijn zo anders. Jij weet zelf wat je aankan en wat het beste voor je is. Ze kan inderdaad hard zijn als ik dat zo lees en waarschijnlijk heeft ze het alleen maar goed met je voor, maar soms is zwijgen beter. Ze zou inderdaad beter gelukkig zijn voor jou en het zeker zo niet vertellen aan andere mensen hoe zij erover denkt. Ik heb dit gelukkig niet met mijn ma, maar wel met mijn schoonmoeder. Het 2de kindje is precies helemaal niet welkom. Er wordt zelfs niet over gesproken en als ik of mijn man er iets over zeggen dat krijgen we alleen een reactie van 'je zal nog wel afzien als het tweede er is'. Dus zeggen we liever niets meer. Eigenlijk probeer ik haar zoveel mogelijk te ontwijken, maar dat is ook niet goed. Mijn man heeft al eens gezegd dat hij het gewoon eens vlakaf gaat vragen wat er eigenlijk scheelt, maar ik weet niet of het een goed idee is of niet. Misschien maakt het dat alleen maar erger.

Logost, eigenlijk kan ik alleen maar beamen wat Kathleen hier ook verteld. Het hartritme van een babytje in de buik is inderdaad niet regelmatig en gaat op en neer. Je moet je echt niet zo ongerust maken. Misschien kan zwangerschapsyoga wel helpen, want dat ontspant je en misschien ga je je zo beter voelen in je vel, want je ongerustheid is helemaal niet nodig. Probeer zoveel mogelijk te genieten van het leventje in je buik.

[liezeke]

amai, ladies,

wat een geladen dagje. precies botsen er in de wereld niet alleen treinen frontaal.
nessieke; weet je waarom je enig kind bent? was dat eigenlijk bewust? lijkt me zo raar in die tijd... misschien hadden je ouders het er ook moeilijk mee en komt dat bij je mama nu allemaal boven samen met het verdriet, het oneerlijkheidsgevoel... en reageert ze dat op die manier af?
maar dat lost het voor jou natuurlijk niet op, hé. dat je moeder zo reageert maakt het alleen nog maar zwaarder voor je. kom hier maar veel stoom aflaten!

sueke; schoonmoeders zijn blijkbaar een big issue op dit forum. ze knn er wat van met hun commentaar. ik heb nu al schrik hoe ze gaan reageren als we vertellen dat we ons kindje liever niet laten dopen (sinds de laatste uitspraken van de kardinaal nog meer overtuigd). wat zullen de mensen wel niet denken?



soms lijkt het alsof ze daar alleen mee bezig zijn, wat de mensen wel niet denken en hoe het volgens de protocollen moet verlopen... dat maakt me vanbinnen heel droevig, vooral omdat ventje dat niet 'ziet', begrijpelijk, hij ziet zijn ouders ook doodgraag, hé. maar ik sta dn wel vaak alleen in mijn gevecht;)

logost; ik stuur je de mep-op-het-angstmonster-handschoen door. precies als er een echo in de buurt is komt dat gevoel nog meer bovendrijven... heel raar, mijn zus vertelde gisteren dat ze bij haar eerste echo al 12 weken was... ze vertrouwde op de 'usual' symptomen als bloedverlies, krampen moest ze die hebben om ongerust te zijn. voor de rest was ze 'zen'. en niet omdat ze niet wist wat er allemaal kan gebeuren, in tegenstelling ze werkt iedere dag met mensen met vruchtbaarheidsproblemen en mk.
een goeie gyn doet veel aan dat geruststellingsgevoel, ik voel telkens een ton lood van mijn schouders (zelfs al tijdens de beh) glijden als ik daar buiten komt. volgens mij volgt hij zwangerschapsyoga;) hij heeft zo een beetje een inborst van we-zullen-de problemen-aanpakken-als-ze -zich-stellen, met de nodige humor natuurlijk... dat maakt het heel wat lichter om dragen. hij kan met een smile heelder angstmonsters vn de tafel vegen. mijn angst voor cmv (met de kinderen waar ik mee werk), de angst die ons wordt ingepeperd over voeding, de angst over sporten, en ga zo maar door... niet dat hij risico's ontkent wel relativeert hij ze en plaatst ze in een juist kader.
maja, nog drie weken tot de volgende echo, kvraag me af of zijn 'zen' zo lang zal blijven hangen...

gisteren ook al beslist toch maar al een crêche te zoeken,angstmonster aan de kant dat het missch nog kan misgaan, ook al lijkt dat absurd omdat ons bibi geen werk meer heeft binnenkort;) ik weet van mezelf dat werken me zoveel voldoening geeft dat ik (ook al is het moeilijk om nu een job te vinden in mijn 'toestand') geen jaar zonder ga knn zitten. nog maar twee crêches in de buurt gebeld en alle twee plaats en al een onthaalmoeder waar ik ga voor patiëntje die ook al bereid is...
joehoe,

liesje

[logost]

Hey allemaal,

Vanessa: lukt het al wat beter? Heb je je moeder ondertussen al gezien?

Kathleen: sorry dat ik was vergeten om te reageren op je vorige berichtjes hoor. Gaat het nu beter wat betreft de bloedingen? Stom he om een assistent te hebben. Ik weet ook dat iedereen het moet leren, maar dan liever met een andere patiënt dan met jezelf. Goed dat je je eigen gevoel bent gevolgd en toch een afspraak binnen 2 weken hebt gezet. Ook wel goed dat je de prof toch even hebt gezien, dan geloof je tenminste echt dat alles goed gaat met je kleintje. Het moet vreselijk angstaanjagend zijn dat bloeden, daar wen je volgens mij nooit aan. Gelukkig doet je schatje het super en stoort het bloeden hem niet. Je kan niet meer doen dan rusten en hopen dat het ooit eens stopt he. Ik duim alleszins mee.

Cassy'ke: die enge dromen zijn naar het schijnt wel normaal wanneer je zwanger bent. Je hormonen zorgen ervoor dat je 'alert' blijft zodat je je voorbereidt op de geboorte van je kindje. Zodat, wanneer het huilt, je meteen wakker wordt. Enfin dat heb ik toch eens gelezen.

Liezeke: die crèche heb ik ook lang uitgesteld. Ook wij hadden geluk en hadden 3 mogelijke opvangplaatsen. Wij zijn pas beginnen zoeken op 10 weken. We hebben nu ook al een tijdje gekozen, dus dat is wel leuk. Een ander vraagje voor jou.
Ik denk dat ik tendinitis heb in mijn knie. Nu vind ik het zo stom om ermee naar de dokter te gaan omdat ontstekingsremmers/pijnstillers toch niet kunnen tijdens een zwangerschap en dat is hetzelfde met zalf veronderstel ik. Het meeste pijn heb ik in de auto (die stomme ambriage...had ik maar een automatic). Zou je me aanraden om toch naar de huisarts te gaan voor niks?

Voor de anderen: hoe merk je dat je een blaasontsteking hebt? Ik heb geen pijn, maar naar het schijnt komt het zo vaak voor bij zwangeren dat ik even de symptomen zou willen weten. Gisteren heb ik heel veel gedronken maar eigenlijk weinig geplast. Misschien ook omdat ik nu extra vocht begin op te houden?

Begint bij jullie jullie buik ook echt te groeien. De laatste week is die exponentieel gegroeid. Heel vreemd. Dat moeten echt wel mijn darmen zijn of niet?
Daar begin ik ook terug meer last van te krijgen (constipatie) en dan die verdomde krampen en steken steeds...Soms heb ik het gevoel dat mijn buik gaat barsten en ik ben amper 15 weken zwanger... zeer vreemd allemaal. Ik denk dat ik veel vragen heb voor de gyn volgende week.


Ik hoop dat ik nu niemand ben vergeten?

[Katleentje]

Hey allemaal,

Logost, de miserie van een blaasontsteking tijdens de zwangerschap is dat je dikwijls geen symptomen hebt. Buiten de zwangerschap herken ik ze direct: pijn na het plassen (nog niet tijdens, da's pas later bij mij), heel veel aandrang voor een paar druppels...

Ik heb tijdens mijn eerste zwangerschap eens langs de verloskamer geweest omdat ik zo'n pijn in mijn zij had. Dacht aan een soort bandenpijn, maar het werd alsmaar erger. Bleek dat het een blaasontsteking was die al zover was dat het naar mijn nierbekken gestegen was! Direct zware antibiotica gekregen, en was er vlug vanaf, maar die onstekingen kunnen weeen veroorzaken, vandaar dat het goed in't oog gehouden wordt.
Normaalgezien wordt dat bij elke controle nagekeken in de urine, en normaalgezien loopt dat zo'n vaart niet.
Maar bij mij zetten die altijd héél snel door.

[Nessieke]

Hé dames, merci voor de lieve woorden in verband met mijn mama. Ik denk dat jullie het wel goed zien. Ik ben een bewust enig kind, dus dat speelt al mee. Aanvankelijk wouden ze geen kinderen, dan heeft ze een miskraam gehad op 14 weken van een jongetje. Om mij te kunnen houden heeft ze op 12 weken moeten plat liggen en het DES-hormoon moeten nemen. Ik ben van de jaren '70 en nu blijken DES-dochters minder vruchtbaar te zijn. En dat is bij mij dus zo en ik vermoed dat ze daar ook wel een schuldgevoel bij heeft, bij het feit dat we zo'n lange lijdensweg hebben moeten ondergaan misschien deels door haar "schuld". En verder is ze gewoon héél anders dan mij. Ik aanvaard dat wel. Ik zou het gewoon eens fijn vinden als ze eens positief zou zijn over mij. Als ze eens zou zeggen: "Kind, dat hebt ge goed gedaan." Neen, ik heb niks meer van me laten horen. Heb tegen mijn man gezegd dat ik niet meer bel. Ik zwijg ook over mijn zwangerschap. Ze moet er maar zelf naar vragen. Dus ik zal wel zien. Het heeft me alleszins goed gedaan om het eens van me af te schrijven en ook jullie fijne reacties. Thanx!

Logost, wat die blaasontsteking betreft. Je merkt daar inderdaad weinig van. Meestal begin je daar pas zo rond 20 weken last van te hebben. Veel drinken blijft de boodschap. Een beetje een branderig gevoel aan je blaas als je plast kan een aanwijzing zijn. Verder is het gewoon een kwestie van regelmatig je urine te laten controleren.
En ja, ook mijn buik lijkt ontploft. Soms kijk ik in de spiegel en denk ik: "Wauw, hij is echt nog gegroeid!" Nu kan je er niet meer naast kijken... Hihi. Oh ja, en die krampen en steken heb ik ook terug. Het is een tijdje beter geweest maar sinds het weekend heb ik er weer echt last van. Maakt me ook onzeker,maar ik denk echt dat het van het groeien is. Ook baby's in de buik hebben een soort van groeispurt dus ik denk dat dat heel normaal is. Verschillende vriendinnen van mij herkennen ook die steken en krampen dus het zal er wel bij horen. Bij Yoran heb ik dat wel niet gehad, toen had ik veel last van echte menstruatiepijnen.
Is jouw angstmonster al terug vertrokken? Niet te geloven waar we ons allemaal zorgen over maken! En het klinkt bekend hè. En ik vermoed dat dit vreselijke angstmonster ons de komende maanden nog vaker zal lastig vallen. Maar wij staan hier klaar met schoenen en honkbalknuppels en gazetten om het weg te slaan!

Katleen? En? Nog steeds bloedingen? Lukt het je wat om te rusten? Ik vermoed dat je kids deze week ook thuis zijn?

Liezeke, ook de stap gezet om naar een crèche te zoeken. Fijn hè. Er zal zeker iets bij zijn wat je bevalt. Fijn ook te lezen dat je een gyn hebt die je zo gerust stelt. Dat is wel héél belangrijk hè.

Awel, de gyn die ik had bij Yoran is ook een fertiliteitsarts. Tijdens mijn zwangerschap van Yoran heeft hij me heel goed opgevolgd. Maar toen bleek dat we beiden verminderd vruchtbaar zijn en we onze verdere behandelingen bij hem gingen doen (IUI's, IVF's) werd het een ramp. Hij kwam zijn afspraken niet na, kende ons na al die maanden nog steeds niet,.. Enfin, ik voelde me soms echt aan mijn lot over gelaten. Dus ik ben naar de andere fert.arts overgestapt. Wat een verschil! Een zalige, rustige man die op tijd is en die met je meeleeft. Tot nu... Ik vind mijn opvolging nu een stuk minder dan bij Yoran. Tja, ik kan vergelijken hè.
Gisteren waren we nog bij de dokter (we moesten nog een medisch attest laten invullen) en ik vertelde hem dat. En blijkbaar staat hij daar wel wat voor bekend: hij is heel nauw betrokken bij mensen die proberen zwanger te geraken, maar eens zwanger vermindert dat precies. Dus ja, om zomaar weer te veranderen vind ik ook maar niks.

Ik heb de huisarts gisteren dan ook mijn urine laten controleren en dat was perfect. En we hebben naar het hartje geluisterd. Hij vond het dit keer dadelijk. Zalig... 134bpm. Volgens de bakerpraatjes dus een jongen? Ach, we zullen wel zien.
Ik was niet onzeker, ik voel al wat leven dus ik weet wel dat het goed zit, maar het was toch heel fijn.

Sueke, die schoonmoeders toch. Het geeft geen goed gevoel hè. Uitspraken als "je zal nog wel afzien met die tweede" daar ben je toch niks mee. En het is zo'n delicate kwestie want het blijft de mama van je partner. En het zomaar van je afzetten, is ook niet evident. Ik denk dat we gewoon best afwachten tot beebje er is en dan maar hopen dat ze bij draaien.

Katleentje, wat je daar zegt dat mijn mama bang is dat ze haar tweede kleinkind minder graag gaat zien dan het eerste, daar sla je de nagel op de kop! Daar ben ik nu eens héél zeker van. Yoran is haar alles, haar grote schat. Yoran is ook wel een supergemakkelijke baby geweest en nu als kind ook nog steeds. Dus ik krijg ook steeds te horen: "Zo'ne tweede krijgt ge nooit." Dus ja, ze zal zeker bang zijn dat het moeilijk wordt en dat ze hem / haar niet zo graag zal zien. Dat had ik zelf ook wel in begin. Maar naarmate mijn zwangerschap vordert ben ik er heel zeker van dat deze tweede een even grote plaats in mijn hart zal innemen als mijn eerste.

Allé, ik ga mij eens nuttig maken in mijn huishouden.

Groetjes!
Vanessa

[logost]

Alle vandaag dan toch een wat betere dag precies voor Vanessa en Kathleentje.
Ik ben blij voor jou Vanessa dat je het een beetje van je kan zetten.
Kathleen ik hoop voor jou hetzelfde hoor.
Sueke: nu was ik jou vergeten he sorry hoor...
Tja die schoonmoeders he... die kiezen we ook niet zelf. We moeten allemaal proberen om later niet dezelfde fouten als onze ouders of schoonouders te maken. Wel blij zijn voor je kinderen, al krijgen ze hun 17e kind. Ook blij zijn als ze trouwen met iemand die je zelf niet zo leuk vindt. Enfin ik ga daar hard mijn best voor doen, maar ik weet dak het daar misschien ook wel moeilijk mee zou hebben. Das het enige wat we kunnen doen he. En ja ik vind dat jullie beiden het volste recht hebben om jullie schoonmoeder en mama te vermijden. Heel jammer wel voor jouw man he Sueke maar ik denk dat hij er net zo over denkt als jij? Vreemd hoor allemaal...
Mijn mama is ook enig kind en toen ze vertelde dat ze zwanger was van haar 3e was niemand in de familie blij. Niet haar eigen moeder en niet haar schoonmoeder zelfs niet mijn eigen vader... maar goed, nu is mijn jongste broer uiteraard de lieveling van iedereen...

Sueke: nu ik eraan denk, hoe is het nog met je roken? Hou je het wat vol?

Die blaasontsteking is dat dan hetgeen ze controleren in je ochtendurine? Ik dacht dat ze daar alleen maar de eiwitten in controleerden om zwangerschapsvergiftiging uit te sluiten? Ik leer hier nog elke dag bij seg. Misschien moet ik toch maar eens naar de huisarts met mijn knie en om eens een plasje te doen
Ik heb wel nog NOOOIT in mijn leven een blaasontsteking gehad en ben bovendien allergisch voor peniciline (de enige antibiotica die ongevaarlijk is voor het kindje dacht ik). Enfin ik mag nog 25 weken niet ziek worden...

Ik heb overigens mega veel zin in een martino!!

[Nessieke]

Zwijg over een martino... Daar zou ik een moord voor doen... Heb al tegen ventje gezegd dat dat het eerste is dat hij me moet halen als ik bevallen ben

[Katleentje]

Logost, ik denk dat als je nog nooit een blaasontsteking gehad hebt, je wel tamelijk gerust kan zijn. Ik ben daar héél gevoelig voor, en dikwijls sta ik al bij de dokter voor medicatie wanneer het met moeite te zien is in mijn urine. Ik ken de symptomen jammer genoeg maar al te goed.

Hier gaat het wel wat beter, maar nog steeds bloedingen hoor. De krampen zijn wel beter, dat stelt mij al gerust. En tja, die misselijkheid, die blijft ook maar duren
De kindjes zijn momenteel bij oma en opa op vakantie. Verwennerij van de bovenste plank, en ik heb dus wel de tijd om te rusten. Maar in welke toestand ik hen ga terugkrijgen? Bij de grootouders mag er altijd wat meer dan thuis hè! Straks ga ik ook wel tot bij mijn ouders, en blijf daar dan ook slapen. Kan mijn meisjes zo lang echt niet missen hoor

[liezeke]

Heej augustus-ladies,

Logost; een tendinitis kan je met combinatietherapie behandelen. meestal schrijven huisartsen een ontstekingsremmer voor (artsen schrijven graag voor, hé) maar dat is momenteel geen optie. ik zou zelf ook niet echt vlug voor de ontstekingsremmers gaan (zelfs niet zwanger;)) maar eerder nr een goeie manueel therapeut (dat is een kiné die gespecialiseerd is in manuele therapie). bij een tendinitis (als het dat is hé, kan ook uit de onderrug komen enzo...) worden vaak fricties gegeven (dit zijn heel harde 'massages' op de pees) en eventueel tens (electrotherapie) en soms ook oefeningen om de doorbloeding van de pees te verbeteren (niet zwaar belast), als het beter gaat wordt er meer gewerkt naar het optrainen vn de spier en pees zodat die niet meer overbelast kan raken.
om nr een kiné te gaan moet je wel een voorschrift hebben van een arts.
goh, logost, die ongerustheid, ik kan er wel inkomen zunnu; je hoort vanalles en je wil die dingen maar langs alle kanten uitsluiten, hé. met die medicatie die ik neem moet ik al veel van die 'controle' loslaten, ik let op de tekenen van mijn lichaam en heb een (veel ongeruster) internistje naast mij die regelmatig een checklist van infecties en symptomen aframmelt. en dan nog... heb ik ondertussen al twee maagdarmontstekingen gehad ventje was er telkens van overtuigd dat ons appelke dat niet zou overleven... maar hij heeft er nadien aan toegevoegd dat ons appelke dan maar maagdarmspecialist moet worden als hij dat al overleeft

mijn gyne is gespecialiseerd in prenatale diagnostiek. heel betrokken bij zijn patiënten, en heeft het fingerspitsengefühl ongeruste vrouwen gerust te stellen, niet dat hij mijn 'gezaag' niet aanhoort maar me wel aanmoedigt en met niet veel woorden en af en toe een schouderklopje terug op weg naar rozewolkenland stuurt.

kathleentje; ventje is ook lange tijd assistent geweest maar moest toen bij elke patiënt bij de prof langs, hij deed dus niets zonder de prof zijn goedkeuring. maar ik begrijp wel dat je liever je 'vaste' gyne (prof) hebt die zijn zegen persoonlijk geeft, dat geeft meer geruststelling, hé. ik heb bewust voor een perifere gyne gekozen ook al zit die niet in een universitair bastion.

nessie; dikke knuf, meid.

liesje

[Cassyke]

Hey meisjes,

Ik heb niet alles bijgelezen maar ik lees daar ergens iets over een martino Ik heb al van in het begin van mijn zwangerschap goesting op een broodje met americain (wel geen martino) en sla erop mmmmmm ik zou er ook een moord voor plegen!

Nessieke, spijtig van je mama zeg. Het is echt niet leuk als je eigen moeder zo reageert. Maar ik kan wel verstaan dat je je inhoudt om iets tegen haar te zeggen. Yoran zou misschien zijn oma moeten missen en voor hem is dit wel belangrijk. Langs de andere kant kan je haar heel voorzichtig wel eens op haar plaats zetten. Vooral als ze zo aan het afgeven is tegen iemand, dit is echt wel vernederend! Ik wens je allesinds veel sterkte toe!!!!

Kathleentje, een zak appelsienen kan handig zijn als je graag vers geperst fruitsap hebt Neen maar dat is inderdaad wel typisch voor zwangere vrouwen als ik zo rondvraag

Valentijnweekendje is hier toch anders verlopen Er was teveel te doen in het huishouden en aangezien ik niets mag optillen en niet mag bukken moest men ventje veel alleen doen... Resultaat: filmdag is niet doorgegaan pfff volgend weekend misschien he...
Bovendien ben ik terug serieus misselijk rrrrr
Gelukkig heeft zijn boeket bloemen mij wat opgebeurd!

Greetz
Cassyke

http://onvervuldewens.blogspot.com/