Kheb idd al veel tranen toch gelaten en tis iedere keer vechten om hem niet mee naar bed te nemen... Maar ik doe zoals Mies gezegd heeft, ik ga geregeld kijken, ook tijdens middagdutje, en hij ligt daar dan zo heerlijk te slapen, met zijn knuffeldoekje, zo content. En als ik hem in zijn bedje leg, trappelt hij even van blijdschap (wat hij vroeger niet deed

), hij zoekt zijn knuffeldoekje op, pakt zijn tut en hup.

Ik probeer te denken aan de mooie dromen die hij daar heeft, aan de "stiekeme" momentjes met zijn knuffelezel 's nachts die hij vast heeft als hij wakker wordt (en zonder hulp van mama terug wegdoezelt)... En dat is helemaal van hem hé, hij doet ermee wat hij wil. Mama controleert niet. Mijn grote jongen.
Audrey mss ga je ook nog ooit aan Pantley beginnen...
