he Lisa Marie, je verhaal is helemaal niet vreemd en ik begrijp best wat er in je omgaat. Ik ben momenteel geen werk en ben dus ook voornamelijk alleen met ons Fientje thuis. Heb ook niet veel vrienden en zeker niet hier in België, maar vind dat ook niet altijd erg. Alleen met je kindje zijn kan heerlijk zijn, maar een normaal / goed gesprek met je man is zo nodig! Voor de geboorte had ik allemaal plannen, om op stap te gaan met Fien, te gaan winkelen, erop uit te trekken, te voeden in het openbaar, etc etc. De realiteit is wel anders, hé! Nu blijkt dat je je leven veel meer aanpast aan de baby, dan dat de baby in jouw leven past. En onze kindjes zijn nog te klein om mee te nemen naar het park om te spelen, of om ze voorop de fiets te zetten en naar de stad te gaan, of om .. .. .. Ik heb wel al gemerkt dat mijn actieradius steeds groter wordt, naarmate Fien ouder wordt. Daar kan ik me aan optrekken als ik weer eens gek word van het thuiszitten. Ik probeer ook elke dag naar buiten te gaan, al is het maar naar de bakker en de apotheek.
Ik hoop dat je aan je man hebt kunnen uitleggen hoeveel je hem (soms) nodig hebt en dat je de schaarse tijd die jullie hebben erg belangrijk vindt. En heb je al eens geprobeerd een uitstapje te plannen met een voeding 'op verplaatsing'? De eerste keren zijn altijd spannend, maar misschien kan je een veilige uitvalsbasis kiezen? Bij kennissen / familie? Ik denk dat je je niet te erg moet laten tegenhouden door je eigen angst dat Marie misschien lastig zal zijn. Ook zij moet leren dat het leven zich niet enkel thuis afspeelt!! Ik heb toen Fien 6 weken oud was de babymassagecursus van CM gedaan en ik zag daar erg tegenop omdat Fien veel huilde destijds. Maar toen ik daar eenmaal was, bleek dat ze - in vergelijking met de andere babies - juist heel braaf was!! En dat ik als mama - in vergelijking met de andere prille moeders - juist best ontspannen!! Zulke kleine dingen geven me vaak veel moed om toch maar gewoon mijn leven te leiden en me niet te veel aan te trekken van wat er allemaal mis zou kunnen gaan of wat andere zouden kunnen denken. 'Go with the flow', al is dat niet altijd even makkelijk en gaat het de ene dag beter dan de andere.
Niet vergeten wat een sterkte en zelfstandige vrouw je bent!! Dan zal dat als moeder ook wel lukken!!
Sterkte en een dikke knuf!
Postnatale depressie
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Lisa Marie klinkt allemaal normaal en herkenbaar hoor! Maja daar ben je vet mee. Als jij het gevoel hebt opgesloten te zitten, moet je daar idd iets aan proberen te doen! Kvind dat Liefje al veel goede dingen gezegd heeft, zoals iedere dag eens weggaan, toch maar dat flesje op verplaatsing?
Mss gaat het Marie wel allemaal beter af dan je denkt. Drinkt ze anders echt zo onrustig? Je mag haar best vertrouwen hoor, echt echt waar. In het ergste geval wil ze niet drinken en zal ze het inhalen nadien thuis of 's anderendaags. Je kent haar nu goed genoeg om te zien wanneer ze huilt van de honger of wanneer ze gewoon ongemakkelijk is.
Je mag er idd geen "kasplantje" van maken ook niet. Zal ze naar de creche gaan? Ga jij terug werken?
Dit staat natuurlijk allemaal los van je ventje maar toch ook weer niet. Tuurlijk zou het leuker zijn als hij vaker thuis was, maar anderzijds zou ik jou en Marie's geluk daar niet van laten afhangen. Zelf het heft in handen nemen meid!
Ma kleine stapjes hé... Plan anders eens iets voor morgen? Buiten etenstijd, maar neem een flesje mee. Er bestaan ook van die isoleertassen zodat je 't flesje warm kan houden. Of als je met de auto gaat er bestaan flessenwarmers die in de auto ook kunnen.
De dagen zijn ook lang met een baby vind ik, hoe braaf ze ook is, je bent er wel continu 24/24 mee bezig en voor verantwoordelijk. Kdenk dat veel mama's geneigd zijn dat te onderschatten. Is best zwaar hoor.
Mss gaat het Marie wel allemaal beter af dan je denkt. Drinkt ze anders echt zo onrustig? Je mag haar best vertrouwen hoor, echt echt waar. In het ergste geval wil ze niet drinken en zal ze het inhalen nadien thuis of 's anderendaags. Je kent haar nu goed genoeg om te zien wanneer ze huilt van de honger of wanneer ze gewoon ongemakkelijk is.
Je mag er idd geen "kasplantje" van maken ook niet. Zal ze naar de creche gaan? Ga jij terug werken?
Dit staat natuurlijk allemaal los van je ventje maar toch ook weer niet. Tuurlijk zou het leuker zijn als hij vaker thuis was, maar anderzijds zou ik jou en Marie's geluk daar niet van laten afhangen. Zelf het heft in handen nemen meid!
Ma kleine stapjes hé... Plan anders eens iets voor morgen? Buiten etenstijd, maar neem een flesje mee. Er bestaan ook van die isoleertassen zodat je 't flesje warm kan houden. Of als je met de auto gaat er bestaan flessenwarmers die in de auto ook kunnen.
De dagen zijn ook lang met een baby vind ik, hoe braaf ze ook is, je bent er wel continu 24/24 mee bezig en voor verantwoordelijk. Kdenk dat veel mama's geneigd zijn dat te onderschatten. Is best zwaar hoor.
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Lisa Marie,
Een dikke knuffel hoor! En als het een troost mag zijn, ondanks het feit dat mijn man wel op tijd thuis is 's avonds en in het weekend, en dat ik regelmatig ga 'wandelen', toch voel ik me vaak ook eenzaam, opgesloten in huis, beperkt in mijn doen en laten...
Heb hier vandaag ook discussie over gehad met mijn man : hij is een week weggeweest voor zijn werk en ik had gedacht iets leuks te kunnen doen dit weekend, ik had dus gezorgd dat het huis piekfijn in orde was, zodat we daar geen energie in zouden moeten steken, ik had hem dat ook gezegd (hij moest dus niet tussen de lijnen lezen) en toch lukte dat niet, want er moest dringend in de tuin gewerkt worden, er moest nog administratie gedaan worden (boven)... dus ondanks het feit dat echtgenoot thuis was, was ik toch weer alleen.
Ik heb toen met handen en voeten uitgelegd (na de nodige ruzie) waar het om gaat, dat ik gans de week overdag tegen niemand iets kan zeggen, dat ik 99% van de dag tussen dezelfde vier muren doorbreng...
Maar ik begrijp dat ik nog in een luxesituatie zit, mijn man is thuis en als het me teveel wordt kan ik nog steeds 'eisen' dat hij even bij Leon blijft of dat hij efkes bij ons blijft.
Tot slot, misschien een schrale troost, maar het gevoel van eenzaamheid komt na verloop van tijd bij veel kersverse mama's voor, ook mijn collega's hadden daar last van.
En ook mensen met veel vrienden (wat bij mij ook niet het geval is) kennen dat gevoel, iedereen is trouwens aan het werk hé.
Een dikke knuffel hoor! En als het een troost mag zijn, ondanks het feit dat mijn man wel op tijd thuis is 's avonds en in het weekend, en dat ik regelmatig ga 'wandelen', toch voel ik me vaak ook eenzaam, opgesloten in huis, beperkt in mijn doen en laten...
Heb hier vandaag ook discussie over gehad met mijn man : hij is een week weggeweest voor zijn werk en ik had gedacht iets leuks te kunnen doen dit weekend, ik had dus gezorgd dat het huis piekfijn in orde was, zodat we daar geen energie in zouden moeten steken, ik had hem dat ook gezegd (hij moest dus niet tussen de lijnen lezen) en toch lukte dat niet, want er moest dringend in de tuin gewerkt worden, er moest nog administratie gedaan worden (boven)... dus ondanks het feit dat echtgenoot thuis was, was ik toch weer alleen.
Ik heb toen met handen en voeten uitgelegd (na de nodige ruzie) waar het om gaat, dat ik gans de week overdag tegen niemand iets kan zeggen, dat ik 99% van de dag tussen dezelfde vier muren doorbreng...
Maar ik begrijp dat ik nog in een luxesituatie zit, mijn man is thuis en als het me teveel wordt kan ik nog steeds 'eisen' dat hij even bij Leon blijft of dat hij efkes bij ons blijft.
Tot slot, misschien een schrale troost, maar het gevoel van eenzaamheid komt na verloop van tijd bij veel kersverse mama's voor, ook mijn collega's hadden daar last van.
En ook mensen met veel vrienden (wat bij mij ook niet het geval is) kennen dat gevoel, iedereen is trouwens aan het werk hé.
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Lisa Marie, allereerst een hele dikke dikke dikke knuffel! Luister maar goed naar wat er hier al geschreven is!! Want het is inderdaad zwaar, en heel normaal dat je je nu zo voelt in dergelijke omstandigheden. Daarom is het nog geen postnatale depressie hoor, dit lijkt me nog volledig een normale reactie! (en mocht het ooit toch evolueren naar een postnatale depressie, dan nog is zo'n depressie nog "normaal", 't is te zeggen het komt veel voor).
Waar ik nog even mee wilde aanvullen, is dat ik je heel goed begrijp dat je moeilijk de deur uitkomt. Ook jij hebt een echt ritme waar jouw kindje en jij op afgesteld zijn, dat was ook op een andere topic denk ik al besproken. Maar dat geeft inderdaad nogal wat logistieke problemen, want je kan dan inderdaad niet echt zomaar de deur uit. Bij ons is dat nu ook zo, en dat geeft in het weekend toch ook problemen hoor. Meis is zodanig getraind in de creche, dat zij wil slapen van 8u-9u20. De meeste winkels, behalve idd bakker en apotheek, zijn pas open vanaf 10u. Maar om 10u40 heeft Meis haar eten nodig, sinds kort is dat groentepap en dat kan je al helemaal niet op verplaatsing geven (toch nu nog niet ivm ongelooflijk geknoei en het feit dat Meis en mama uit voorzorg heel wat kleren uitdoen). Na het eten dan? Nee hoor want om 11u30 is het tijd voor haar middagdutje. Tot een uur of 13u30-14u. Dan maar vertrekken? Neenee want om 14u40 is het weer tijd voor haar fles. Nadien? Dan zit ik in de school-is-gedaan-file en bovendien moet Meis weer om 16u haar bed in. Na 17u is het overal file en geraak ik toch nergens meer.
De enige optie die mij nu voorlopig nog rest, is om de namiddagfles op verplaatsing te geven. Dat heb ik eerlijk gezegd nog niet gedaan, buiten in de Ikea. (wel bij mensen thuis natuurlijk, maar niet zomaar lukraak op restaurant ofzo). Maar binnen enkele weken is het dan fruitpap-tijd en valt ook dat weer weg...
En Meis slaapt dus ook niet op verplaatsing, in de auto of in een vreemd bed, ook al is het op haar vaste uren. Dus als we weg zijn, en dat gebeurt nog wel regelmatig, zitten we met een oververmoeid kind
Zo dag na dag na dag is dat inderdaad serieus zwaar!
Maar ik dacht dat je nog wel goed overeenkwam met je moeder, ivm de opvoeding van Marie? Zou je het bijvoorbeeld zien zitten dat je moeder twee namiddagen ofzo op Marie past? Bij jou thuis, of bij haar thuis, want Marie zal ook dat mettertijd gewoon zijn. En ondertussen kan jij even ontstressen.
Met welke dingen kon je vroeger je batterijen opladen, voordat Marie geboren was?
Ga je eigenlijk gaan werken binnenkort?
En ivm dat wenen en lastig zijn enzo op verplaatsing: dat went wel hoor. Wij moeders zijn daar dan zo op gefocust dat we denken dat iedereen naar ons kijkt (en zit te denken dat we geen goeie moeders zijn omdat we ons kind niet stil krijgen), maar eigenlijk is dat niet zo en is iedereen gewoon met zijn eigen zaken bezig. En ja, later komt de peuterpuberteit en ook dan gaat je kindje allerlei scènes zitten maken in de supermarkt, ook dat moeten wij als moeder leren "verdragen". De meeste andere mensen hebben zelf ook kinderen, en weten heus wel hoe het gaat!
(ik heb bijvoorbeeld ergens gelezen dat als je het tutje wil ontwennen, je best begint met op verplaatsing geen tutje mee te nemen. Ja, je kindje gaat dan wenen om zijn tutje, maar omdat je er geen hebt kan je er ook niet aan toegeven op dat moment. En ja, als ouder is het niet leuk om ergens in een winkel te staan met een krijsend kind, maar in sommige gevallen is dat juist aan te bevelen! Zo zie je maar, alles hangt af van hoe je het bekijkt!)
Waar ik nog even mee wilde aanvullen, is dat ik je heel goed begrijp dat je moeilijk de deur uitkomt. Ook jij hebt een echt ritme waar jouw kindje en jij op afgesteld zijn, dat was ook op een andere topic denk ik al besproken. Maar dat geeft inderdaad nogal wat logistieke problemen, want je kan dan inderdaad niet echt zomaar de deur uit. Bij ons is dat nu ook zo, en dat geeft in het weekend toch ook problemen hoor. Meis is zodanig getraind in de creche, dat zij wil slapen van 8u-9u20. De meeste winkels, behalve idd bakker en apotheek, zijn pas open vanaf 10u. Maar om 10u40 heeft Meis haar eten nodig, sinds kort is dat groentepap en dat kan je al helemaal niet op verplaatsing geven (toch nu nog niet ivm ongelooflijk geknoei en het feit dat Meis en mama uit voorzorg heel wat kleren uitdoen). Na het eten dan? Nee hoor want om 11u30 is het tijd voor haar middagdutje. Tot een uur of 13u30-14u. Dan maar vertrekken? Neenee want om 14u40 is het weer tijd voor haar fles. Nadien? Dan zit ik in de school-is-gedaan-file en bovendien moet Meis weer om 16u haar bed in. Na 17u is het overal file en geraak ik toch nergens meer.
De enige optie die mij nu voorlopig nog rest, is om de namiddagfles op verplaatsing te geven. Dat heb ik eerlijk gezegd nog niet gedaan, buiten in de Ikea. (wel bij mensen thuis natuurlijk, maar niet zomaar lukraak op restaurant ofzo). Maar binnen enkele weken is het dan fruitpap-tijd en valt ook dat weer weg...
En Meis slaapt dus ook niet op verplaatsing, in de auto of in een vreemd bed, ook al is het op haar vaste uren. Dus als we weg zijn, en dat gebeurt nog wel regelmatig, zitten we met een oververmoeid kind
Zo dag na dag na dag is dat inderdaad serieus zwaar!
Maar ik dacht dat je nog wel goed overeenkwam met je moeder, ivm de opvoeding van Marie? Zou je het bijvoorbeeld zien zitten dat je moeder twee namiddagen ofzo op Marie past? Bij jou thuis, of bij haar thuis, want Marie zal ook dat mettertijd gewoon zijn. En ondertussen kan jij even ontstressen.
Met welke dingen kon je vroeger je batterijen opladen, voordat Marie geboren was?
Ga je eigenlijk gaan werken binnenkort?
En ivm dat wenen en lastig zijn enzo op verplaatsing: dat went wel hoor. Wij moeders zijn daar dan zo op gefocust dat we denken dat iedereen naar ons kijkt (en zit te denken dat we geen goeie moeders zijn omdat we ons kind niet stil krijgen), maar eigenlijk is dat niet zo en is iedereen gewoon met zijn eigen zaken bezig. En ja, later komt de peuterpuberteit en ook dan gaat je kindje allerlei scènes zitten maken in de supermarkt, ook dat moeten wij als moeder leren "verdragen". De meeste andere mensen hebben zelf ook kinderen, en weten heus wel hoe het gaat!
(ik heb bijvoorbeeld ergens gelezen dat als je het tutje wil ontwennen, je best begint met op verplaatsing geen tutje mee te nemen. Ja, je kindje gaat dan wenen om zijn tutje, maar omdat je er geen hebt kan je er ook niet aan toegeven op dat moment. En ja, als ouder is het niet leuk om ergens in een winkel te staan met een krijsend kind, maar in sommige gevallen is dat juist aan te bevelen! Zo zie je maar, alles hangt af van hoe je het bekijkt!)
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
Wat zijn jullie toch lief hè !!!Fijn dat we hier altijd terecht kunnen voor een luisterend oor !
Gisteren ben ik te voet gaan stemmen met Marie, heel op het gemak, met een grote omweg, anderhalf uur weggeweest. Toen ik net thuis was, kwam onze papa achterom met de fiets. Ons mama was gisteren niet thuis, en had onze papa ingefluisterd van toch eens langs te komen, ze had haar dochter door...
Daarna nog eventjes naar schoonmoeder geweest, maar niet lang, er is daar geen bedje of parkje, en ze was echt wel onrustig.
en dan is de meter gisteren nog langsgeweest !! Maar help... Marie had haar 2 weken niet meer gezien, en wilde niet in haar armen. De meter gaf haar terug aan mij, en binnen een fractie van een seconde was ze stil... ai ai...
Deze namiddag ga ik haar een paar uurtjes naar ons mama doen. Zodat ze het daar gewend blijft. Volgende maandag vertrekken we immers voor een midweek naar de Eifel, en de dag dat we terugkomen vertrekken mijn ouders op vakantie… Ze gaat hen dikke twee weken niet zien. Nu zaterdag ga ik haar er ook een paar uurtjes naartoe brengen. Want 20 juli begin ik weer te werken. Ze kan pas 1 september terecht in de crèche. Ons mama gaat er dan op letten. Ze moet het daar dus gewoon blijven !
Ik hoop maar dat ze naar de crèche wil gaan… Ze gaat dan zes maanden zijn… Ik moet dringend iets aan die eenkennigheid doen.
Van de ene kant is het wel goed dat ze zich echt heeft leren hechten. Als ze zonder problemen bij iedereen content is, weet ze ook niet wat hechten is. Maar het mag niet extreem zijn hè…
Ik heb gisteren trouwens ook een collega gebeld waar ik heel goed mee opschiet. Met haar al afgesproken dat we de zondag na onze midweek een dagje met Marie gaan weggaan.
Gisteren ben ik te voet gaan stemmen met Marie, heel op het gemak, met een grote omweg, anderhalf uur weggeweest. Toen ik net thuis was, kwam onze papa achterom met de fiets. Ons mama was gisteren niet thuis, en had onze papa ingefluisterd van toch eens langs te komen, ze had haar dochter door...
Daarna nog eventjes naar schoonmoeder geweest, maar niet lang, er is daar geen bedje of parkje, en ze was echt wel onrustig.
en dan is de meter gisteren nog langsgeweest !! Maar help... Marie had haar 2 weken niet meer gezien, en wilde niet in haar armen. De meter gaf haar terug aan mij, en binnen een fractie van een seconde was ze stil... ai ai...
Deze namiddag ga ik haar een paar uurtjes naar ons mama doen. Zodat ze het daar gewend blijft. Volgende maandag vertrekken we immers voor een midweek naar de Eifel, en de dag dat we terugkomen vertrekken mijn ouders op vakantie… Ze gaat hen dikke twee weken niet zien. Nu zaterdag ga ik haar er ook een paar uurtjes naartoe brengen. Want 20 juli begin ik weer te werken. Ze kan pas 1 september terecht in de crèche. Ons mama gaat er dan op letten. Ze moet het daar dus gewoon blijven !
Ik hoop maar dat ze naar de crèche wil gaan… Ze gaat dan zes maanden zijn… Ik moet dringend iets aan die eenkennigheid doen.
Van de ene kant is het wel goed dat ze zich echt heeft leren hechten. Als ze zonder problemen bij iedereen content is, weet ze ook niet wat hechten is. Maar het mag niet extreem zijn hè…
Ik heb gisteren trouwens ook een collega gebeld waar ik heel goed mee opschiet. Met haar al afgesproken dat we de zondag na onze midweek een dagje met Marie gaan weggaan.
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Goed bezig Lisa Marie!
En je mama zal dat vast prima doen. Tis ook wel anders denk ik hoor als je er niet bent. Bij de meter stond je ernaast waarschijnlijk hé, dat ziet ze je.
Marie zal 't vast leren. Je kan proberen haar wat te laten wennen maar tis ook iets dat ze zelf moet doen ergens denk ik. Beetje loslaten ook. (aiaiai
)
En je mama zal dat vast prima doen. Tis ook wel anders denk ik hoor als je er niet bent. Bij de meter stond je ernaast waarschijnlijk hé, dat ziet ze je.
Marie zal 't vast leren. Je kan proberen haar wat te laten wennen maar tis ook iets dat ze zelf moet doen ergens denk ik. Beetje loslaten ook. (aiaiai
)-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Ook van mij nog een dikke knuf Lisa Marie!
Heb je nog met je ventje proberen praten?
'k heb lang tegen mijn ventje gezeurd en aan z'n mouw getrokken, wekenlang (ook al had ik geen klagen over iets). En pas de laatste weken kunnen we terug wat beter 'communiceren'. 't duurt wat langer denk ik voor ie alles begrepen had.
Dus, praten is heel belangrijk zodat je niet met je ei blijft zitten.
Eerlijk, ik zou het niet aankunnen moest mijn ventje in het weekend werken. 'k wil het nu niet moeilijk voor je maken, maar ik bewonder je wel.
Probeer zeker quality time voor jou en ventje te voorzien en family time met Marie erbij. Dat je eens af en toe het gevoel hebt een 'gezinnetje' te zijn. Maar op jullie vakantie gaat dat zeker lukken!
Liefs
Heb je nog met je ventje proberen praten?
'k heb lang tegen mijn ventje gezeurd en aan z'n mouw getrokken, wekenlang (ook al had ik geen klagen over iets). En pas de laatste weken kunnen we terug wat beter 'communiceren'. 't duurt wat langer denk ik voor ie alles begrepen had.
Dus, praten is heel belangrijk zodat je niet met je ei blijft zitten.
Eerlijk, ik zou het niet aankunnen moest mijn ventje in het weekend werken. 'k wil het nu niet moeilijk voor je maken, maar ik bewonder je wel.
Probeer zeker quality time voor jou en ventje te voorzien en family time met Marie erbij. Dat je eens af en toe het gevoel hebt een 'gezinnetje' te zijn. Maar op jullie vakantie gaat dat zeker lukken!
Liefs
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
http://www.nieuwsblad.be/article/detail ... ieuwe-week
'k wist wel dat chocolade overal goed voor was
'k wist wel dat chocolade overal goed voor was
-
mist
- Berichten: 138
- Lid geworden op: 15 mei 2010, 18:47
beste mama's,
kan iemand me zeggen wat een postnatale depressie just is? Uit wat bestaat de therapie?
Ik ben vorige week naar huisarts geweest omdat het gewoon niet meer gaat. Bij het minste beetje stress barst ik in huilen uit, idem als iemand vraagt hoe het met me gaat. Mijn concentratievermogen is ferm gedaald en ik kan niet op mijn woorden komen.
Mijn huisarts zei dat ik geen depressie heb, omdat ik me nog steeds in mijn dochtertje interesseer en dit zou anders zijn bij een depressie. (dit lijkt me toch al heel vergaand!)
Ik ben nu deze week thuis en dacht dat ik me vandaag al veel beter voelde (heb enorm veel geslapen deze week), maar moest vandaag de huidige creche opzeggen en lap, ik begon weer te huilen.. no fun!
Huisarts raadde me vorige week aan naar een psycholoog te gaan om te leren wat minder veeleisend te zijn voor mijn eigen. Zaterdag ga ik er heen, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het misschien door de hormonen komt en niet door mijn 'veeleisend' karakter.
Iemand advies?
kan iemand me zeggen wat een postnatale depressie just is? Uit wat bestaat de therapie?
Ik ben vorige week naar huisarts geweest omdat het gewoon niet meer gaat. Bij het minste beetje stress barst ik in huilen uit, idem als iemand vraagt hoe het met me gaat. Mijn concentratievermogen is ferm gedaald en ik kan niet op mijn woorden komen.
Mijn huisarts zei dat ik geen depressie heb, omdat ik me nog steeds in mijn dochtertje interesseer en dit zou anders zijn bij een depressie. (dit lijkt me toch al heel vergaand!)
Ik ben nu deze week thuis en dacht dat ik me vandaag al veel beter voelde (heb enorm veel geslapen deze week), maar moest vandaag de huidige creche opzeggen en lap, ik begon weer te huilen.. no fun!
Huisarts raadde me vorige week aan naar een psycholoog te gaan om te leren wat minder veeleisend te zijn voor mijn eigen. Zaterdag ga ik er heen, maar ergens heb ik toch het gevoel dat het misschien door de hormonen komt en niet door mijn 'veeleisend' karakter.
Iemand advies?
-
dori
- Berichten: 524
- Lid geworden op: 29 oktober 2009, 20:55
dag mist,
moeilijk hoor wel of niet depressie... Maar ik denk dat je arts gelijk heeft en het nog geen depressie is. Ik heb 15jaar geleden een depressie gehad en dan wil je echt niets meer doen. De dag dat je gewoon je bed niet meer uit wil, moet jij of je omgeving ingrijpen en je naar een psychiater sleuren. Idd geen psycholoog. Bij een depressie heb je medicatie nodig en dat kan een psycholoog je niet voorschrijven. Een psychiater klinkt erg en heeft nog steeds een negatieve bijklank, maar is eigenlijk gewoon een psycholoog met artsendiploma.
Als ik je verhaal zo lees denk ik dat je momenteel baat hebt met een psycholoog. Die kan je alvast tips geven waar je in je in deze fase van je leven moet op concentreren en wat momenteel wat minder belangrijk is. Kies vooral een psycholoog waar je je goed bij voelt en durf naar iemand anders te gaan als de eerste kennismaking niet goed voelt.
En ja de hormonen spelen ook mee mijn inziens. Ze zeggen toch altijd dat je lichaam ongeveer 9 maanden zwanger is en 9 maanden nodig is om te ontzwangeren. Truukje is om in je hoofd de mantra te herhalen 'het zijn de hormonen maar' telkens als je je slecht voelt.
Ik hoop dat het snel beter met je gaat!
moeilijk hoor wel of niet depressie... Maar ik denk dat je arts gelijk heeft en het nog geen depressie is. Ik heb 15jaar geleden een depressie gehad en dan wil je echt niets meer doen. De dag dat je gewoon je bed niet meer uit wil, moet jij of je omgeving ingrijpen en je naar een psychiater sleuren. Idd geen psycholoog. Bij een depressie heb je medicatie nodig en dat kan een psycholoog je niet voorschrijven. Een psychiater klinkt erg en heeft nog steeds een negatieve bijklank, maar is eigenlijk gewoon een psycholoog met artsendiploma.
Als ik je verhaal zo lees denk ik dat je momenteel baat hebt met een psycholoog. Die kan je alvast tips geven waar je in je in deze fase van je leven moet op concentreren en wat momenteel wat minder belangrijk is. Kies vooral een psycholoog waar je je goed bij voelt en durf naar iemand anders te gaan als de eerste kennismaking niet goed voelt.
En ja de hormonen spelen ook mee mijn inziens. Ze zeggen toch altijd dat je lichaam ongeveer 9 maanden zwanger is en 9 maanden nodig is om te ontzwangeren. Truukje is om in je hoofd de mantra te herhalen 'het zijn de hormonen maar' telkens als je je slecht voelt.
Ik hoop dat het snel beter met je gaat!
-
trinity
- Berichten: 2099
- Lid geworden op: 29 juni 2010, 17:19
hey ikke,
jouw verhaal is zo bekend voor mij
het is echt niet abnormaal die gevoelens en het voelt inderdaad soms als een depressie maar ook de hormonen spelen mee
ik heb hier ook ferme putten tegen gekomen hoor
en mijn ventje is niet zo goed in luisteren en troosten dus ik kon alleen maar hier terecht
ik heb ook perioden dat ik echt in niks zin heb, gewoon luieren in de zetel en alle aandacht voor de kleine
barst ook soms zonder reden in tranen uit (al lijkt het voorlopig wel beter te gaan)
ik ben nu gestart met 2 dagen in de week te werken en die allereerste dag bij de onthaalmoeder, daar zag ik zoooooo tegen op
maar al bij al viel het wel mee
michiel amuseert zich daar maar het blijft toch altijd nog zwaar om hem daar achter te laten
en op het werk denk ik elke seconde aan hem en vraag ik mij constant af wat hij aan het doen is (slapen, eten, spelen...)
ik hoop dat je je vlug beter gaat voelen
in elk geval, hier heb je een luisterend oor en troostende woorden
de dames hier hebben mij ook altijd goed opgevangen in moeilijke perioden
en ik vind dat het ook beetje troostend is dat je weet dat er ook anderen hetzelfde meemaken
sterkte meid!
jouw verhaal is zo bekend voor mij
het is echt niet abnormaal die gevoelens en het voelt inderdaad soms als een depressie maar ook de hormonen spelen mee
ik heb hier ook ferme putten tegen gekomen hoor
en mijn ventje is niet zo goed in luisteren en troosten dus ik kon alleen maar hier terecht
ik heb ook perioden dat ik echt in niks zin heb, gewoon luieren in de zetel en alle aandacht voor de kleine
barst ook soms zonder reden in tranen uit (al lijkt het voorlopig wel beter te gaan)
ik ben nu gestart met 2 dagen in de week te werken en die allereerste dag bij de onthaalmoeder, daar zag ik zoooooo tegen op
maar al bij al viel het wel mee
michiel amuseert zich daar maar het blijft toch altijd nog zwaar om hem daar achter te laten
en op het werk denk ik elke seconde aan hem en vraag ik mij constant af wat hij aan het doen is (slapen, eten, spelen...)
ik hoop dat je je vlug beter gaat voelen
in elk geval, hier heb je een luisterend oor en troostende woorden
de dames hier hebben mij ook altijd goed opgevangen in moeilijke perioden
en ik vind dat het ook beetje troostend is dat je weet dat er ook anderen hetzelfde meemaken
sterkte meid!
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
Mist,
Wat jammer dat je zo'n moeilijke tijd doorgaat nu. Of je een post natale depressie hebt of niet kan ik me niet over uitspreken he, dat begrijp je wel.
Ik denk dat bijna alle mama's soms een moeilijke periode doorgaan, zich niet goed in hun vel voelen...
Ikzelf heb een topicje geopend een tijdje terug "mama in een dip", en heb veel lieve reacties en tips gekregen. Mss kan je daar eens piepen.
Ik kan uit je berichtje niet goed uitmaken waar het schoentje wringt; heb je voldoende hulp, ben je moe, heeft je kindje een lastige periode, ben je overbezorgd, kan je iets niet loslaten...
Wat jammer dat je zo'n moeilijke tijd doorgaat nu. Of je een post natale depressie hebt of niet kan ik me niet over uitspreken he, dat begrijp je wel.
Ik denk dat bijna alle mama's soms een moeilijke periode doorgaan, zich niet goed in hun vel voelen...
Ikzelf heb een topicje geopend een tijdje terug "mama in een dip", en heb veel lieve reacties en tips gekregen. Mss kan je daar eens piepen.
Ik kan uit je berichtje niet goed uitmaken waar het schoentje wringt; heb je voldoende hulp, ben je moe, heeft je kindje een lastige periode, ben je overbezorgd, kan je iets niet loslaten...
-
mist
- Berichten: 138
- Lid geworden op: 15 mei 2010, 18:47
Dank je voor de antwoorden
Wat er met mij just aan de hand is, is mij ook een raadsel: ik heb alles om gelukkig te zijn: een lieve hulpzame man, een gezond en makkelijk dochtertje (dat al van haar 4 weken doorslaapt), een eigen huisje&tuintje, redelijke schoonouders, etc.
Maar toch lukt het niet, blijf ik mega-emotioneel bij het minste beetje stress/spanning. Ik bleef deze week thuis en moest ons kleintje van de dokter naar de creche brengen (heeel lastig als je 'ziek' thuis bent!). Dagelijks sliep ik meer dan 12u en NOG blijf ik mega-moe en emotioneel rondlopen, heb bijna geen energie in mijn lijf en zo.
Ik denk dat ik de laatste jaren gewoon 'over mijn toeren' gedraaid heb en mijn motor nu begint te sputteren. Al dat medisch gedoe rond het zwanger worden heb ik precies nog niet allemaal verwerkt (ik vind het nog steeds heel spijtig dat ons dochtertje niet via natuurlijke wijze 'verwekt' werd en had gedurende de zwangerschap veelal schrik dat ze int UZ een 'foutje' gemaakt hadden door een staaltje van iemand anders. Gelukkig is de gelijkenis met haar papa enorm en ben ik nu wat gerustgesteld.). Heb ook als een zot gewerkt de laatste jaren (veel 's avonds verdergewerkt 'voor de paus'). Daarbij komt dat ik precies niet meer kan 'meedraaien' int leven: geen energie voor hobbies of afspreken met vrienden, op t werk ben ik niet veel waard vind ik. De invulling van mijn werk is ook enorm veranderd en ik twijfel erover om intern van functie te veranderen, maar daarvoor moet ik eerst mezelf terug in de hand hebben). En ik heb allerlei angsten: Hoe blijven we werk-gezin combineren (wij werken beiden in brussel dus 1.5 u van deur tot deur = kleine 3u transport per dag per persoon), heeft dit op lange termijn een negatieve impact op ons kleintje, wat als ze naar t school gaat, ben ik wel een goede mama, hoe komt het dat ze steeds meer lacht naar haar papa dan naar mij. Wanneer raak ik mijn kilo's kwijt, want nu kunnen we niet starten voor een brusje (te groot risico). Zullen we terug zoveel 'afzien' voor dat brusje? De laatste weken zag ons meisje mij meer met tranen in de ogen dan normaal of lachend, dat is ook niet wat ik haar wil meegeven.
Deze morgen ging ik naar de psycholoog en hij raadde me aan nog 1 a 2 weken thuis te blijven, omdat mijn draagkracht nog onvoldoende was. Hij zou me via mail een schrijven sturen voor mijn huisarts. Maar ik durf gewoon geen tweede keer naar mijn huisarts daarvoor (zwak he) en nochtans weet ik dat het een goede huisartse is.. ik wil gewoon niet verder wegzakken, maar ook niet 'profiteren' door ziek thuis te zitten. Dit is trouwens de eerste keer in gans mijn loopbaan dat ik een volle week in ziekteverlof ben.
Schjew, nu heb ik het es van me afgeschreven, ik hoop dat het niet al te vreemd klinkt voor jullie. Zijn er dingen die herkenbaar zijn?
Wat er met mij just aan de hand is, is mij ook een raadsel: ik heb alles om gelukkig te zijn: een lieve hulpzame man, een gezond en makkelijk dochtertje (dat al van haar 4 weken doorslaapt), een eigen huisje&tuintje, redelijke schoonouders, etc.
Maar toch lukt het niet, blijf ik mega-emotioneel bij het minste beetje stress/spanning. Ik bleef deze week thuis en moest ons kleintje van de dokter naar de creche brengen (heeel lastig als je 'ziek' thuis bent!). Dagelijks sliep ik meer dan 12u en NOG blijf ik mega-moe en emotioneel rondlopen, heb bijna geen energie in mijn lijf en zo.
Ik denk dat ik de laatste jaren gewoon 'over mijn toeren' gedraaid heb en mijn motor nu begint te sputteren. Al dat medisch gedoe rond het zwanger worden heb ik precies nog niet allemaal verwerkt (ik vind het nog steeds heel spijtig dat ons dochtertje niet via natuurlijke wijze 'verwekt' werd en had gedurende de zwangerschap veelal schrik dat ze int UZ een 'foutje' gemaakt hadden door een staaltje van iemand anders. Gelukkig is de gelijkenis met haar papa enorm en ben ik nu wat gerustgesteld.). Heb ook als een zot gewerkt de laatste jaren (veel 's avonds verdergewerkt 'voor de paus'). Daarbij komt dat ik precies niet meer kan 'meedraaien' int leven: geen energie voor hobbies of afspreken met vrienden, op t werk ben ik niet veel waard vind ik. De invulling van mijn werk is ook enorm veranderd en ik twijfel erover om intern van functie te veranderen, maar daarvoor moet ik eerst mezelf terug in de hand hebben). En ik heb allerlei angsten: Hoe blijven we werk-gezin combineren (wij werken beiden in brussel dus 1.5 u van deur tot deur = kleine 3u transport per dag per persoon), heeft dit op lange termijn een negatieve impact op ons kleintje, wat als ze naar t school gaat, ben ik wel een goede mama, hoe komt het dat ze steeds meer lacht naar haar papa dan naar mij. Wanneer raak ik mijn kilo's kwijt, want nu kunnen we niet starten voor een brusje (te groot risico). Zullen we terug zoveel 'afzien' voor dat brusje? De laatste weken zag ons meisje mij meer met tranen in de ogen dan normaal of lachend, dat is ook niet wat ik haar wil meegeven.
Deze morgen ging ik naar de psycholoog en hij raadde me aan nog 1 a 2 weken thuis te blijven, omdat mijn draagkracht nog onvoldoende was. Hij zou me via mail een schrijven sturen voor mijn huisarts. Maar ik durf gewoon geen tweede keer naar mijn huisarts daarvoor (zwak he) en nochtans weet ik dat het een goede huisartse is.. ik wil gewoon niet verder wegzakken, maar ook niet 'profiteren' door ziek thuis te zitten. Dit is trouwens de eerste keer in gans mijn loopbaan dat ik een volle week in ziekteverlof ben.
Schjew, nu heb ik het es van me afgeschreven, ik hoop dat het niet al te vreemd klinkt voor jullie. Zijn er dingen die herkenbaar zijn?
-
Liefje
- Berichten: 1369
- Lid geworden op: 4 juni 2009, 12:44
hey Mist, fijn dat je je verhaal hier eens hebt opgeschreven. Bij mij helpt dat altijd enorm. Na de geboorte van onze dochter (nu 21 mnd 'oud') heb ik ook vrij diep gezeten. Wij hadden nu ook geen echt gemakkelijke baby, problemen met bv, veel wenen etc. Maar daar kan ik het toch niet allemaal op steken: ik was zelf heel erg somber, dacht regelmatig 'is dit het nu', 'hoe moet ik ooit mezelf weer terugvinden', 'wat is er nog van mijn leven over'? etc. Achteraf gezien verklaar ik het met het feit dat de verwerking van de MMM na de bevalling keihard in mij gezicht kwam. Drie jaar duurde het voordat ik zwanger was, een zoektocht die een deel van mijn identiteit was gaan uitmaken (nu nog trouwens). Dan negen maanden zwanger, waarbij ik emotioneel alleen maar bezig kon zijn met 'zwanger zijn en blijven'. En toen was 'ineens' het kindje daar. Ik kon het niet geloven. Hier had ik me niet mentaal op voorbereid.
Ik werkte niet op dat moment, dus het loslaten van mijn baby hoefde ik niet te doen (nog altijd niet trouwens). Maar ik herken veel van jouw gevoelens en angsten. Het maakt eigenlijk niet uit hoe je het noemt (tenzij voor de dokter of je werk). Goed voor jezelf zorgen, genoeg slapen (da's geen probleem, begrijp ik) en ook leuke dingen doen. Misschien moet je jezelf in eerste instantie wat 'dwingen', maar spreek eens af met een vriendin, ga eens lekker eten met je man, etc. Het zal deugd doen. En leg de lat niet te hoog voor jezelf. Je leven krigjt vanzelf weer ritme en vorm, eens je kindje ouder wordt. Het hoeft niet allemaal perfect en het hoeft zeker niet ineens. Geef het tijd en spreek / schrijf het soms eens van je af.
Je bent ongetwijfeld een super mama! Veel succes en een troostknuffel, Liefje (mama van Fien).
Ik werkte niet op dat moment, dus het loslaten van mijn baby hoefde ik niet te doen (nog altijd niet trouwens). Maar ik herken veel van jouw gevoelens en angsten. Het maakt eigenlijk niet uit hoe je het noemt (tenzij voor de dokter of je werk). Goed voor jezelf zorgen, genoeg slapen (da's geen probleem, begrijp ik) en ook leuke dingen doen. Misschien moet je jezelf in eerste instantie wat 'dwingen', maar spreek eens af met een vriendin, ga eens lekker eten met je man, etc. Het zal deugd doen. En leg de lat niet te hoog voor jezelf. Je leven krigjt vanzelf weer ritme en vorm, eens je kindje ouder wordt. Het hoeft niet allemaal perfect en het hoeft zeker niet ineens. Geef het tijd en spreek / schrijf het soms eens van je af.
Je bent ongetwijfeld een super mama! Veel succes en een troostknuffel, Liefje (mama van Fien).
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten