Ik zou mij graag hier ook bij jullie aansluiten... Ik zal proberen onze situatie kort te schetsen...
Wij zijn in 2009 in de mallemolen beland. Na verschillende pogingen met Clomid werd besloten dat IVF voor ons de beste optie was. Ik heb een combinatie van hormonale problemen, PCO en endometriose, waardoor er steeds ofwel geen ofwel te veel eitjes rijpten.
In januari 2010 eerste IVF die uiteindelijk een ICSI werd, want het zaad was plots niet goed. En jawel, direct gelukt! De hele zwangerschap ging alles goed, tot de dag voor de bevalling ontdekt werd dat het middenrif niet volgroeid was. Maar vol goeie hoop werd de bevalling ingeleid en kregen we een prachtige dochter. Twee dagen later heeft ze echter de operatie niet overleefd...
(ik ga er hier niet verder over uitweiden, want hier gaat het niet over, maar het schets wel onze voorgeschiedenis)In juni dit jaar hebben we onze moed bijeen geraapt om te proberen opnieuw zwanger te geraken. In juni kregen we 1 cryo teruggeplaatst, in augustus 2, zonder succes. En toen waren de cryo's op...
In september op vakantie vertrokken om dit alles te proberen een plaatsje te geven en ons op te peppen voor een verse poging... Van zodra mijn regels er doorkwamen na 1 natuurlijke wachtcyclus mochten we starten. Ik heb heel onvoorspelbare cyclussen, dus afwachten wanneer dat zou worden... Donderdag 13/10 heel lichtjes wat bloedverlies. Vrijdag 14 's ochtends toch redelijk wat, dus dit is dag 1... In de loop van de dag weer zeer weinig en vooral bruin (terwijl het bij mij de eerste dagen normaal echt wel veel en rood is); Zaterdagochtend weer heel wat meer dus dacht ik dat ze nu wel goed gingen vertrekken. Naar het ziekenhuis gegaan voor bloedafname (dat moest op dag 2) om te starten met menopur. 's Avonds monitoring aan de lijn: uw HCG is 44,9
, mijn progesteron was echter maar 3,9. Dus er moest een spontane bevruchting geweest zijn, maar het zag er niet goed uit. Toch maar Utrogestan beginnen opsteken, je weet maar nooit he... Maandag opnieuw bloed laten nemen (normaal dinsdag maar kon niet meer wachten) en mijn HCG was gestegen naar 172 en mijn progesteron naar 20, er was dus toch hoop? Dinsdag is het bloeden eindelijk weer gestopt. Donderdag opnieuw bloedafname (in Jette wisten ze ook niet meer wat te denken) en HCG 666 en progesteron 18. Progesteron dus wel weer wat gezakt, maar volgens Jette niks om mij zorgen over te maken... De waarden van maandag en donderdag zitten mooi binnen de curve die ze willen zien...We kunnen het zelf nog niet goed geloven wat ons aan't overkomen is, maar voelen dat met de dag de hoop enorm groeit en we toch weer aan't dromen zijn. Ondertussen neemt de angst minstens evenredig toe dat het toch mis zal gaan! De tijd kruipt echt voorbij... Morgen gelukkig alweer een bloedafname (ze willen het ook goed in de gaten houden en ik zeg zeker niet nee!), dus nu maar hopen dat alles weer mooi gestegen zal zijn!
Kort is niet echt gelukt, maar ik heb geprobeerd!
Veel moed allemaal en ik duim dat al onze angsen ongegrond zijn en we volgende zomer een prachtig boeleke hebben om te koesteren...
Veel liefs,
Tascha
