Verwerken MMM?

[Mani]

Vandaag voel ik me verward ... gisteren heb ik vernomen dat mijn zus zwanger is (eerste kindje). Mijn tweede zus trouwens, want ik heb nog een zus die ook zwanger is (derde kindje).
Ik heb haar wel oprecht kunnen feliciteren, maar zodra ik terug thuis was, kreeg ik het weer even moeilijk. Nu heb ik dus twee zussen die bij wijze van spreken maar met hun vingers moeten knippen en zwanger zijn (ah ja, want het was natuurlijk allemaal van de eerste keer raak). Het is gewoon een raar gevoel, en daardoor ben ik wat verward. Ik ben wel supersuperblij dat wij intussen ook een kindje hebben, want anders zou ik al dat goeie nieuws gewoon niet hebben kunnen aanhoren.
't Klinkt misschien stom en ik weet dat het totaal niet belangrijk is, maar op sommige momenten (nu dus) heb ik het ook moeilijk met het feit dat ik al 'oud' ben (ik ben de oudste van de zussen) en dat ik ook liever jonger mama was geworden.

[Sterretje]

zo herkenbaar Mani! daarom is dit topic ook geopend hé

wij hebben allemaal dit gevoel, echt waar! Nu ik van m'n 2e kindje zwanger ben, kan ik er wel beter mee om en kan ik nog beter relativeren. maar de wonde blijft ad oppervlakte hoor. zeker als mensen met van die stomme opmerkingen komen.

gelukkig weet iedereen in onze nabijheid van onze achtergrond en blijven de stomme grappen uit.

en ja, zelfs ik voel mij soms schuldig tegenover DVO lotgenoten die nog steeds niet zwanger zijn, of die de ene tegenslag na de andere krijgen. 'k probeer iedereen hoop te blijven geven en zo, maar soms zit ik ook zonder bemoedigende woorden hoor. want ik heb toch gemakkelijk praten...
net zoals ik het moeilijk heb met BV's die hun zwangerschappen in't lang en in't breed uitsmeren in de media. Maar sinds ik mama ben, heb ik het bijvoorbeeld veel moeilijker met de gevallen van kindermishandeling tegenwoordig, verwaardloosde kindjes, dode kindjes, slechte ouders, ... pfff dan vervloek ik die mensen uit de grond van mijn hart!

[lyse]

Mani, ook hier is er nog veel verdriet, ook al ben ik zwanger van een tweeling en is daarmee onze kinderwens waarschijnlijk vervuld. Ik voel bvb. verdriet omdat
-de kindjes van vrienden en familie al lang de pampers ontgroeid zijn, wat mij telkens opnieuw confronteert met het feit hoe lang het geduurd heeft eer wij eindelijk zwanger raakten (voordeel is wel dat we veel spullen kunnen lenen maar toch, ik had liever gehad dat onze kindjes meer leeftijdsgenootjes hadden)
-ik waarschijnlijk maar 1 keer in mijn leven dit geluk van zwanger te zijn mag meemaken
-onze kindjes er gekomen zijn door de ingrepen van dokters en laboranten en niet op de gewone romantische manier. (dit laatste maakt mij echt nog altijd intriest, ik denk niet dat ik daar ooit helemaal over geraak )

Dat gevoel van oneerlijk behandeld te zijn door "het lot", dat blijft echt steken en pijn doen. En telkens ik geconfronteerd word met een zwangerschap in mijn omgeving worden die pijn en dat verdriet weer aangewakkerd. Onze kindjes maken veel goed maar zoals sterretje zegt, de wonde blijft er altijd...

Dikke knuffel,

Lyse

[Mani]

Het doet deugd te lezen dat het niet abnormaal is. Soms schaam ik me diep bij zulke gedachten, omdat ik weet dat er vele anderen zijn die nog niet het geluk hebben gehad om zwanger te worden en een kindje te krijgen; en ik dus eigenlijk geen enkele reden tot klagen heb.

En ik gun het mijn zussen natuurlijk wel. Zij zijn ook op de hoogte van 'ons parcours', hebben altijd enorm meegeleefd en ze zullen dus ook nooit domme opmerkingen maken. De zus die nu net zwanger is, had me zelfs ooit eens gezegd dat ze ging wachten tot ik een kindje zou hebben.

Lyse, dat van die leeftijdsgenootjes herken ik ook. Mijn vriendinnen hebben ook al vaak oudere kinderen. Door de jaren heen is de vriendschap daardoor (zij met kindjes, wij met behandelingen) in sommige gevallen zelfs serieus verwaterd, wat ook wel spijtig is. En al de buurkindjes gaan ook al allemaal naar school. Maar ons prutske zal dan toch al twee neefjes/nichtjes hebben van dezelfde leeftijd

Sterretje, ik word nu ook veel bozer om zulke berichten ivm kindermishandeling en zo. Het raakt je inderdaad op een andere manier. En waar ik me ook aan erger zijn berichten à la 'man slaat stiefzoon in elkaar' of 'baby mishandelt door stiefvader'. Ik ben zelf ook stiefmama en door zo'n berichten lijkt het soms wel of stiefouders een gevaar zijn voor hun stiefkinderen.

[Sueke]

Wat ik hier allemaal lees van jaloerse gevoelens is zo herkenbaar en ik moet eerlijk toegeven dat het nooit zal verdwijnen bij mij. Ik heb ondertussen het voorrecht gehad om 2 ikeer zwanger te zijn en een gezonde zoon en dochter op de wereld te zetten, maar de manier waarop heeft emotioneel zware lidtekens achtergelaten. Ik kan het nu beter relativeren als weer iemand eens aan het klagen en zagen is dat ze na een maand proberen nog niet zwanger zijn of bij het minste van die onnozele vragen en opmerkingen hebben. Soms geeft me dat ook het gevoel van 'ik heb de waarheid in pacht' maar dat is ook niet waar. Gelukkig zijn er nog mensen die onwetend zijn over de hele technische en emo procedure dat verschillende behandelingen met zich meebrengen. Ik denk dat we allemaal gestard zijn aan zwanger worden met het gedacht van 'ik wil nu een kind', maar eens de maanden verstrijken de wanhoop toeslaat. Wanneer je in de mallemolen van ICSI, IVF of ... heb je eigenlijk ook weinig tijd om stil te staan bij de inpakt omdat je zo naar een kind snakt. De echte slag komt erna pas vind ik persoonlijk. Wanneer je eenmaak bevallen bent en geconfronteerd wordt door de ontwetendheid van sommigen. Ik krijg nu nog steeds opmerkingen op mijn bord dat ik het zwaarder laat lijken dan het is geweest en dat ik nu toch heb wat ik wou dus precies geen reden heb om te zagen. Mijn mening is dat diegene die niet weten wat het is, ook nooit zullen begrijpen wat het met ons lichaam en geest doet en dat ze zelfs ook geen moeite erom willen doen. Wij weten hoe we moeten omgaan met mensen die in behandeling zijn uit ervaring. Daarom doet dit forum soms zo'n deugd om eens goed ons gedacht te zeggen. Eigenlijk zou een nabehandeling bij een psycholoog ook niet slecht zijn

[lyse]

Ook eventjes naar boven gehaald voor Zij en haar...