Net zwanger geweest en al terug zwanger willen zijn

[Sterretje]

yep, laat bij jullie eerst dat tweede er maar komen!!


nee, dit is niet enkel emotioneel. zou heel egoistisch zijn, en er lopen al zoveel sukkelaars van kindjes rond

Evy,
'k kan goed begrijpen zenne dat het lastig is om 'onverklaard onvruchtbaar' te zijn.
maar zoals hier al zo veel werd gezegd: je weet het echt niet. sommigen raken wel natuurlijk zwanger, eens de weg gemaakt is, anderen moeten er dan weer jaren over doen, zelfs als het 1e relatief makkelijk geboren werd.
maar er zo veel over piekeren en stressen is echt niet goed zenne.
de uitspraak 'je moet er niet zo veel mee bezig zijn', is soms wel een beetje een tip. gewoon nog maar om rust in je hoofd te brengen. doe het rustig aan, je kan hier echt niets forceren, hoe frustrerend het ook is. maak het jezelf niet te moeilijk!

[Vi]

Bij mij is de kinderwens eigenlijk vervuld. Ik had graag 2 kindjes gehad en na 7 lange jaren zijn we vorig jaar eindelijk beloond geweest met onze twins.
Maar ik mis het zwanger zijn toch ook wel hoor. Want alhoewel ik dus 2 kindjes heb, ben ik maar 1 keer zwanger mogen zijn. En dat vind ik soms jammer.

Evy, ook al hebben velen onder ons misschien een reden gekregen waarom het niet lukt op de natuurlijke manier, daarom wil het niet zeggen dat je er makkelijker mee kan omgaan dan wanneer je niets weet. Bij mij hebben ze een reden gegeven nl. endometriose. Maar ik heb ooit een studie gekregen van mijn gynea waarin staat dat de helft van de vrouwen rondloopt met endometriose waarvan meer dan de helft niet weet dat ze dat hebben omdat ze nooit moeilijkheden hebben gehad om zwanger te worden. Waarom behoor ik tot dat groepje vrouwen waarbij het wel moeilijk lukt. Begrijp je wat ik wil zeggen?

[Evy_]

Mindyke,

Het hangt er ook een beetje vanaf hoeveel luxe je wil in je leven hé. Maar ik weet één ding, dat de armste mensen meestal het meeste kinderen hebben, maar die zijn dan ook met minder luxe tevreden hé. Als ik zou moeten kiezen tussen een kindje meer of meer luxe, dan weet ik wel wat kiezen. Luxe is voor mij niet zo belangrijk... Ik wil ook niet arm zijn, maar geld maakt echt mijn geluk niet.

Sterretje,

Ja, inderdaad, onverklaarbaar onvruchtbaar zijn is inderdaad verschrikkelijk frustrerend. En die uitdrukking, eens de weg gemaakt is, geldt misschien wel voor sommigen, maar ook niet voor iedereen hé. Ik vind het gewoon niet zo 'mooi' van mijn gyn dat ze mij valse hoop geeft. Misschien bedoelt ze dat wel zo niet, maar dan heb ik liever dat ze gewoon zegt: Het is mogelijk dat je nu spontaan zwanger zal worden, maar de kans is groter dat het niet zo zal zijn of iets in die aard...'. Kben anders nochtans heel tevreden van mijn gyn.

Vi,

Ik heb misschien ook wel endometriose zonder dat ik het weet? Kmoet wel zeggen dat ik er wel geen enkel symptoom van heb, ik heb nooit pijnlijke ms of ergens anders pijn in mijn buik.

Ja, ik zou ook niet zo graag een tweeling gehad hebben, nu denk ik er toch zo over, maar ik denk wel dat dat zou veranderen moest ik nu moeilijk aan een tweede geraken (dan zal ik denken: ik had er misschien beter twee ineens gehad, dan moest ik nu weer al die miserie niet meemaken).

[lyse]

Maar ik mis het zwanger zijn toch ook wel hoor. Want alhoewel ik dus 2 kindjes heb, ben ik maar 1 keer zwanger mogen zijn. En dat vind ik soms jammer.

daar kan ik mezelf helemaal in herkennen, vi! ik ben ook tevreden met onze 2 meisjes (voorlopig?) maar vind het jammer dat ik de ervaring van zwanger zijn maar een keer zal meegemaakt hebben...

[Sterretje]

ook al hebben velen onder ons misschien een reden gekregen waarom het niet lukt op de natuurlijke manier, daarom wil het niet zeggen dat je er makkelijker mee kan omgaan dan wanneer je niets weet.

Hier moet ik Vi toch ook gelijk in geven

Ieder hier heeft zijn rugzakje, hoe zwaar ook. Maar 't is ook de manier waarop je er mee om gaat, of hebt leren omgaan.

En de tweelingmama's kan ik ook perfect begrijpen. Is een beetje dubbel hé. de meesten zouden zeggen: goed, nu ben je er in ene keer vanaf

[Vi]

Ja, ik zou ook niet zo graag een tweeling gehad hebben, nu denk ik er toch zo over, maar ik denk wel dat dat zou veranderen moest ik nu moeilijk aan een tweede geraken (dan zal ik denken: ik had er misschien beter twee ineens gehad, dan moest ik nu weer al die miserie niet meemaken).

Ik heb niet gezegd dat ik niet graag een tweeling had gehad want ik ben dolgelukkig met mijn zoontjes.

[Noa]

Idd tweelingmama's, ik kan jullie volledig volgen! Toen ons tweede kindje er maar niet leek te komen heb ik dikwijls gedacht "was het de eerste keer nu toch maar een tweeling geweest". Maar toen het toch nog eens lukte, was ik vooral heel blij dat ik "de magie" van het zwanger zijn, de sfeer rond het bevallen enzo, nog eens mocht beleven, ondanks dat het een moeilijke, zware rit is geweest.

En ik vind toch wel dat je het ook rationeel moet bekijken hoor, het aantal kindjes! Ik ben geen zo'n luxepop maar ik kan toch genieten van een aantal dingen die jammergenoeg wel centjes kosten. Reizen, kleertjes voor de kindjes (het zijn geen snobs die enkel merkkledij dragen, maar als ik iets mooi vind, dan koop ik het, of het nu van de Hema of een duurdere winkel komt). Ik wil ze ook een spaarpotje kunnen meegeven later.
Trouwens, met rationeel bekijken bedoel ik eigenlijk niet zozeer financieel (wel gedeeltelijk, je wilt tenslotte niet dat ze echt iets tekort komen, hoewel ik weet dat een liefdevol nest veel belangrijker is). Maar ook hoe je als persoontje in mekaar steekt. Ik ben enorm perfectionistisch, en ik weet dat ik alles altijd even goed wil doen, ongeacht het aantal kindjes, ongeacht hoeveel uren werk... Ik wil dat ze er piekfijn uitzien, ik wil dat mijn huis er netjes bij ligt, ik wil ze veel aandacht geven, leuke uitstapjes doen, nog wat aandacht voor de echtgenoot, de vriendinnen, familie, noem maar op. Ook mezelf verder ontplooien, hoewel dat nu voorlopig niet meer aan de orde is. Ook ben ik bezorgd. Niet overbezorgd, maar genoeg bezorgd. Is er eentje niet zo best, dan vraagt dat precies heel veel van mij. Dan leef ik in een soort "waaktoestand". Lastig. Nu is er al altijd eentje verkouden, dus met nog eentje erbij zou mijn waaklamp altijd branden denken ik. Mijn beste vriendin is helemaal anders dan ik, zij trekt zich veel minder aan van dingen waar ik me wel druk in maak. Zij heeft 4 kindjes en dat loopt daar perfect. Chaotisch, maar de boel rolt. Maar zij ziet geen stof liggen (jui, dat maakt haar zo'n leuke vriendin), lacht eens met de zoveelste snottebel, laadt haar auto vol in 5 minuten en trekt haar plan als ze de helft vergeten is... Ze gaan met de tent op reis, of naar een huisje en alle kindjes in 1 kamer (terwijl ik me al zorgen maak of mijn oudste de jongste niet zal wekken of omgekeerd). Is er een feestje, dan is dat daar altijd megagezellig, iedereen ander bord, potten op tafel, tast toe. Is ze iets vergeten, jammer. Zalig vind ik dat. Maar zo ben ik niet, en zal ik nooit zijn. Ik wil altijd voorbereid zijn, en met 2 kindjes vergt dat al heel wat tijd en organisatie, vooral ook omdat ik vaak alleen ben. Ik weet dat ik die hunker naar een derde nog een tijdje zal hebben, maar ik weet ook dat het voor mij persoonlijk heel zwaar zou worden. Allez, ik wil gewoon maar zeggen dat het eigenlijk voor iedereen anders is hé! Ik hoop gewoon heel hard dat iedereen die zo hard droomt van een gezinnetje, dat gezinnetje mag krijgen. Of dat nu bestaat uit 1,2,3,4 of meer kindjes!

[Sterretje]

Vind ik leuk

Noa, zo mooi gezegd. 't is zooooo veel meer dan dat hé... hoe je als gezinnetje functioneert, hoe je als mama ingesteld bent, ... is overal zo verschillend.

en ik ken dat van die waaklamp, ik ontwikkel er bijna een extra zintuig door!

ik wil mijn kindjes ook alle kansen kunnen geven die mogelijk zijn, wellicht gaat dat voor 3 kindjes even goed als voor 2. Maar ik voel me nu soms al schuldig naar hen toe. Dus tja, hier wordt gewikt en gewogen, en voorlopig kan ik me bij zowel ja als nee beslissing verzoenen

[cimoca]

Noa,

ik zou het niet beter kunnen zeggen

Ik heb drie schatten en ik zou ze voor geen geld ter wereld kunnen missen. Maar soms ( vaak) is 't zowel emotioneel, practisch als financieel heel zwaar.

Emotioneel : ik ben dus ook zo'n mama die constant in waakstand leeft en daarbovenop ook heel perfectionistisch. Vriendinnen vragen me vaak wat ik bij hun trouw ga doen nadat ze merken hoe ik een verjaardagsfeestje voorbereid. Maar ik doe dat graag ondanks het werk en de energie die erin kruipt.

Practisch : 3 kindjes wil ook zeggen 3 verschillende hobby-parcours. Ik heb echt 't gevoel dat ik naast mijn fulltime job ook nog een job als taxi-chauffeur heb Soms rij ik een ganse zaterdag van 't ene hobbyles naar 't andere verjaardagsfeestje ( zaterdag die komt vb C om 9 uur naar ballet, om 10 uu gaan halen, om 11 uur naar zwemclub, om 12 uur gaan halen, E om 13u 30 naar catechese, C om 14 uu naar verjaardagsfeestje, E om 14u 30 gaan halen, om 15 u tennis, om 16 u gaan halen, om 17 u C gaan halen en E om 18 u 30 naar de zwemclub en om 20u gaan halen )

Financieel: we verdienen gelukkig allebei goed ( wel met de tegenprestatie dat 't ventje constant in 't buitenland zit) maar sommige maanden komt 't einde van de maand toch niets te vroeg hoor. Schoenen is hier een seieuze hap uit 't budget ( ook 3 steunzooldragers waardoor je automatisch al bij de duurdere merken zit), schoolrekening is *3

Dus enkel emotioneel zou ik een xtra kindje toch niet begrijpen.

Cinne

[Ster_]

Goh, het doet wel deugd te lezen dat jullie dezelfde emoties doormaken als mij, want ik begon al te denken dat ik zot ben...

Bij mij vechten emotie en verstand ook. Wij wonen sinds twee maanden in een eigen huis met 3 slaapkamers en de kinderkamers zijn echt niet groot. Dus een derde kindje betekent ook verhuizen. Terwijl ik het hardst heb geroepen dat ik de eerste 20 jaar niet zou verhuizen. Ik heb ook mijn hele zwschap echt gemeend dat dit het laatste was, ik wou nooit meer ivf. Maar nu kan ik het absoluut niet afsluiten. Dat uitkijken naar de geboorte, das zooooo speciaal... en zooo snel voorbij. Het is zoals hier iemand verwoordde: je valt een beetje in een gat als je twee jaar bezig bent geweest met zwanger worden en bevallen. Nu hebben we waar we zoveel moeite voor gedaan hebben. Ik moet niet meer naar Gent, ik moet niet meer naar het verloskwartier of gynecoloog of wat dan ook. Het is voorbij. En ik kan daar niet het woord definitief bij zetten...

Maar ja, wat doe je als de man niet mee wil? Wij hebben nog zes cryos en ik kan die niet weggooien. Maar we hebben ook nog twee terugbetaalde pogingen, dus die weggooien vind ik dan ook weer zonde.

Nu ja, jullie tips pas ik ook toe, zoveel mogelijk genieten van mijn klein prinsje, hem veeeeel pakken en bij mij leggen en knuffelen. Maar soms begin ik dan spontaan te wenen. Omdat ik dan tegen mezelf zeg: tis misschien het laatste babietje...

Evy, ja hoor, hele goeie bevalling! Wel heel zwaar, Finn was een sterrenkijkertje en ik ben ingeleid, had weeënstormen met zeer pijnlijke rugweeën. Maar onze jongen mocht bij me blijven (itt tot ons eerste kindje), moest niet in de couveuse en drinkt goed aan de borst, dus voor mij was en is het een echte droom die uitkomt. Tis ook zo een braafke, slaapt heel veel, ook s nachts en weent nooit. Tis zooooo een lief ventje, zucht... Hoe is het met jou en Ferre?

[Evy_]

ster_,

Ik ben blij dat ondanks een moeilijke bevalling, alles goed gaat met je zoontje en hij niet in de couveuse moest! Ik dacht onlangs nog eens aan jou en dat het lang geleden was dat je een berichtje had gepost, omdat je vroeger nogal veel op het forum zat ook.

Met mij en Ferre is ook alles goed. Hij is bijna 16 weken al en hij is ook een braaf kind, daarom ook dat ik al direct bezig ben voor een tweede . Wetende ook dat het bij ons zo moeilijk gaat en mss terug lang zou kunnen duren ...

Je gevoelens zijn echt zo herkenbaar : dat in een zwart gat vallen, niet meer naar de gyn moeten, mis je dr. Decleer al ?
Ik begrijp het echt volledig, daarom ga ik begin december al naar mijn gyn om terug IVF te bespreken, ik mis de bezoekjes al

[Evy_]

Wil ook nog zeggen dat ik hoop dat je je man kan overtuigen van een derde, wie weet denkt hij er binnen een jaar anders over? Als dat is wat jou gelukkig maakt, en hij wil toch ook jou geluk niet in de weg staan?

[Ster_]

Mja, ik hoop het dat hij het op een dag ook wilt...

En ja, ik mis Decleer al Wij gaan begin november eens lang bij hem om ons kindje te tonen.

Veel succes bij je volgende behandelingen!

[grootgevaarke]

Met dat onverklaarbaar onvruchtbaar heb ik het ook moeilijk gehad, vooral omdat ik dan nog meer met de vraag bleef zitten waarom het toch maar niet wou lukken... Na ons ICSI-traject zijn nog twee spontane zwangerschappen gevolgd (lucky me!! ) en ik moest dan ook van mijn gyn horen wat ik daarvoor zo vaak verfoeide, nl "ge ziet hé, als je er niet zo veel mee bezig bent.." Ook al kan je het moeilijk zelf uitschakelen eens het in je hoofd zit, maar probeer er idd niet te veel op te focussen. Spiegel je ook niet te veel aan anderen en volg mss toch maar eerst het advies van de dokters op en laat je lichaam nog even tot rust komen.

En dan wat die drang naar immer zwanger zouden willen zijn betreft: is het niet normaal dat we die gelukzalige periode van zwangerschap en kraamtijd zo lang mogelijk willen vasthouden. Het is het mooiste wat er is, NATUURLIJK willen we dat allemaal opnieuw beleven. Ik geniet nu van mijn laatste kraamtijd (ben vorige week gesteriliseerd, dus ECHT laatste kraamtijd) en ik voel nu al een steek in mijn hart dat ik overmorgen de kraamkliniek moet verlaten (wat is het hier toch zalig!). Maar je moet het idd ook rationeel bekijken. En als mama van een zoon van 12 kan ik jullie ook geruststellen: ook bij het opgroeien van je kinderen kan je puur intens geluk beleven. Want hoe vertederend ook die kleine baby's en peuters/kleuters, er valt toch ook veel voor op te offeren en met grote kinderen krijg je heel wat meer vrijheid terug. The best is yet to come?

[Evy_]

Op het forum van zappybaby kom ik toch niet meer hoor, daar is de helft zwanger na 1 of 2 rondes, niet dat ik die mensen dat niet gun maar daar voel je je echt 'abnormaal'