zwangerschapskwaaltjes

[Sterretje]

Nathalie,

Inderdaad, de kwaaltjes gaan en komen. De ene dag al wat meer dan de andere.
Soms denk je dat je je prima voelt en de volgende dag ben je terug misselijk, moe. Steekjes en krampjes gaan ook weer weg en komen terug.
Er is jammer genoeg niets aan te doen.
Een blijvende constante waren mijn pijnlijke borsten. Daardoor kon ik me min of meer geruststellen.
Verder blijft het met een bang hartje leven van echo naar echo.
Blijf er in geloven zou ik zo zeggen!

[nathalie v]

bedankt, ik trek me op aan jullie reacties, ik durf voor zoiets stoms niet naar mijn gyn te mailen en we hebben het nog niet te bekend gemaakt bij vrienden, omdat ik bang ben dat het nog zal mislopen...

groetjes en ik duim voor jullie allemaal...

[juffie]

hey nathalie,

Ik herken me volledig in jouw verhaal, bij elke dag dat ik niet misselijk ben begin ik te panikeren.
Mijn man wordt er gek van
Ik ben nu 9 weken en mag op 10 september terug naar de gyn pas dan zal ik echt gerustgesteld zijn ik tel enorm af.
Mijn borsten blijven idd wel groter dus daar houd ik me maar aan vast.
Ik denk dat het bij mij vooral is omdat mijn vriendin haar kindje op 9 weken afgestorven was en ze wist dat pas bij de 12 weken echo dat ik er zo gefixeerd op was.
Maar de misselijkheid is elke dag anders.
Er blijven in geloven zou ik zeggen, en proberen van te genieten.

Grtjs

[nathalie v]

Het lijkt mss raar wat ik nu zeg, maar ik kan er echt nog niet van genieten... en voel me veel meer op men gemak bij mijn "lotgenoten" van vroeger, dan bij "zwangeren"
Ik denk dat ik mezelf probeer te beschermen tegen als het misloopt, niet dat ik daar altijd aan denk, maar wel als de kwaaltjes iets minder zijn!
Ik heb het geluk dat ik vorige week al een echo heb gehad, dus we weten al dat er een zakje in de baarmoeder zit, en nu maandag terug echo, om te zien dat er een "hartje" is, bang afwachten dus...en zo zal het wel bij elke echo zijn zeker?

groetjes

[wat is er mis?]

Nathalie,

Idd de kwaaltjes komen en gaan. De ene dag heb je er meer last van de andere. En ieder van ons kent dat ongerust gevoel.
En het is helemaal niet raar wat je zegt. Ik herken het helemaal. Ik heb het denk ik zelfs hier ooit geschreven. Ik voelde me niet thuis bijv op 9maand.com. Iedereen was daar al bezig over namen en welk geslacht ze zouden hebben en dergelijke. Alé, allemaal zaken waar ik niet mee bezig was, zelfs niet mee durfde bezig te zijn. Ik was te veel nog gefocust op het feit dat het wel eens kon misgaan. Iets waar zij niet aan leken te denken. Nee, ik heb het daar snel opgegeven.

Probeer zoveel mogelijk te genieten.

Liefs,

Bokje

[grootgevaarke]

idd, we blijven ons zorgen maken
Ik ben nu 18 weken, had vorige week punctie dus heb ook hard op de nagels gebeten tot eerste resultaten.

ik was ook niet erg misselijk, sommige dagen wel alsof er me iets misvallen was, maar heb nooit moeten braken. en andere dagen totaal niet; Maar zoals al gezegd, mijn borsten bleven wel gevoelig. (ik voelde soms wel 20 keer op een dag aan mijn borsten om te controleren )

[juffie]

Grootgevaarke,
Ik moest spontaan lachen, ik doe dat dus ook hé constant aan mijn borsten voelen
Mijn man moet er ook altijd mee lachen.

[nathalie v]

dus ik onthoud, borsten voelen, elke moment van de dag dat er niemand kijkt!

[grootgevaarke]

ik betrapte me er op dat ik dat zelfs op het werk deed Woops!!! Gelukkig wisten alle collega's dat ik behandeling had gehad en pril zwanger was toen en dat ik me zo veel zorgen maakte

[juffie]

Tja ik moet ook wel oppassen dat ik het thuis doe, als ik volgende week terug naar school moet.
Wat gaan die kinderen anders thuis allemaal niet vertellen

[wat is er mis?]

Aan mijn borsten was lange tijd niets te merken. Dus ook dat is geen noodzakelijke voorwaarde.

Liefs,

Bokje

[grootgevaarke]

ja, Lap! Daar gaat haar "houvast"

[lisa marie]

Ik voel me ook veel beter op dit forum dat bv. bij Zappybaby of 9maand.com

We hebben hier allemaal al een lange lijdensweg achter de rug, en beseffen maar al te goed dat het niet allemaal vanzelfsprekend is.

Ik heb het redelijk moeilijk op het moment. Ik zou blij moeten zijn dat ik zwanger ben, maar door die verdikte nekplooi op iets meer dan 10 weken, ben ik in een klap van de roze wolk afgetuimeld en ben weer bang. En durf me niet te hard te hechten aan ons kleintje. Volgende week donderdag, 12,5 weken, de echte nekplooimeting. Het kan dan minder zijn, maar ik ben wel zo realistisch om te beseffen dat het risico bij ons toch groter is.

En ik zou zo graag genieten van dat dikker wordend buikje, maar ik durf niet....

[nathalie v]

Begrijpelijk he, dat je terug ongerust bent, ik hoop voor jou dat het goed komt...

[fluffie]

Nathalie, die kwaaltjes komen en gaan. Ik ben nu 15 weken, en eigenlijk heb ik nog geen kwaaltjes gehad. Moest ik niet zo moe zijn altijd (hoewel dat nu aan het verbeteren is) zou ik niet weten dat ik zwanger ben denk ik. Ik kan het dan ook nog dikwijls moeilijk geloven. En dat het echt zal goedkomen, dat ik binnen 6 maand een baby'tje in mijn armen zal hebben, dat kan ik al helemaal niet geloven! Ik durf wel al vanalles kopen, 't ziet er ook allemaal zo schattig uit, maar ik durf nergens de prijskaartjes afknippen... zo van, 't is schattig, maar het besef dat het echt voor ons kindje is , is er precies nog niet! echt raar!

Lisa Marie, ik duim voor een goede nekplooimeting in september hoor! Nog 1 week en 2 dagen te gaan!

Sterretje, blij te lezen dat je al wat beter bent!

Véro.
xx