Hey iedereen,
't Is hier inderdaad een beetje stillekes, en eigenlijk kan ik jullie oppeppers een beetje gebruiken
Zaterdag in een gesprekje met mijn psychologe gehoord dat ik eigenlijk niet zo goed bezig ben, omdat ik dus eigenlijk nog altijd aan het ontkennen ben dat ik zwanger ben. Het is te zeggen, ergens onbewust ben ik al aan't afscheid nemen van mijn kindje, en zit al bijna in het rouwverwerkingsproces. Ze heeft ergens wel gelijk, ik ga er nog altijd vanuit dat het geen kwestie is van of het misloopt, maar van wanneer het misloopt.
En inderdaad ja, ik ben mij al aan't wapenen tegen de pijn die dat met zich gaat meebrengen. Zelfbescherming, heeft mij op de been gehouden sinds de start van onze vruchtbaarheidsproblemen. Al het positieve ontkennen, zodat je voorbereid bent op het ergste, en de klap hopelijk minder hard aankomt.
Zolang ik kon gaan werken, had ik de afleiding om die hele zwangerschap te ontkennen. Dat overgeven, tja, kon evengoed een buikvirus zijn, en die bloedingen waren toch wel een duidelijk teken dat ik absoluut niet zwanger kan/kon zijn? Maar nu lig ik dus naar het plafond te staren, ik lig een hele dag te piekeren, te huilen, over te geven en daardoor weer extra te bloeden... Echt, ik moet toegeven dat ik ergens onbewust afscheid aan't nemen ben van dit kindje. Heb ook al een paar dagen mijn angelsound weggestoken, omdat ik het niet meer kan aanhoren om dat hartje te horen kloppen als het binnenkort toch gedaan is.
Ik voel me superschuldig naar mijn man toe, die ik dan opzadel met al mijn problemen. Hij heeft het razend druk op het werk momenteel, kan dit er echt niet bijhebben, en ik probeer hem te sparen, maar als ik dan lig te huilen in mijn bed, wordt hij ook weer lastig... Het huis begint op een echte varkensstal te lijken, de was stapelt zich zo hoog op dat de kinderen geen kleren meer hebben om aan te doen, boodschappen worden niet gedaan, en ik lig maar te janken in mijn bed ipv iets te kunnen doen.
Voel me schuldig tov van mijn kinderen, want die hebben ook niet gevraagd dat hun mama hun zo zou verwaarlozen! Zaterdag nog met oudste dochter naar de spoed gereden omdat ze tegen de radiator gevallen was, gat in haar hoofd! Ik had eigenlijk moeten blijven liggen, maar wat kan je doen?
Voel me schuldig tov mijn collega's, want die zitten nu met mijn extra werk opgezadeld, terwijl ik nog zo stoer aan het verkondigen was dat ik tot in juli bleef werken!
Ik voel me vooral schuldig tov dit kindje in mijn buik, want dat heeft er ook niet om gevraagd. Ik heb al de vreselijkste gedachten gehad, zo vreselijk dat ik mezelf doodschaamde om het nog maar te denken, vooral in het besef dat we zonder icsi niet zwanger raken, en dat dit kindje een echt wonder is.
Morgen ben ik 15 weken ver, nog 5 weken en ik zit in de helft! En tot hiertoe heb ik mij nog geen moment zwanger gevoeld, laat staan dat ik mij stralend zwanger voel. Ik sta 's morgens op en begin over te geven, gal overgeven dus. Mijn slokdarm is helemaal doorgebrand en ik heb nu zantac voorgeschreven gekregen van de huisarts, maar dat blijft ook niet binnen. Als ik mezelf dwing van te eten, en da's echt dwingen, want er is niets waarvan ik niet gruwel om te eten, komt het er toch terug uit.
Heb de indruk dat de gyne dat niet zo ernstig neemt, omdat ik gelukkig wel mijn vocht kan binnenhouden en mijn urine dus wel goed blijft. Maar die gal moet van ver komen, wat erge buikkrampen geeft, wat die bloedingen verergert.
Als de gyne mij nog niet kan geruststellen, wie kan dat dan wel? Zolang dat bloed blijft komen, zit de kans er dik in dat die baarmoeder zo geprikkeld wordt dat er weeën ontstaan. En dan kan niks of niemand mij helpen, dan is't gedaan. Ik heb nog meer dan 10 weken te gaan tot enige vorm van levensvatbaarheid, en zolang zal ik mij blijven voorbereiden op het ergste.
Thuis huil ik me gewoon in slaap, en terwijl ik dan zou willen dat mijn man mij eens vastpakt en zegt dat alles wel in orde zal komen, ziet die dat als een verwijt aan zijn adres dat hij niet genoeg helpt in het huishouden, en de enige reactie is da'k moet stoppen met janken en kalmeren, want dit is ook niet goed voor het kindje.
Pfff, ben er echt een zaag- en klaagzang van aan't maken hè? Sorry hiervoor hoor!
Groetjes, Katleen