MAMA EN BANG

[Wappie]

Dit hoort toch een beetje hier thuis...
Ik ben weer een beetje mama en bang. Donderdag moet ik terug met Matthias naar de KA en ik ben bang voor deze afspraak.
Hoeveel gaat hij wegen? Zal het voldoende zijn? Mag hij opnieuw naar de creche?
Pffff, weer veel vragen waar ik hopelijk een positief antwoord op krijg.
Hij doet het echt super! Dus ergens zegt mijn mama-gevoel wel dat het positief zal zijn, maar toen hij werd opgenomen in het ziekenhuis had ik ook niets door. Het was toen een complete verassing.
De weegschaal staat nu (gewone personenweegschaal) op 9kg dus dat is volgens mij ok.
Ik wil ook niet neurotisch worden voor elk klein dingetje.
We zullen moeten afwachten tot donderdag en hopen op positief nieuws!

[Sterretje]

ik hoop met je mee Wappie. kan heel goed begrijpen dat je bang bent. je hebt ook al heel wat meegemaakt.
Ik hoop dat jullie snel terug op het goede spoor zijn!

[wat is er mis?]

Zo te horen zal het allemaal wel goed zijn, maar ik snap best dat je bang bent. Het is precies zowat een examen hé. Maar hij zal het vast goed doen! Ik duim in ieder geval!

[lisa marie]

Wappie, ik begrijp heel goed dat je ongerust bent. Jullie hebben al zoveel meegemaakt !!
Maar ik wed dat het allemaal goed gaat zijn !! Ik duim in ieder geval !

[Loeki]

Helemaal normaal Wappie. Je bent nog een beetje herstellende hé van die ziekenhuisopname. Je vertrouwen heeft daar een deuk gekregen. Das normaal dan hé. Dat moet zich terug herstellen.

Als je denkt dat Matthias het prima doet, dan zal dat wel zo zijn. En toen met die ziekenhuisopname had 't je het vast ook gezien, een beetje later en dan was het ook nog op tijd geweest. Daar ben ik zeker van, want als het echt echt moet dan mist een mama zoiets niet.

Ik hoop mee op een goede bevestiging van de KA!

[Engel0405]

In mijn alwetendheid schreef ik hier een tijd terug dat ik niet perfect moet willen zijn, dat mijn wereld op zijn kop zal staan en ik dat zal moeten accepteren.

Nu ben ik mama (ongelooflijk dat ik dat kan zeggen! wie had dat ooit gedacht?) En ik heb opperste gelukmomenten zo van 'WOW, dit is een wonder' en wanhoopsmomenten: IK KAN DIT NIET.

Ik blijf bv geven tot op vandaag (en ze is ondertussen 3 weken ouder) een opdracht vinden. Vooral omwille van het schema en als ik heel eerlijk ben ook door haar duidelijke moeite met het 'verteren' van de melk.

ALs ze alles bij elkaar krijst, net op het moment dat ik dacht wat rust te vinden en met ventje eindelijk 5 minuutjes samen in zeteltje te kunnen liggen. Als ik haar al uren probeer rustig te krijgen en ze dat eindelijk wordt maar na een kwartier al terug het hele huis bijeen schreeuwt.. Als ik me realiseer dat het eten weer niet zal klaar zijn en de was niet opgehangen raakt, het huis niet gestofzuigd.. Dan vraag ik me af: gaat dit ooit beter worden?

Ik ben bang dat ik dingen verkeerd doe, dat ik haar tekort doe omdat ik niet altijd erin slaag om sereen om te gaan met haar huilbuien.


He tis echt erg om toe te geven, maar ik heb al gedacht: what have I done. Waarom wou ik zo graag een baby. Misschien deels uit egoïsme omdat de fantastische 'koppeltjes'tijd met het ventje voorbij is, maar ook omdat ik soms denk dat er iets gaat mis gaan met Kersje.

Ik blijf van die gedachten hebben dat er haar iets ernstig gaat overkomen. Ik heb al zeer erge nachtmerries gehad, meestal als de papa met haar beneden is opdat ik wat zou kunnen slapen.. Alsof ik voel dat ze niet in de onmiddellijk nabijheid is en dat een ramp is.

Dat moedergevoel heb ik altijd gehad, maar het is nog moeten groeien. Ik was echt verkrampt die eerste 2 weken. En gelukkig kan ik ik nu zelfs als ze hard weent al momenten hebben dat ik haar zou opeten van schattigheid. Ik word ook steeds verliefder op haar..

Maar toch, ik ben bang en onzeker. Ik weet niet goed of ik het goed doe en ik durf nog niet genoeg mijn eigen gevoel te volgen en bv opgelegde schema's naast me neer te leggen.

Het enige wat ik wel doe is haar op haar zij laten slapen en haar heel goed induffelen. Fuck K&G. Ik weet dat mijn dcohter zo het best ligt, ze haat kou (net als haar mama) en ze heeft het gewoon nodig om lekker warm te hebben en goed ingewikkeld te liggen (de temperatuur van de kamers houden we wel strikt op 21-22).
Trouwens K&G is na 3weken nog altijd niet thuis langs geweest. Ook een voorbeeldinstelling hè!

Ik denk dat ik nog meer controlefreak ben dan ervoor, ik ben bijna maniakaal in het toezien dat ze alles correct krijgt. De papa is daar veel losser in en krijgt dan wel eens onder zijn voeten

Het is echt niet makkelijk om mama te zijn, vind ik.

[NatSar]

Goh, ik herken mezelf bijna volledig in jouw verhaal, engel.
Het is ondertussen al een pak beter, ik kan iets beter omgaan met het feit dat ik geen perfecte mama kan zijn.
Het is normaal dat we ons af en toe ons kleintje achter het behang zouden willen hangen om ons dan 5 min later schuldig te voelen om met zulke gedachten rond te lopen.
Mama worden (en zijn) is helemaal nieuw en ook voor ons is het één groot avontuur. Niemand kan op voorhand inschatten hoe zwaar het moederschap soms kan wegen en hoe onzeker je over dit alles bent. Maar ik ben ervan overtuigd dat hier alleen maar mama's komen die hun kindjes héél véél liefde willen geven en ik denk dat dat het belangrijkste is!

[nathalie v]

Engel,

Jouw verhaal lijkt door mezelf geschreven. Ik weet dat het moeilijk is , de borstvoeding, het huilen, de onzekerheid, maar het gaat echt beter worden, echt waar, maar je moet geduld hebben en geloven in jezelf. Niemand kan beter voor dat mensje zorgen dan jij, want jij bent zijn mama. Dus ja, het gaat ooit beter worden.

Geloof in jezelf, je kan het heus wel!

[Sterretje]

Dames, eerst en vooral een dikke knuffel!

Vraag jezelf eens af: wat is de definitie van een perfecte mama? Perfectie bestaat ECHT niet hoor.
Als ik goed om me heen kijk, kan ik van geen enkele mama zeggen: DAT is mijn voorbeeld, DAT is de perfecte mama.
Ieder mens, ieder beebje, ieder verhaal, elke omstandigheid is zo anders. En als mama reageer je op een instinct, en ook een beetje op advies van onze omgeving.
Wij zijn ook allemaal opgevoed en groot geworden, opgegroeid tot een eigen individu. Denk je dat het voor onze mama's allemaal zo evident was?
Probeer jezelf niets wijs te maken en ook niet te veel eisen op te leggen.

Ons kleintje is nu 14 maanden en ik wou dat ik kon zeggen: been there, done that. Maar nee, ik ga jullie geen ijdele hoop geven.

Het moederschap wordt leuker, je gaat meer aan je kindje beleven, NOG meer genieten.
Maar het moederschap (ouderschap) wordt niet makkelijker. Helemaal niet.

NA de zorgfunctie, komt de opvoedfunctie. en dat is hier echt trial en error.
PRincipes laten varen zijn geen uitzondringen, oogje dichtknijpen, met e diepe zucht dan toch maar eens toegeven aan het gejengel, het hoort erbij. Het komt bij iedere mama voor hoor.
Wat ik wil zeggen: jullie zien je kindjes graag, en dat is zo belangrijk! Dat is zooooo essentieel hé.
In de kraamkliniek zei de kinesiste tegen mij: als jeliefde geeft, krijg je liefde terug. En ik denk daar veel aan.
Voor mij is dat een houvast. Zolang je alles uit liefde doet, komt het allemaal goed!

[Loeki]

Lieve meid, dat gaat beteren. Ja het is loslaten vanaf dag 1. En toch ook binden tegelijk. Klinkt vreselijk verwarrend maar zo is het.

Misschien voelen wij DVO mama's ons daar allemaal wat slechter bij. "Normaal gezien" is het echt normaal dat je af en toe je kindjes "verwenst" en dat je je afvraagt waar je in godsnaam aan begonnen bent. Maar als wij zoiets denken voelen we ons meteen schuldig, want hier hebben we toch zo hard voor gewerkt.

Het is helemaal normaal dat je je zo voelt, je voelt je ook verantwoordelijk voor haar hé. Stel je voor dat je een mensje "met problemen" op de wereld hebt gezet. Maar je mag zo niet denken. Je gaat dat supergoed doen; jij bent de beste mama die er bestaat voor Kersje! En als haar werkelijk iets mankeert, dan zal je daar achter komen en dan zal je haar helpen.

Ik kan niet zeggen dat het gemakkelijk wordt. Maar het wordt wel beter.

[Sterretje]

Ik wil de kersverse mama's en bijna-mama's wel een hart onder de riem steken in vrband met de eerste weken/maanden.
Onderschat het effect van een bevalling niet, zowel lichamelijk als emotioneel. Het heeft bij mij ook even geduurd eer ik mijn draai vond. En dat heeft helemaal niks te maken met je kindje graag zien, of twijfelen aan de juiste keuze.
Het hoort er echt bij.
En ja, borstvoeding is bij de meeste mama's lastiger dan kunstvoeding.
Kunstvoeding is 'maar' een flesje geven. Borstvoeding vraagt iets meer 'opoffering' van de mama.
Maar voor je kindje maakt het echt niets uit. Niemand kan je garanderen dat je kindje beter gaat eten, beter gaat slapen, geen reflux gaat hebben, ... enkel door de keuze van de voeding

En Engel, ik heb hier de eerste twee maanden heeeeel dikwijls tot 12 uur in pyjama gelopen, ongewassen, niet ontbeten. Stofzuigen en koken stonden heel laag op mijn lijstje. Soms vroeg ik mij ook af: wat heb ik nu vandaag gedaan.
Kraamtijd is rusttijd, is aanpassingstijd is zorgtijd.
Het is geen luxevakantie, geen luilekkerleven. maar ik begrijp de desillusie. ik had zo veel plannen in mijn kraamverlof, maar de eerste weken kwam ik nergens toe. En, het hoeft echt niet hoor!
Beebje first.
En alshet echt niet meer gaat, als je er even onderdoor gaat: hulp vragen!vroedvrouw, kind en gezin, ventje inschakelen, kraamhulp, mama of schoonmama.
Denk af en toe eens aan jezelf. Geniet van ee nbadje, een uurtje shoppen, ... en geniet van het genieten!
Veeeeeel succes gewenst. ik denk aan jullie

[Liefje]

Oh zo herkenbaar allemaal! Die eerste tijd is slopend zwaar omdat je kindje je finaal overneemt. Ik was mezelf helemaal kwijt, wilde alles gestroomlijnd hebben om op die manier nog enige vat op mijn (oude) leven te hebben. Op de zetel tv kijken zoals ventje deed? Weken niet gedaan! Naarstig op zoek naar de handleiding van een nieuw leven voor jullie driëen. Het komt vanzelf mettertijd, echt waar. De eerste drie maanden zijn wat dat betreft het zwaarst - maar week per week betert het en leer je je kindje en jezelf als mama beter kennen. Perfectie kan niet. Af en toe voor jezelf kiezen is een goed streven - lekker een warme douche oid. Dikke knuffel!! En niet vergeten minstens 5 minuten per dag te genieten

[fluffie]

Dikke knuffel meid! En inderdaad herkenbaar! Op een gegeven moment in mijn zwangerschapsverlof heb ik gezegd tegen mijn man: en nu kuis ik niet meer, dat kan jij in het weekend doen En gewoon al die druk loslaten, gaf me een veel beter gevoel, ik kreeg meer gedaan zonder dat gevoel van "ik moet nu nog dit en dat doen". Nu is onze zoon 11 maand oud, en op woensdag als ik thuis ben, loop ik ook vaak ongewassen rond, en kruip ik pas 's avonds in bad (met seppe meestal dan).

De eerste weken zijn altijd zoeken, en daarna ook vaak nog. Maar het betert wel. En vergeet vooral niet (al is het maar heel even) tijd voor jezelf te nemen!

Véro.
xx

[Wappie]

Het is al gezegd, maar echt heel herkenbaar!
Mama zijn kan verdomd moeilijk zijn, maar is ook zo leuk en dankbaar. En in de loop van de weken zal dat ook duidelijker worden.
Je moet nu eenmaal een plaatsje vinden voor alles. Voor je gevoelens, je ritme, je relatie, je huishouden,... En dat is een lange weg, levenswerk en we staan nog maar aan het begin
Je gaat genieten van elke kleine stap! Ik kan mij nog herinneren dat als Alexander de eerste keer van buik naar rug rolde. Ik weet nog exact waar ik was, hoe ik zat en wat ik deed toen hij rolde!!! Ik was helemaal uit mijn zinnen, alsof hij bergen had verzet! Ik had nooit gedacht dat ik ging overlopen van enthousiasme als mijn kindjes een nieuw stapje in hun leven zette. Ook had ik nooit gedacht dat ik zo'n (over)bezorgde, beschermende mama zou zijn. Ik dacht dat ik meer een we-zullen-wel-zien-hoe-het-loopt-mama zou zijn. Maar wie kan nu in godsnaam zeggen hoe je zal reageren als je je dierbaarste bezit in je handen hebt. Ik ben ook verre van een perfecte mama, heb de jongens ook al eens 'verwenst' maar uiteindelijk volg je je instinct en dat is altijd het juiste!

[NatSar]

Misschien is dit wat een delicate vraag op een forum als dit, maar ik zal ze toch maar stellen...
Na een vermoeiende nacht heeft mijn wederhelft opnieuw constant liggen roepen dat er nooit een tweede zal komen, dat ik er niet moet aan denken
En ook ik hoor, als ik al een paar nachten niet heb geslapen kan ik me moeilijk voorstellen dat iemand ooit nog een tweede kind wil Maar als Thomas dan zo lief naar me kijkt, smelt ik natuurlijk weer en zou ik nog wel 10 kinderen willen

Maar ik vroeg me af of dit normaal is? Allee ik bedoel wanneer denk je dan "dit is leuk" zo wil ik er nog ééntje? Als de kindjes beginnen door te slapen? Als er echt interactie komt?