Moppertopic voor mama's

[Tammyke]

Gewoon antwoorden nogeenkeer dat je het super leuk vindt!

Wat je ook doet, hoe je ook bent mensen hebben toch steeds commentaar.

[mindyke]

ahja hatelijk he!
Toen ik op 20weken nog niet niks buik had omdat ik ook amper 4kilo was bijgekomen zei iedereen jaa je draagt rond he!
precies of die 4kilo gaven mij een mega actra zwemband! aaargh nadien heb ik pas een mega buik gehad...Maar omdat ik al struis ben draag ej automatisch rond

gewoon anwtoorden meid! dat het zalig is om NOG 6weken zwanger te zijn. dat je ten volle geniet van die buik!

[Fien83]

Typisch! Bij mij was de commentaar net andersom 'Zeker dat er wel goed gerekend is?'. Ik heb toen vaak op mijn tanden moeten bijten om te zeggen dat ze bij een ICSI baby de dag van conceptie exact weten...

Geniet nog van die zes heerlijke weken met een baby IN de buik. Ik denk nog heel vaak terug aan die tijd ook al ben ik nu heel gelukkig met de dochter UIT de buik, maar 't blijft een heerlijk gevoel om zwanger te zijn hé.

[Vi]

Ik weet niet goed waar ik het moet plaatsen dus plaats ik het maar hier.

Zaterdagavond heb ik een paniekaanval gehad en ik heb die nacht ook ontzettend slecht geslapen hierdoor. De laatste keer dat ik dit gehad heb, zat ik in een zware depressie en nu ben ik bang dat ik op een nieuwe depressie afsteven. Dit mag niet gebeuren want mijn zoontjes hebben mij nodig en mijn man ook. Alleen lukt het me steed minder om enkel het positieve te onthouden en het negatieve van me af te zetten. Ik heb ook voortdurend het gevoel dat de tijd me steeds inhaalt. Ik heb duizend en één dingen te doen alleen ontbreekt het me aan de tijd om het allemaal gedaan te krijgen. Ik heb echt het gevoel erdoor te zitten en ben ook ontzettend moe. De gelukkigste momenten zijn de momenten samen met mijn gezinnetje en voorlopig houdt dat me recht en ik hoop dat het zo blijft. Donderdag heb ik gelukkig een afspraak bij mijn psychologe. Het zal nodig zijn.

[Sterretje]

Vi, het klinkt voor een stuk herkenbaar, al heb ik nog nooit zo een paniekaanval gedaan.
maar ik heb/had ook vaak dat gevoel dat ik nooit gedaan kreeg en dat ik steeds achterop hinkte met mijn 'to do's.
hoe ik dit heb opgelost:
- prioriteiten stellen: kindjes en verzorging van hen eerst, daarna zorgen voor eten en propere eetplek, propere slaapplek, proper sanitair. Daarna ook nog we-time en me-time
- loslaten: verzorging kindjes af en toe overdragen aan partner, familie
- minder sociale verplichtingen aanvaarden
- af en toe een zetelavondje inlassen en genieten van de rommel in huis

Echt, ik heb dit serieus moeten leren. als ik wil en kan, zou ik alle dagen kunnen stofzuigen en dweilen, ik zou elke dag een 3-gangen menu met kaarslicht op tafel kunnen zetten. maar is dit levensnoodzakelijk?
de kindjes kunnen ook wel eens op een stoffige vloer spelen om de andere dag , soep uit de diepvries en een snelle pastamaaltijd doet het ook al eens goed.

ik probeer te voorkomen dat de tijd me inhaalt en veel meer dingen efficient in te plannen. zo heb ik nu een weekplanning voor de maaltijden gemaakt en daar mijn boodscha^ppen op afgestemd, veel minder stress
Poetsen doe ik echt het hoognoodzakelijke
in het weekend, als we thuis zijn, poets ik moeilijkere dingen tijdens de dutjes van de dingen.

Misschien ben je eens aan vakantie toe? of er op zijn minst eens tussenuit?

'k zou nog niet meteen piekeren over een depressie meid. zo klink je me toch niet.

heel veel sterkte. we voelens ons soms bedolven onder het werk en de zorgen hé.

hopelijk voel je je snel beter, zeker na dat gesprek met je psych...

[nathalie v]

Vi, het is niet altijd makkelijk om een goed evenwicht te vinden (als dat al bestaat ) tussen al de opdrachten, taken en verwachtingen die er zijn als mama, plus de zorg voor, in jouw geval zelfs twee kleine kindjes. Het is gewoon niet haalbaar om alles te doen wat je "moet" (of wil) doen, een dag heeft maar 24u.

Hier net hetzelfde: tijd ontbreekt me, zware nachten, gaan werken, huis ni echt proper, man werkt sinds kort in een volcontinu systeem, heel wat veranderingen. Vooral als ik heel moe ben, is mijn focus gericht op de reden waarom (slecht slaperke) en zit ik meer te tubben dan te genieten van de dingen die wel oke zijn. net als jij ben ik me er wel van bewust, maar tis ni altijd gemakkelijk om ermee om te gaan. Goed van je dat je een afspraak gemaakt hebt met je psycholoog. En probeer je toch te blijven optrekken aan je gezin, maar denk ook aan tijd voor jezelf en schakel mss eens hulp in in de vorm van een babysit, zodat jij eens dingen kan doendie je al een tijdje op de lange baan hebt geschoven, dat kan soms ook deugd doen.

[nogeenkeer]

Hey Vi, bij iedereen is het soms wel eens te veel hé. Zeker blijven praten hierover (met ons, met je ventje, met de psycholoog) en je frustraties tijdig kenbaar maken en idd zoals Sterretje zegt prioriteiten stellen. 't Is niet altijd simpel hé...

Zelf zit ook een beetje in "moppperstatus" vandaag: kabouter héél slecht geslapen vannacht. Ben supermoe en heb echt een overvloed aan werk hier. Ik heb nog maar vier weken te gaan en om alles tegoei te kunnen afwerken heb ik er zes nodig. En dan te zeggen dat ik hoopte een beetje te kunnen "uitbollen" pffft... En 't is geen kwestie van bepaalde dingen te laten liggen eigenlijk, want dan moet ik kiezen tussen slecht of slechter . Mijn dagelijkse taak omvat user support. Als ik dat niet tegoei doe heb ik direct een hoop kwade users en mogelijk management op mijn dak. Mijn twee andere taken zijn verbonden met mijn jaarlijkse bonus, dus als ik die laat liggen heb ik daar zelf volgend jaar "schade" van. En dan verwachten ze nog dat ik mijn back-up op drie weken aanleer wat ik op twee jaar aan kennis vergaard heb. Qua realistische doelstelling kan dat echt wel tellen... Ok, genoeg geklaagd. Ik zal er maar terug invliegen, want hier komen klagen doet het werk ook niet vooruit gaan natuurlijk...

[nathalie v]

Das ni uitbollen nee...
Ik hoop echt dat kabouter terug in een goede slaapgewoonte geraakt, want das echt uitputtend he, zeker nu je hoogzwanger bent...

[Fien83]

Oei Vi, dat klinkt niet zo goed hé. Hopelijk heb je donderdag een goed gesprek met de psychologe en wordt 't één en 't ander voor jezelf al duidelijk hé. Ik zou je, net als Sterretje, idd aanraden om prioriteiten te stellen in je taken. Ik ben normaal ook iemand die graag alles spic en span heeft en graag lekker kookt en al die toestanden, maar sinds F. er is heb ik de dingen leren relativeren. F. doet nu een dutje en mijn huis is echt precies ontploft qua rommel, maar in plaats van nu te poetsen zit ik op mijn 'gat' in de zetel met de laptop want ik vind het nu belangrijker om even tot mezelf te komen. Geef desnoods wat werk uithanden (poets, strijk) want het is gewoon heel veel! Zeker met je twee kleine kindjes... Weet dat je niet alleen bent met het gevoel dat er gewoon veel te weinig tijd is in een dag...

@Nogeenkeer: Hatelijk hé zo dat einde op het werk... Ik heb dat ook gehad. Ik kreeg twee weken voor ik ging stoppen nog een nieuwe patiënt in mijn 'bak' gedraaid. Ik moest die helemaal opstarten en maar zien dat alles in orde was voor ik vertrok. Ik weet dat mijn baas me regelmatig extra werk gaf ('t was ook wel een heel speciale baas, een beetje op het disruptieve af) en ik heb toen echt één keer bij een collega in de bureau staan huilen omdat ik het echt niet meer zag zitten. Ik wilde gewoon zien dat alles afgerond was en ik met een gerust hart kon vertrekken. Tsja, je begrijpt wel waarom ik van job veranderd ben tijdens mijn bevallingsverlof zeker . Hopelijk slaapt zoonlief vlug terug beter hé.

Hier zitten we precies al met een peuterpuberteit. Sinds gisteren zegt ze het woordje nee. Alles wat we doen stuit op neen. Bordje wordt weggeschoven, speelgoed weggegooid, mama's handen weggeduwd,... Maar o wee als je haar eventjes geen aandacht geeft, brullen tot en met. Ik peins dat het weer een sprongetje is want 't zou volgens het boek de leeftijd zijn . En ja, ik voel het aan de nachten... Hopelijk is dit snel voorbij want ik wil mijn gelukkige, goedgezinde, vrolijke dochter terug .

[Sterretje]

nogeenkeer,

hier ook 2x vreselijke stress de laatste werkweken.
1e keer nog go-live moeten voorbereiden van start met nieuw ERP pakket + oude ERP pakket opdoeken + nieuwe collega opleiden
2e keer oude collega opnieuw opleiden en reservecollega opleiden

en 't is dan nog niet gelukt...


Fien, die peuterpuberteit kan idd al heeeel vroeg beginnen.

en ik hoop voor jou idd dat het sprongetje snel weg is!

hier heeft I ofwel een tandje, ofwel een sprongetje, ofwel de windpokken want niks is goed. Zelfs niet bij schoonmama gisteren
en vanmorgen om zes uur al wakker
en dan vraag ik me ook af, waar is mijn guitige prinsesje

[nogeenkeer]

en dan vraag ik me ook af, waar is mijn guitige prinsesje

'k Heb mij ook al zoooo vaak afgevraagd waar het juist is misgelopen met mijne geweldige slaper als baby Hij was nog maar twee weken oud toen hij al doorsliep van zo'n 12u-half één tot acht-negen uur 's morgens en na een tijdje stabiliseerde het slapen zich van 11u 's avonds tot 9 u 's morgens. Vaak moest ik hem zelfs wakker maken of hij zou nog blijven liggen snoezen! 'k Denk dat het bij ons begonnen is met de verhuis (toen was hij zeven maand). En als ik erover nadenk is "verandering" in het algemeen misschien wel het probleem van onze jongen. En laat ons nu net een hoop veranderingen doorgaan => groot bed, naar school, geen pamper meer, mama zwanger, binnenkort baby...
Belooft niet veel goed voor binnenkort!

[Sterretje]

en verwittigde mama is er drie waard
probeer er niet te veel op voorhand mee bezig te zijn

hij wordt ouder nu hé, hij zou toch sneller moeten aanpassen. (hoop doet leven)

[Sterretje]

ik haat dit zomerweer hé.

Vanmorgen zag het er veelbelovend uit. ik doe heel dapper de kindjes schattige mooie zomerkleedjes aan, met wel een giletje erbij. en nu maak ik me weer zorgen dat het te koud gaat zijn zolang de zon niet volop schijnt.

zelf heb ik ook de hele dag kou als ik geen sokken aandoe of een trui/vestje.

iedereen klaagt uiteraard, maar ik verlang zoooo naar die warme zonnestralen hé

[pelkie]

ik klaag anders nooit over 't weer.
MAAR DIT IS ER GEWOON OVER!
Ik zit hier met mijn dikke winterfleece aan op de buro en heb zin om mijn warme wollen sokken ook boven te halen.
Nu kan het hier gaan zorgen dat't binnen 2 weken in Frankrijk een beetje zonnig is of ik ga gillen dat ze er hierboven ni goe van zijn (oh god, ik geloof dan zelfs nog niet in een hierboven)

[Sterretje]

haha pelkie, i know the feeling

stom dat we daarover klagen (alsof we niets anders te doen hebben) maar ja, iedereen is het echt beu hé.
en de weermannen maken toch veel loze beloftes