Het verdriet in de ogen van een andere vrouw

[dinootje]

Mani,
ik heb zelf een zoon uit een vorige relatie. De tweeling die er nu aankomt zijn de eerste kindjes voor mijn man.
Ik zou het persoonlijk moeilijk vinden en weigeren, moest hij "eerste" erop willen zetten, al een geluk dat dat niet gaat met een tweeling
Hij wil het er eigenlijk ook niet op, we hebben het daar al over gehad. Voor mij zijn het allemaal mijn kinderen, voor jouw man ook, en (ik wil hiermee niet bot overkomen naar jou toe hé) voor je man is het ook helemaal niet zijn eerste kindje. Het is wel jullie eerste kindje natuurlijk, maar normaal gezien (hopelijk voor zijn eerste kind) zal hij voor beide kinderen dezelfde gevoelens hebben. Voor jou zal het wel een verschil uitmaken natuurlijk, een mens voelt meer voor zijn eigen kind dan voor zijn stiefkind

Op ons kaartje komt het dan ook heel simpel :
mama & papa :...
grote broer :...

[dinootje]

Vanuit het oogpunt van het eerste kind van je man, kan dit voor haar ook gevoelig worden denk ik. Ik weet niet hoe oud ze is, maar het kan later wel komen. Als ze ooit in haar jaren is dat ze denkt dat je je eigen kind voortrekt of zoiets.
Mijn zoon is 9, en hij heeft die vragen toch al gesteld hoor : gaat mijn stiefpapa mij nu minder graag zien omdat hij eigen kindjes krijgt? Ga jij de kleintjes liever zien omdat zij altijd bij jou zijn en nooit naar papa moeten? enz.

[Mani]

Amai, nu moet ik wel redelijk ongevoelig tov mijn stiefdochter overkomen ... zo had ik het natuurlijk niet bedoeld en eerlijk, zo had ik het zelf ook nog niet bekeken ... al goed dus dat ik het hier eens vraag ... ik had het hem ook nog niet voorgelegd hoor, dus misschien zou hij het inderdaad niet goed gevonden hebben. Merci voor jullie reacties

[Mona Lisa]

het verdriet in de ogen van een andere vrouw ...

... maandag is mij dit ook overkomen. en dan in de apothekeres waar ik regelmatig kom en ook in het verleden mijn medisch afval van spuiten enzo mocht droppen.
Toen ik enkele weken geleden langskwam zag ze aan mijn medicatie dat ik zwanger was. Ze was echt super enthousiast en kreeg letterlijk kippenvel.
Maandag ging ik terug langs en vroeg ze hoe het was. Ik zei dat ik net terugkwam van de 12 weken echo en we bleven babbelen. Ik zag het in haar ogen dat zij ook veel heeft meegemaakt. Ze babbelde er wel vlot over, maar ze schakelde nergens in het gesprek over naar "mijn zoontje of mijn dochtertje" ... ik weet dus niet of ze uiteindelijk een wondertje heeft gekregen.

Ik durfde het echt niet te vragen. Ik voelde een sterke band met elkaar. Hoewel we zeker 10 jaar schillen in leeftijd, zaten we echt op dezelfde golflengte. Zij begreep mij en ik haar.

Nu nog spookt het door mijn hoofd of het onbeleefd was om niet te vragen of ze een kindje heeft gekregen. Ik wilde geen diepere wonden opensnijden, maar anderzijds ... misschien had ze wel vol lof over haar kindje(s) willen praten. Maar zou ze in dat geval het niet zelf gezegd hebben?

In elk geval. Ik zag het verdriet in haar ogen ... haar boosheid ... haar verleden...
Ik vervloekte mij omdat ik daar stond te stralen van geluk...
Ze leeft echt heel intens met mij mee en dat was/is echt ontroerend.
Graag zou ik haar binnen een half jaartje een geboortekaartje en suikerbonen overhandigen. Maar zou ik dat wel doen?
Misschien best nog eens een paar gesprekjes met haar voeren als ze zin heeft om te babbelen en er geen andere klanten zijn.