Hier ook eentje die vecht tegen 't gewicht. 't zit hier echt in de familie, 'k weet het klinkt als excuus maar is echt zo. Op mijn mama 's officiele doodsakte ( of hoe zeg je dat) stond morbide obesitas.
Net daarom wil ik er echt iets aan doen maar 'k verdik al van een glas water.
15 jaar geleden heb ik met groot succes gedieet ( van 75 naar 53, volgens de dietiste stond ik toen op 't randje van anorexia, ben toen terug naar 59 moeten gaan. Toen ik mijn ventje leerde kennen woog ik 58, mooi gewicht, hij heeft me dus echt op mijn ideaalst leren kennen. Moest ik er zoals nu uitgezien hebben, ik denk dat hij heel snel zou gaan lopen zijn. Nu 15 jaar later, 3 kindjes later weeg ik er 76 en word in september 40 jaar. En 't is heel wat moeilijker om er nu de kilo's af te krijgen dan 15 jaar geleden. Voor sport heb ik geen tijd of liever ik vertik het om een babysit te betalen zodat ik kan gaan sporten. Volgens mijn ventje zijn dat excuses. Gemakkelijk gezegd voor iemand die elke weekdag op hotel zit en daar gratis gebruik kan malken van de nieuwste fitnesstoestellen
Enfin, volgende week met de schoonouders naar centerparcs en ik kijk er zooo naar uit
Ik hoor mijn schoonmoeder en -zusters al achter mijn rug : zo vet als een varken, nijlpaard,..; En ondertussen maar zeuren dat ik nooit eet bij hen, dat ik dat doe omdat ik koppig wil zijn ( 't eten is in grote klompen boter gebakken met boter-en roomsaus; moest ik daar veel van eten zit ik ganse avond op 't wc)
enfin, dikke knuffel. Mijn droom is nog altijd tegen mijn 40e op 63 te staan. Nog 13 kilo to go woehaa
Cinne