Een dikke proficiat allemaal met jullie zwangerschap. Ik heb al jullie verhalen gelezen, maar kan jullie nog niet uit elkaar houden.
Ik ben nu bijna 13 weken zwanger (van een cryootje) van mijn tweede kindje. Ik had vrijdag de twaalf-weken-echo en dat was weer een hele geruststelling. Alles was in orde, we zagen nu duidelijk de beentjes met de voetjes en de teentjes, de armpjes met de handjes en de kleine vingertjes. Een mooi gesloten buikje (dat zag ik niet zelf, maar dat zei gyn) Maar het belangrijkste waar gyn naar keek, neusbeentje was aanwezig en nekplooi was 1mm.
Marleen, mijn gyn zet ook nooit het geluid op. Dus heb hartje ook enkel maar zien kloppen en niet horen kloppen. Als gyn zegt dat het ok is, ben ik er altijd van uitgegaan dat het zo is!
Wat opvang betreft, je kan nooit te vroeg bellen. Ik had met mijn eerste kindje (nu 7 maanden) ook te lang gewacht en zij kan pas volgende maand voor het eerst naar onthaalmoeder. En mijn volgende spruit kan pas in april 2012. (Misschien ben ik wel wat kieskeurig wat betreft onthaalmoeders, maar ik moet er een goed gevoel bij hebben)
Wat het aantal echo’s betreft, heb ook enkel maar op 8 weken (voor kloppend hartje) en 12 weken (voor nekplooi) een echo gehad en nu is de volgende pas op 20 weken (structurele echo). Dat is nog twee maanden pfffffff
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
Bevallen na de zomer van 2011...
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Hey dames,
Waarom zetten jullie gyne's het geluid niet aan?
Wij zagen zo een lichter vlekje telkens flikkeren, en de dokter zei: "Kijk, dat is het hartje die klopt". En wij: "Oooo jaaa!" (Niet dat je daar dus veel van ziet). En dan opeens: "doeing doeing doeing"... heeft ze het ons eventjes laten horen... dus je kan dat echt wel al horen...
Ik moet zeggen dat je dat toch wel iets meer gerust stelt, allé, ons toch...
Trouwens, vanaf 12 weken kun je het hartje horen ook gewoon aan je huisarts of vroedvrouw vragen hoor. Die hebben zo'n toestelletje met een trechterje om op je buik te plaatsen en dan hoor je het ook klopppen, naar 't schijnt. Je kan dat regelmatig eens doen om jezelf gerust te stellen. Dat zei onze huisarts toch. Vooral zolang je je baby niet voelt bewegen is dat wel handig. Het werkt wel pas vanaf 12 weken.
Groetjes,
Z/H
Waarom zetten jullie gyne's het geluid niet aan?
Wij zagen zo een lichter vlekje telkens flikkeren, en de dokter zei: "Kijk, dat is het hartje die klopt". En wij: "Oooo jaaa!" (Niet dat je daar dus veel van ziet). En dan opeens: "doeing doeing doeing"... heeft ze het ons eventjes laten horen... dus je kan dat echt wel al horen...
Ik moet zeggen dat je dat toch wel iets meer gerust stelt, allé, ons toch...
Trouwens, vanaf 12 weken kun je het hartje horen ook gewoon aan je huisarts of vroedvrouw vragen hoor. Die hebben zo'n toestelletje met een trechterje om op je buik te plaatsen en dan hoor je het ook klopppen, naar 't schijnt. Je kan dat regelmatig eens doen om jezelf gerust te stellen. Dat zei onze huisarts toch. Vooral zolang je je baby niet voelt bewegen is dat wel handig. Het werkt wel pas vanaf 12 weken.
Groetjes,
Z/H
-
Marleen
- Berichten: 93
- Lid geworden op: 19 juni 2010, 16:39
Volgende keer vraag ik gewoon zeker geluid aan de gyn!!! ik heb meer overtuiging nodig denk ik.
Ik voel me een beetje schuldig en totaal verward met wat ik nu ga zeggen:
Ik ben totaal niet zo gelukkig. Ik voelde me vandaag erg rot. Ben deze morgen beginnen huilen. Ik weet niet goed wat ik van die echo verwacht had. Ik had er zo naar uitgekeken, maar toen het er dan uiteindelijk was, leek het aslof ik gewoon aan het wachten was tot de gyn ging zeggen waar het fout zat, of waar het addertje zat...
Altijd als ik in die wachtkamer zat, telkens als ik voor een echo kwam. Het was nooit goed. Er waren nog steeds cysten, ik was doodop van de hormonen, maar mijn eierstokken reageerden er niet op. Dan had ik 1 keer een follikel, maar toen was die te klein en week later was die weg. Ik ben zo gewoon om naar daar te gaan of naar de fertiliteitskliniek en altijd te horen dat het slecht was.
En nu: nu was alles goed, het kon niet beter. En ik kon het gewoon niet vatten. Heel de tijd vraag ik me af waar het mis zit, want het kan toch niet anders dat er iets miszit? Altijd als eer een percentage van kansen waren, zat ik aan de foute kant. Dus nu kans op mk, zal k ook wel aan de foute kant zitten?
En met dat ik dat gevoel kreeg, werd ik zo boos op mezelf. Ik schaam me, zou dit nooit durven zeggen aan mezelf een paar maand terug, want de onvruchtbare ik toen zou hier razend van worden. Ik ben zwanger, als loopt goed, en ik kan dit niet loslaten.
Soms denk ik dat er nog zoveel verdriet zit van het ganse proces, dat ik soms gewoon nog moet verwerken van zaken die al gepasseerd zijn.
Hebben jullie ook jullie twijfels hierover? Soms vraag ik me af of als je het proces gestart bent met een heel medisch verhaal of je nog normaal kan genieten van een zwangerschap, kan vertrouwen hebben in je eigen lichaam…. Want ook dat laatste heb ik wel soms: We hebben 1 kans gehad, die was raak, uiteindelijk heb ik dan het idee dat mijn man wellicht supersperma heeft. Mijn lichaam heeft nooit iets goed gedaan, en kan het dit dan nu wel?
Rationeel weet ik dat het los van elkaar staat, dat het niet is omdat je problemen hebt om zwanger te raken dat het dan ook misloopt in de zwangerschap. Rationeel weet ik dat ik totaal flip en niet goed bezig ben. Toch is mijn gevoel niet zo gelukkig als het zou moeten zijn.
Mijn excuses als ik jullie schokkeer met een absurd verhaal, over iemand die alle geluk heeft en het niet kan zien.
Groetjes
Ik voel me een beetje schuldig en totaal verward met wat ik nu ga zeggen:
Ik ben totaal niet zo gelukkig. Ik voelde me vandaag erg rot. Ben deze morgen beginnen huilen. Ik weet niet goed wat ik van die echo verwacht had. Ik had er zo naar uitgekeken, maar toen het er dan uiteindelijk was, leek het aslof ik gewoon aan het wachten was tot de gyn ging zeggen waar het fout zat, of waar het addertje zat...
Altijd als ik in die wachtkamer zat, telkens als ik voor een echo kwam. Het was nooit goed. Er waren nog steeds cysten, ik was doodop van de hormonen, maar mijn eierstokken reageerden er niet op. Dan had ik 1 keer een follikel, maar toen was die te klein en week later was die weg. Ik ben zo gewoon om naar daar te gaan of naar de fertiliteitskliniek en altijd te horen dat het slecht was.
En nu: nu was alles goed, het kon niet beter. En ik kon het gewoon niet vatten. Heel de tijd vraag ik me af waar het mis zit, want het kan toch niet anders dat er iets miszit? Altijd als eer een percentage van kansen waren, zat ik aan de foute kant. Dus nu kans op mk, zal k ook wel aan de foute kant zitten?
En met dat ik dat gevoel kreeg, werd ik zo boos op mezelf. Ik schaam me, zou dit nooit durven zeggen aan mezelf een paar maand terug, want de onvruchtbare ik toen zou hier razend van worden. Ik ben zwanger, als loopt goed, en ik kan dit niet loslaten.
Soms denk ik dat er nog zoveel verdriet zit van het ganse proces, dat ik soms gewoon nog moet verwerken van zaken die al gepasseerd zijn.
Hebben jullie ook jullie twijfels hierover? Soms vraag ik me af of als je het proces gestart bent met een heel medisch verhaal of je nog normaal kan genieten van een zwangerschap, kan vertrouwen hebben in je eigen lichaam…. Want ook dat laatste heb ik wel soms: We hebben 1 kans gehad, die was raak, uiteindelijk heb ik dan het idee dat mijn man wellicht supersperma heeft. Mijn lichaam heeft nooit iets goed gedaan, en kan het dit dan nu wel?
Rationeel weet ik dat het los van elkaar staat, dat het niet is omdat je problemen hebt om zwanger te raken dat het dan ook misloopt in de zwangerschap. Rationeel weet ik dat ik totaal flip en niet goed bezig ben. Toch is mijn gevoel niet zo gelukkig als het zou moeten zijn.
Mijn excuses als ik jullie schokkeer met een absurd verhaal, over iemand die alle geluk heeft en het niet kan zien.
Groetjes
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Je moet het allemaal nog een beetje verwerken en durft er nog niet in te geloven. Das zelfbescherming. Je bent kapot van al die behandelingen en das normaal.
Die mentale vermoeidheid heb ik meegesleept tot ruim 6 maanden na de bevalling. Pas toen voelde ik dat ik weer op mijn plooien kwam en de wereld weer helemaal aankon met nieuwe problemen.
Ik merk nu zo hard het verschil: was deze keer van de eerste poging zwanger en ben veel stabieler, als er iets tegenvalt kan ik het veel sneller relativeren...
Die mentale vermoeidheid heb ik meegesleept tot ruim 6 maanden na de bevalling. Pas toen voelde ik dat ik weer op mijn plooien kwam en de wereld weer helemaal aankon met nieuwe problemen.
Ik merk nu zo hard het verschil: was deze keer van de eerste poging zwanger en ben veel stabieler, als er iets tegenvalt kan ik het veel sneller relativeren...
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Lieve marleen
je gevoelens zijn zo herkenbaar! Echt waar.
je verwacht, nu je eindelijk zwanger bent, in 1 klap op die roze wolk te ziten, maar dat is zelden zo.
ik heb hier nog niet veel mensen gelezen die al meteen van bij de eerste echo op die roze wolk zaten en onbezorgd hun zwangerschap tegemoet keken.
Voor mezelf kan ik ht alleen maar beamen. Bij mijn 1e zwangerschap: nauwelijks symptomen, ongeduldig uitkijkend naar die echo, dat kloppende hartje te zien... en ja, daar lig je dan in die stoel.
wij waren ook overdonderd. JA er groeit een embryotje in mijn buik.
maar dan bij het buitenkomen die ontnuchtering: wat nu? hoe gaat het verder gaan? wanneer mag ik terugkomen? volgende week: nee hoor, pas op 9 weken !
enfin, om maar te zeggen, ik voelde me aan mijn lot overgelaten. ik was doodsbang dat het vruchtje zou afsterven en ik het niet zou merken. ik kon niet genieten, ik kon niet 'blij' zijn.
Het betert wel met de weken, en na 12 - 16 weken begin je echt overtuigd te raken at je zwanger bent, maar genieten.... was er bij mij niet vaak bij hoor.
ijn 2e zwangerschap iets beter. maar toch niet onbekommerd.
dus je bent zeker niet alleen met je verwarrende gevoelens en gedchten!
je gevoelens zijn zo herkenbaar! Echt waar.
je verwacht, nu je eindelijk zwanger bent, in 1 klap op die roze wolk te ziten, maar dat is zelden zo.
ik heb hier nog niet veel mensen gelezen die al meteen van bij de eerste echo op die roze wolk zaten en onbezorgd hun zwangerschap tegemoet keken.
Voor mezelf kan ik ht alleen maar beamen. Bij mijn 1e zwangerschap: nauwelijks symptomen, ongeduldig uitkijkend naar die echo, dat kloppende hartje te zien... en ja, daar lig je dan in die stoel.
wij waren ook overdonderd. JA er groeit een embryotje in mijn buik.
maar dan bij het buitenkomen die ontnuchtering: wat nu? hoe gaat het verder gaan? wanneer mag ik terugkomen? volgende week: nee hoor, pas op 9 weken !
enfin, om maar te zeggen, ik voelde me aan mijn lot overgelaten. ik was doodsbang dat het vruchtje zou afsterven en ik het niet zou merken. ik kon niet genieten, ik kon niet 'blij' zijn.
Het betert wel met de weken, en na 12 - 16 weken begin je echt overtuigd te raken at je zwanger bent, maar genieten.... was er bij mij niet vaak bij hoor.
ijn 2e zwangerschap iets beter. maar toch niet onbekommerd.
dus je bent zeker niet alleen met je verwarrende gevoelens en gedchten!
-
Anks
- Berichten: 461
- Lid geworden op: 19 maart 2010, 10:26
Dag Marleen,
Je verhaal komt helemaal niet absurd over. Het voelt heel raar hé, tijdens de behandelingen denk je aan hoe zielsgelukkig je zal zijn eens je zwanger bent, en nu het zover is blijken er nog altijd negatieve gevoelens en doemgedachten in je hoofd rond te spoken. Je nare ervaringen in het fertiliteitscircuit hebben daar natuurlijk héél veel mee te maken, dat verdriet en die onzekerheid wis je niet zomaar even uit! Als je daarbij meerekent dat heel veel vrouwen zich onzeker en zelfs wat depressief voelen in het eerste trimester, puur door de hormonen, is het helemaal niet ongewoon wat je nu doormaakt.
Ik vind het ook heel irreëel, de gedachte dat ik nu zwanger ben. Ik durf het amper uit te spreken! Het lukt me meestal wel om rustig te blijven en de negatieve gedachten te bannen, maar in een achterhoekje van mijn hoofd blijven de twijfels sluimeren. Zo van, tja, die trage HCG-stijging in het begin betekent misschien tóch dat mijn vruchtje niet tip-top in orde is. Misschien groeit het niet genoeg, of geeft het hartje het toch nog op.
Het voordeel van dit forum is dat je steun kan vinden bij lotgenoten en al je onzekerheden kan delen. Het nadeel van hier veel te vertoeven, is dat je veel te goed weet wat er in je lichaam gebeurt, wat er allemaal kan misgaan, je leest geregeld ook verhalen van meisjes bij wie het misgaat. 'k Vind het ook moeilijk om deze verhalen nÃet op jezelf te gaan betrekken, maar 'k probeer het toch van me af te zetten, en mezelf af en toe streng toe te spreken, 'het gaat goed', 'het zal goed gaan', 'in oktober word ik mama'
Mijn eerstvolgende echo is ook op de 22ste maart, ik zit dan in mijn 12de week. Soms zou ik ook graag een vroegere controle willen, maar ik 'troost' mezelf met de gedachte dat áls het misgaat, er wellicht toch niks aan te doen is, echo of niet. En dat ik zolang ik geen bloedingen heb of serieuze buikpijn, niet hoef te denken dat er iets mis is. Ik voel ook niets bijzonders, geen misselijkheid of andere zaken, enkel een beetje een gespannen buik af en toe. We moeten ons daar gelukkig mee prijzen in plaats van ongerust te zijn, vele vrouwen zijn jaloers op ons, kwaaltjesloze zwangeren
Marleen, op naar onze echo op 22 maart! Die gaat aantonen dat alles in orde is, waarna we de meest gelukkige zwangeren ooit worden
Groetjes,
Anks
Je verhaal komt helemaal niet absurd over. Het voelt heel raar hé, tijdens de behandelingen denk je aan hoe zielsgelukkig je zal zijn eens je zwanger bent, en nu het zover is blijken er nog altijd negatieve gevoelens en doemgedachten in je hoofd rond te spoken. Je nare ervaringen in het fertiliteitscircuit hebben daar natuurlijk héél veel mee te maken, dat verdriet en die onzekerheid wis je niet zomaar even uit! Als je daarbij meerekent dat heel veel vrouwen zich onzeker en zelfs wat depressief voelen in het eerste trimester, puur door de hormonen, is het helemaal niet ongewoon wat je nu doormaakt.
Ik vind het ook heel irreëel, de gedachte dat ik nu zwanger ben. Ik durf het amper uit te spreken! Het lukt me meestal wel om rustig te blijven en de negatieve gedachten te bannen, maar in een achterhoekje van mijn hoofd blijven de twijfels sluimeren. Zo van, tja, die trage HCG-stijging in het begin betekent misschien tóch dat mijn vruchtje niet tip-top in orde is. Misschien groeit het niet genoeg, of geeft het hartje het toch nog op.
Het voordeel van dit forum is dat je steun kan vinden bij lotgenoten en al je onzekerheden kan delen. Het nadeel van hier veel te vertoeven, is dat je veel te goed weet wat er in je lichaam gebeurt, wat er allemaal kan misgaan, je leest geregeld ook verhalen van meisjes bij wie het misgaat. 'k Vind het ook moeilijk om deze verhalen nÃet op jezelf te gaan betrekken, maar 'k probeer het toch van me af te zetten, en mezelf af en toe streng toe te spreken, 'het gaat goed', 'het zal goed gaan', 'in oktober word ik mama'
Mijn eerstvolgende echo is ook op de 22ste maart, ik zit dan in mijn 12de week. Soms zou ik ook graag een vroegere controle willen, maar ik 'troost' mezelf met de gedachte dat áls het misgaat, er wellicht toch niks aan te doen is, echo of niet. En dat ik zolang ik geen bloedingen heb of serieuze buikpijn, niet hoef te denken dat er iets mis is. Ik voel ook niets bijzonders, geen misselijkheid of andere zaken, enkel een beetje een gespannen buik af en toe. We moeten ons daar gelukkig mee prijzen in plaats van ongerust te zijn, vele vrouwen zijn jaloers op ons, kwaaltjesloze zwangeren
Marleen, op naar onze echo op 22 maart! Die gaat aantonen dat alles in orde is, waarna we de meest gelukkige zwangeren ooit worden
Groetjes,
Anks
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Marleen, Anks, en alle anderen,
Ook hier is het heel herkenbaar...! En ik vind het niet "raar" dat je dit schrijft, ik vind het eerder heel erg moedig!
Ook hier gaat het helemaal niet zo lekker hoor. Vandaag heb ik zelfs mijn werk afgebeld omdat ik me ronduit depressief voel! Ik heb in niets zin, heb nergens energie voor en denk aldoor: "Ik mag niet gelukkig zijn, want het zal hier nog mislopen". Ik kijk verschrikkelijk uit naar 5 april, dan ben ik 12 weken ver. Alsof dat een magisch getal is die dan mijn ongerustheid zal wegnemen...
Maar ik vrees ervoor. Ik denk dat ik nog heel lang een bezorgde zwangere zal blijven. Een paar maand geleden moest ik nog lachen met een vriendin die zei: "Ik vind zwanger zijn verschrikkelijk, ik wil weten hoe het met mijn baby'tje is, maar ik kan er niet aan en kan het niet zien, ik ben maar gerust als ik het in mijn armen heb". Ik vond dat toen heel grappig. Maar al na een paar dagen "zwanger-zijn", had ik door wat ze bedoelde. Dan moet je weten dat die vriendin 2 kindjes heeft, natuurlijk, heel vlot zwanger raakt en bovendien droombevallingen heeft.
Dan is het toch logisch dat wij met onze ferti-verhalen helemaal in de knoop zitten met onszelf?
En nu ik me zo down voel, heb ik ook zoiets van: "Ga ik dat wel kunnen, het is voor echt nu... maar ga ik dat kunnen". En 2 minuten later, denk ik weer: "Ik mag niet plannen of gelukkig zijn, want het loopt nog mis". Dat heen-en-weer-geslinger tussen die emoties is op z'n zachts gezegd vermoeiend.
Dus Marleen, het is allemaal heel herkenbaar... en niets om je over te schamen!
Ik heb ook nog een vraagje van mezelf...
Ik ben doodop... echt abnormaal moe. Ik kruip om 22u in bed, en als ik geen wekker zet (in het weekend en op mijn vrije dagen), slaap ik in één blok tot 10u 's morgens. Om 15h00 kruip ik het liefst een paar uur in mijn zetel, om na het avondeten voor de TV al weer in slaap te sukkelen...
Klopt dit wel?
Lieve groetjes,
Z/H
Ook hier is het heel herkenbaar...! En ik vind het niet "raar" dat je dit schrijft, ik vind het eerder heel erg moedig!
Ook hier gaat het helemaal niet zo lekker hoor. Vandaag heb ik zelfs mijn werk afgebeld omdat ik me ronduit depressief voel! Ik heb in niets zin, heb nergens energie voor en denk aldoor: "Ik mag niet gelukkig zijn, want het zal hier nog mislopen". Ik kijk verschrikkelijk uit naar 5 april, dan ben ik 12 weken ver. Alsof dat een magisch getal is die dan mijn ongerustheid zal wegnemen...
Maar ik vrees ervoor. Ik denk dat ik nog heel lang een bezorgde zwangere zal blijven. Een paar maand geleden moest ik nog lachen met een vriendin die zei: "Ik vind zwanger zijn verschrikkelijk, ik wil weten hoe het met mijn baby'tje is, maar ik kan er niet aan en kan het niet zien, ik ben maar gerust als ik het in mijn armen heb". Ik vond dat toen heel grappig. Maar al na een paar dagen "zwanger-zijn", had ik door wat ze bedoelde. Dan moet je weten dat die vriendin 2 kindjes heeft, natuurlijk, heel vlot zwanger raakt en bovendien droombevallingen heeft. Dan is het toch logisch dat wij met onze ferti-verhalen helemaal in de knoop zitten met onszelf?
En nu ik me zo down voel, heb ik ook zoiets van: "Ga ik dat wel kunnen, het is voor echt nu... maar ga ik dat kunnen". En 2 minuten later, denk ik weer: "Ik mag niet plannen of gelukkig zijn, want het loopt nog mis". Dat heen-en-weer-geslinger tussen die emoties is op z'n zachts gezegd vermoeiend.
Dus Marleen, het is allemaal heel herkenbaar... en niets om je over te schamen!
Ik heb ook nog een vraagje van mezelf...
Ik ben doodop... echt abnormaal moe. Ik kruip om 22u in bed, en als ik geen wekker zet (in het weekend en op mijn vrije dagen), slaap ik in één blok tot 10u 's morgens. Om 15h00 kruip ik het liefst een paar uur in mijn zetel, om na het avondeten voor de TV al weer in slaap te sukkelen...
Klopt dit wel?
Lieve groetjes,
Z/H
-
sammie
- Berichten: 173
- Lid geworden op: 19 april 2010, 15:32
Marleen en andere ongeruste pas zwangere mammies,
Jaaaaaaaaaa dat herkennen we hoor.
Vooral dat gevoel bij die eerste echo, oh dat vergeet ik nooit meer. Ik had zo'n psychisch blok en was zo bang dat ik dat kloppende hartje gewoon niet zag. Dokter en vriend maar wijzen naar dat scherm en ik zag NIKS, vraag me niet hoe of wat gewoon een echt psychisch blok uit pure pure angst.
Het zag er allemaal zo slecht uit en je steekt toch in je hoofd dat je onvruchtbaar bent en opeens hoppaaaaaaa ben je dat niet meer.
Ik heb eens gelezen dat je moet overstappen van de wereld van onvruchtbaren naar de vruchtbaren en dat dat ontzettend moeilijk is. Zo voelde het voor mij toch echt.
Ik vind het nu op bijna 24 weken nog steeds moeilijk om zomaar losjes te zeggen oh ja want ik ben zwanger.
Dat komt niet spontaan en dat zal ook niet meer komen denk ik....
Je leert het wel een beetje, sommige momenten kan ik er gigantisch van genieten en gelukkig zijn als dat kleine hummeltje ligt te schoppen in mn buik maar een onbezorgde zwangerschap, ondanks het feit dat ik 1000000000x tegen mezelf zeg alleeeeeeeee genieten genieten het zal de enige keer zijn, daar slaag ik niet in........misschien stom maar het is zo ik kan mezelf ook niet veranderen ik denk dat al dat slechte nieuws ervoor een authentiek trauma heeft opgeleverd
En als je kan probeer niet te veel te lezen we weten allemaal veel te goed wat er mis kan gaan maar uiteindelijk zijn de momenten met het allerminste slaagkans nu achter je dus probeer te denken heh veel kans dat het nu gewoon goed gaat,want hoogstwaarschijnlijk is dat ook gewoon zo, verhalen van anderen waar dat niet zo is daar heb je nu niks aan.....kan je alleen banger van worden.
enfin, dat zijn mijn ervaringen met het angstmonster en voor alle duidelijkheid, sommige momenten is die roze wolk er echt hoor, dan ben je overgelukkig en denk je jeeeeeeeeee ik word gewoon mama
En Z/H: die moeheid herken ik ook, dat gaat met periodes bij mij, sommige weken totaal kapot andere weken okee, en dat is echt niet overgegaan na de 12 weken bij mij,in tegenstelling tot de misselijkheid. sorry
groetjes en heel veel succes allemaal!
Jaaaaaaaaaa dat herkennen we hoor.
Vooral dat gevoel bij die eerste echo, oh dat vergeet ik nooit meer. Ik had zo'n psychisch blok en was zo bang dat ik dat kloppende hartje gewoon niet zag. Dokter en vriend maar wijzen naar dat scherm en ik zag NIKS, vraag me niet hoe of wat gewoon een echt psychisch blok uit pure pure angst.
Het zag er allemaal zo slecht uit en je steekt toch in je hoofd dat je onvruchtbaar bent en opeens hoppaaaaaaa ben je dat niet meer.
Ik heb eens gelezen dat je moet overstappen van de wereld van onvruchtbaren naar de vruchtbaren en dat dat ontzettend moeilijk is. Zo voelde het voor mij toch echt.
Ik vind het nu op bijna 24 weken nog steeds moeilijk om zomaar losjes te zeggen oh ja want ik ben zwanger.
Dat komt niet spontaan en dat zal ook niet meer komen denk ik....
Je leert het wel een beetje, sommige momenten kan ik er gigantisch van genieten en gelukkig zijn als dat kleine hummeltje ligt te schoppen in mn buik maar een onbezorgde zwangerschap, ondanks het feit dat ik 1000000000x tegen mezelf zeg alleeeeeeeee genieten genieten het zal de enige keer zijn, daar slaag ik niet in........misschien stom maar het is zo ik kan mezelf ook niet veranderen ik denk dat al dat slechte nieuws ervoor een authentiek trauma heeft opgeleverd
En als je kan probeer niet te veel te lezen we weten allemaal veel te goed wat er mis kan gaan maar uiteindelijk zijn de momenten met het allerminste slaagkans nu achter je dus probeer te denken heh veel kans dat het nu gewoon goed gaat,want hoogstwaarschijnlijk is dat ook gewoon zo, verhalen van anderen waar dat niet zo is daar heb je nu niks aan.....kan je alleen banger van worden.
enfin, dat zijn mijn ervaringen met het angstmonster en voor alle duidelijkheid, sommige momenten is die roze wolk er echt hoor, dan ben je overgelukkig en denk je jeeeeeeeeee ik word gewoon mama
En Z/H: die moeheid herken ik ook, dat gaat met periodes bij mij, sommige weken totaal kapot andere weken okee, en dat is echt niet overgegaan na de 12 weken bij mij,in tegenstelling tot de misselijkheid. sorry
groetjes en heel veel succes allemaal!
-
Marleen
- Berichten: 93
- Lid geworden op: 19 juni 2010, 16:39
Dames,
Jullie zijn zo'n schatten, weten jullie dat? De helft van mijn negatieve gevoelens, komen ook omdat ik zelf het zo erg vind dat ik niet 100% happy ben. En met jullie reacties besef ik meer en meer dat het ook wel kan. En dat ik ook wel even mag droevig zijn. Misschien moet ik mezelf gewoon wat meer tijd geven om inderdaad van die ene wereld van onvruchtbaren over te stappen naar die nieuwe wereld van vruchtbaren. (mooie beeldspraak trouwens, dank!)
Proberen positief te zijn, maar niet boos worden op mezelf als het happy gevoel er niet direct is.
Ik kijk uit naar 22 maart. Leuk om te weten Anks dat ik die dag niet alleen ben! Voor mij is dat "the date", daarna is het dat we dit aan de grote klok kunnen hangen.
En zij en haar: die moeheid is wellicht hormonaal, dat heb ik al van verschillenden gehoord. Ik heb het zelf een paar dagen gehad, maar nu heb ik dat niet meer. En ik had er ook behoorlijk veel last van tijdens de hormonenbehandelingen. Toen kon ik gewoon ook paar dagen mijn bed niet uit. Thuisgebleven van werk en al.
Ik heb bij de gyn de roze doos gekregen. Ik ga eens kijken welke interessante zaken daar allemaal inzitten!
Bedankt voor het begrip en de steun. Jullie zijn geweldig!
Marleen
Jullie zijn zo'n schatten, weten jullie dat? De helft van mijn negatieve gevoelens, komen ook omdat ik zelf het zo erg vind dat ik niet 100% happy ben. En met jullie reacties besef ik meer en meer dat het ook wel kan. En dat ik ook wel even mag droevig zijn. Misschien moet ik mezelf gewoon wat meer tijd geven om inderdaad van die ene wereld van onvruchtbaren over te stappen naar die nieuwe wereld van vruchtbaren. (mooie beeldspraak trouwens, dank!)
Proberen positief te zijn, maar niet boos worden op mezelf als het happy gevoel er niet direct is.
Ik kijk uit naar 22 maart. Leuk om te weten Anks dat ik die dag niet alleen ben! Voor mij is dat "the date", daarna is het dat we dit aan de grote klok kunnen hangen.
En zij en haar: die moeheid is wellicht hormonaal, dat heb ik al van verschillenden gehoord. Ik heb het zelf een paar dagen gehad, maar nu heb ik dat niet meer. En ik had er ook behoorlijk veel last van tijdens de hormonenbehandelingen. Toen kon ik gewoon ook paar dagen mijn bed niet uit. Thuisgebleven van werk en al.
Ik heb bij de gyn de roze doos gekregen. Ik ga eens kijken welke interessante zaken daar allemaal inzitten!
Bedankt voor het begrip en de steun. Jullie zijn geweldig!
Marleen
-
Shadow
- Berichten: 449
- Lid geworden op: 5 augustus 2010, 16:15
Echt hartverwarmend om hier al die herkenbare verhalen te kunnen lezen. Ook hier zit een bang hartje halsreikend uit te kijken naar de volgende echo. Ik ben ook zo bang om er zorgeloos van te genieten, heeft me al wat slapeloze nachten opgeleverd. Ik heb een kloppend hartje gezien toen ik 6 weken was en zou normaal moeten wachten tot 21 maart (12 weken) vooraleer ik de volgende echo (eerste bij mijn eigen gyn) zou krijgen, maar mijn vriend en ik hebben dan uiteindelijk toch besloten dat het voor ons gemoed veel beter zou zijn om nog een keer een tussentijdse echo te doen. Zodoende deze morgen naar het ferti-centrum gebeld en ik mag volgende week woensdag vroeg in de ochtend gaan! Ben nu al opgelucht dat ik (hopelijk) dan de bevestiging krijg van ons wondertje. Ik had een beetje schrik voor de reactie van het ferti-centrum maar dat was nergens voor nodig! Ze begrepen het daar maar al te goed. Ik denk dat wij met ons vruchtbaarheidsverleden echt wel een psychologisch zwaardere zwangerschap doormaken dan de mensen die spontaan en zonder problemen zwanger worden en zodoende ook meer begrepen worden. Dus als jullie bevestiging nodig hebben zou ik niet twijfelen voor een bijkomende echo, het kan alleen maar goed zijn voor je gemoedsrust en dus ook voor onze beebjes!
Z/H: ik kan ook zo vlagen van moeheid hebben, dan zet ik me in de zetel en word ik ineens zo loom als maar zijn kan, dan gaat het licht snel uit! ik denk dat dat wel normaal is hoor
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
Z/H: ik kan ook zo vlagen van moeheid hebben, dan zet ik me in de zetel en word ik ineens zo loom als maar zijn kan, dan gaat het licht snel uit!
ik denk dat dat wel normaal is hoor VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Amai, ons groepje komt nu wel goed op gang! Wel leuk! We zijn al met heel wat mama's in spé... (ja ja.. jullie lezen het goed: we zijn allemaal mama's in spé!!) hi hi...
Ik ben blij dat mijn méga vermoeidheid niet abnormaal is... Ik probeer dan te denken: "Aja, dat is omdat ons ukje goed aan het groeien is en veel energie nodig heeft". Laat ons maar hopen!!
Marleen, die roze doos dat je zei... bedoel je daar "Het zwangerschapspakket" mee? Ik vroeg me al af waar of bij wie je die eigenlijk moet aanvragen. Wij hebben ons online aangemeld... (Via een kaartje die in het boekje "Nieuw leven dragen" zat.) Maar krijg je die dan met de post... of gaat dat naar je gynecoloog en krijg je dat daar?
Ik vind dat trouwens heel moeilijk... waar vind je juiste en goede info? Wij hebben wel een zwangerschapsboek (al van lang voor we ooit met ferti waren gestart, omdat daar ook de mogelijke behandelwijzen instonden en zo) ... Maar daarnaast hebben we ook al wel wat folders en boekjes... Van de CM bijvoorbeeld, en het boekje "Nieuw leven dragen"... Soms merk ik toch wel dat er ietwat tegenstrijdige info in deze 3 boekjes staat. Wrijf je nu wel of niet je buik in vanaf de start van je zwangerschap? Eet je vette of juist magere vis? Schil je je fruit, of is wassen voldoende...? Dat zijn maar een paar van de dingen die tegenstrijdig waren.
Maandag heb ik wel een kennismakingsgesprek met de vroedvrouw en zij gaat ook in op al deze dingen... maar moet ik dan haar geloven? Want misschien heeft zij nog een andere uitleg... Hoe doen jullie dat? (Of hebben jullie dat probleem zo niet?)
Lieve groetjes,
Z/H
Wel leuk! We zijn al met heel wat mama's in spé... (ja ja.. jullie lezen het goed: we zijn allemaal mama's in spé!!) hi hi...Ik ben blij dat mijn méga vermoeidheid niet abnormaal is... Ik probeer dan te denken: "Aja, dat is omdat ons ukje goed aan het groeien is en veel energie nodig heeft". Laat ons maar hopen!!
Marleen, die roze doos dat je zei... bedoel je daar "Het zwangerschapspakket" mee? Ik vroeg me al af waar of bij wie je die eigenlijk moet aanvragen. Wij hebben ons online aangemeld... (Via een kaartje die in het boekje "Nieuw leven dragen" zat.) Maar krijg je die dan met de post... of gaat dat naar je gynecoloog en krijg je dat daar?
Ik vind dat trouwens heel moeilijk... waar vind je juiste en goede info? Wij hebben wel een zwangerschapsboek (al van lang voor we ooit met ferti waren gestart, omdat daar ook de mogelijke behandelwijzen instonden en zo) ... Maar daarnaast hebben we ook al wel wat folders en boekjes... Van de CM bijvoorbeeld, en het boekje "Nieuw leven dragen"... Soms merk ik toch wel dat er ietwat tegenstrijdige info in deze 3 boekjes staat. Wrijf je nu wel of niet je buik in vanaf de start van je zwangerschap? Eet je vette of juist magere vis? Schil je je fruit, of is wassen voldoende...? Dat zijn maar een paar van de dingen die tegenstrijdig waren.
Maandag heb ik wel een kennismakingsgesprek met de vroedvrouw en zij gaat ook in op al deze dingen... maar moet ik dan haar geloven? Want misschien heeft zij nog een andere uitleg... Hoe doen jullie dat? (Of hebben jullie dat probleem zo niet?)
Lieve groetjes,
Z/H
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
zo veeeeeel vragen, geen wonder dat je moe bent 
De vermoeidheid is heel normaal hoor; Ik was honds- maar hondsmoe. ik kon achter mijn bureau in slaap vallen
je kan veel info vinden op de site van Kind en Gezin (maar ook niet altijd alles letterlijk nemen hoor want ze denken daar nogal rechtlijnig, in gemiddelden). Hier bij ons op DVO kan je ook hééééééél veel info vinden, zowel over wat wel en niet eten, als over angsten, hoop en blijdschap. Vaak is het echter kwestie van je eigen gevoel te volgen. Eens je baby er is, is dat ook zo: mama knows best!!!
Een leuke site voor de week-tot-week-opvolging van je zwangerschap is http://www.babybytes.nl
De vermoeidheid is heel normaal hoor; Ik was honds- maar hondsmoe. ik kon achter mijn bureau in slaap vallen
je kan veel info vinden op de site van Kind en Gezin (maar ook niet altijd alles letterlijk nemen hoor
want ze denken daar nogal rechtlijnig, in gemiddelden). Hier bij ons op DVO kan je ook hééééééél veel info vinden, zowel over wat wel en niet eten, als over angsten, hoop en blijdschap. Vaak is het echter kwestie van je eigen gevoel te volgen. Eens je baby er is, is dat ook zo: mama knows best!!!Een leuke site voor de week-tot-week-opvolging van je zwangerschap is http://www.babybytes.nl
-
V'ke
- Berichten: 65
- Lid geworden op: 25 oktober 2009, 14:07
Hallo iedereen,
Gefeliciteerd allemaal met jullie zwangerschap !!
Hierbij waag ik ook de grote stap met de vraag of ik me bij jullie mag voegen ? Net zeven weekjes zwanger, gisteren een pak stress van mijn schouders gevallen, omdat we een ienie-miene-hartje gehoord hebben. Ons wondertje meet 8,8 mm. Zoals bij jullie, heel veel vragen, onzekerheden, bange momenten, schrik om het weer te moeten afgeven, ... Alles wat het op en top genieten tegenhoudt.
We proberen het een beetje van dag tot dag te nemen en verwonderd te zijn om wat we nu gekregen hebben. Ik ben eveneens heel blij dat ik met jullie de verhalen kan delen en beleven (en oud-bekenden tegen te komen ), want voor ieder van ons is het zeker al een lange weg geweest.
Stienske, ik heb me ook ingeschreven op die zwangerschapsbrief. We zijn het natuurlijk al heel gewoon om altijd voor vanalles en nog wat te googlen en info op te zoeken...Doen waar je het beste bij voelt, lijkt me ook het beste idee.
Liefs, V'ke (heb het lijstje al aangevuld)
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
V'ke : 13 oktober 2011
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
V'ke : 3 maart 2011
Gefeliciteerd allemaal met jullie zwangerschap !!
Hierbij waag ik ook de grote stap met de vraag of ik me bij jullie mag voegen ? Net zeven weekjes zwanger, gisteren een pak stress van mijn schouders gevallen, omdat we een ienie-miene-hartje gehoord hebben. Ons wondertje meet 8,8 mm. Zoals bij jullie, heel veel vragen, onzekerheden, bange momenten, schrik om het weer te moeten afgeven, ... Alles wat het op en top genieten tegenhoudt.
We proberen het een beetje van dag tot dag te nemen en verwonderd te zijn om wat we nu gekregen hebben. Ik ben eveneens heel blij dat ik met jullie de verhalen kan delen en beleven (en oud-bekenden tegen te komen
), want voor ieder van ons is het zeker al een lange weg geweest. Stienske, ik heb me ook ingeschreven op die zwangerschapsbrief. We zijn het natuurlijk al heel gewoon om altijd voor vanalles en nog wat te googlen en info op te zoeken...Doen waar je het beste bij voelt, lijkt me ook het beste idee.
Liefs, V'ke (heb het lijstje al aangevuld)
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
V'ke : 13 oktober 2011
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
V'ke : 3 maart 2011
-
Vi
- Berichten: 707
- Lid geworden op: 5 november 2010, 11:51
Hoi allemaal,
ook vanwege mezelf een dikke proficiat aan allen met jullie zwangerschap.
Ik ben vandaag 12w3d en denk dat het eens tijd wordt dat ik mij durf aansluiten bij dit groepje. Ook ik herken die bange, onzekere momenten met al die vragen. En de angst dat het fout zal lopen blijft, door het nu en dan wat bloedverlies, ook wat hangen. Gelukkig was volgens de echo van maandag alles ok met de beebjes (ik verwacht een ééneiige tweeling). Ze waren maandag al 5,2 en 5,8 cm. En op 10 maart mag ik al gaan voor de volgende echo. Dit is wel een voordeel bij het verwachten van een tweeling. De controles volgen elkaar iets sneller op dan bij een eenlingenzwangershap.
Z/H, ook ik ben heel moe geweest en eigenlijk nog altijd. Het is blijkbaar zo erg dat ik tijdens het slapen zelfs begin te snurken volgens mijn man. En ik weet dat ik dit enkel maar doe als ik echt uitgeput ben. En het gebeurd ook soms dat ik pas na 1 uur uit mijn bed te zijn, al terug zin heb om te gaan slapen. Maar volgens de gyné zou dit binnen een paar weekjes iets beter moeten zijn.
Groetjes Vi
(heb het lijstje ook aangevuld)
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
V'ke : 13 oktober 2011
Vi: 6 september 2011 (maar waarschijnlijk wat vroeger doordat het een tweeling is)
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
V'ke : 3 maart 2011
Vi: 10 maart 2011
ook vanwege mezelf een dikke proficiat aan allen met jullie zwangerschap.
Ik ben vandaag 12w3d en denk dat het eens tijd wordt dat ik mij durf aansluiten bij dit groepje. Ook ik herken die bange, onzekere momenten met al die vragen. En de angst dat het fout zal lopen blijft, door het nu en dan wat bloedverlies, ook wat hangen. Gelukkig was volgens de echo van maandag alles ok met de beebjes (ik verwacht een ééneiige tweeling). Ze waren maandag al 5,2 en 5,8 cm. En op 10 maart mag ik al gaan voor de volgende echo. Dit is wel een voordeel bij het verwachten van een tweeling. De controles volgen elkaar iets sneller op dan bij een eenlingenzwangershap.
Z/H, ook ik ben heel moe geweest en eigenlijk nog altijd. Het is blijkbaar zo erg dat ik tijdens het slapen zelfs begin te snurken volgens mijn man.
En ik weet dat ik dit enkel maar doe als ik echt uitgeput ben. En het gebeurd ook soms dat ik pas na 1 uur uit mijn bed te zijn, al terug zin heb om te gaan slapen. Maar volgens de gyné zou dit binnen een paar weekjes iets beter moeten zijn.Groetjes Vi
(heb het lijstje ook aangevuld)
VBD
Stienske: 3 september 2011
Shadow: 1 oktober 2011
Anks: 7 oktober 2011
Marleen: 11 oktober 2011 (maar volgens onze eigen telling is het 4 dagen eerder )
Z/H: 18 oktober 2011
Beurtflight: 25 oktober 2011 (denk ik)
V'ke : 13 oktober 2011
Vi: 6 september 2011 (maar waarschijnlijk wat vroeger doordat het een tweeling is)
Volgende echo
Beurtflight:4 maart 2011
Z/H: 15 maart 2011
Shadow: eerst nog: 2 maart en dan 21 maart 2011
Marleen: 22 maart 2011
Stienske: 15 april 2011
V'ke : 3 maart 2011
Vi: 10 maart 2011
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 3 gasten