Bevallen in augustus 2010

[Cassyke]

Hallo iedereen!

@liezeke: duim duim duim voor die goede echo!!!

@logost: ik durf echt nog niet... pff zou ik zo niet om de zoveel tijd bloeden dan zou ik het wel kunnen maar nu ben ik altijd bang dat het iets erg is en dat ik het kindje ga verliezen ik zou het dubbel zo erg vinden zou ik het nu verliezen, vooral na die laatste mooie en magische echo maar ik probeer positief te blijven en te denken dat het allemaal wel in orde komt!

[Nessieke]

Hé girls,

Amai, Logost, dat is me nogal iets! Ik vind het alleszins een superidee om je tuin te omheinen. Zo geef je ze toch een subtiele hint, zonder het expliciet te zeggen. En je hebt terug meer rust en privacy. En wat de andere kleinkinderen betreft, moet je maar zo denken: Ik zal het beter doen.

Cassyke, ik begrijp echt wel dat je nog niet goed durft te genieten. Mijn roze wolk is er pas stilletjesaan gekomen toen het bloedverlies gedaan was. Ook al zeggen ze je 1000x: er zijn zoveel vrouwen die bloedingen hebben tijdens een zs en waarbij het toch goedkomt... Zelf wil je dat niet echt geloven. Het hoort gewoon niet samen: bloedingen + zwanger zijn!
Toch gek hoe de "behandelingen" verschillen van ziekenhuis tot ziekenhuis: jij moet thuis blijven en rusten, mij stuurden ze dadelijk terug werken...?

Liezeke, spannend zeg! Is toch ook weer een belangrijk moment hè. Ik duim voor je!

Katleentje, dat buikje is nu eigenlijk ondergeschikt. Het belangrijkste is dat jij je goed voelt, dat geef je ook door aan beebje. En de rest, bewegingen, buikje,...dat volgt wel. Je zal zien, nu je je beter voelt, zal je buikje binnenkort een heuse groeispurt ondernemen!

Logost en Katleentje, jammer van jullie mannen zeg. Dat lijkt me heel moeilijk om mee om te gaan. En het is inderdaad niet altijd even evident om van job te veranderen. Mijn man en ik gaven allebei les. Drie jaar geleden kregen we een nieuwe directie (lees: tiran). De situatie werd gewoon onhoudbaar. Ik ben bij de vakbond geweest en zelfs tot bij de deputé van onderwijs (was provinciaal onderwijs), maar ik had al snel door dat er weinig aan te doen was. Politieke spelletjes e.d. In mei heb ik dan de beslissing genomen om weg te gaan. Ik heb op katholieke scholen gesolliciteerd en als gon-begeleidster. Ik had uiteindelijk een jobaanbieding in een school en voor het gon. Ik heb gekozen voor gon. Het is de beste beslissing van mijn leven geweest om daar weg te gaan. Ik heb nog geen moment spijt gehad. Ook al werkte ik daar 12 jaar, had ik enkele fantastische collega's en leefde ik voor mijn leerlingen.
Mijn man is uiteindelijk ook gaan solliciteren in de privé en hij werkt nu sinds januari voor een IT-bedrijf. Hij voelt zich nu hetzelfde als mij.
Ik wil hiermee maar zeggen dat knopen doorhakken soms echt wel goed kan doen, ook al zit je met verveelde of droeve gevoelens.

Over schoonouders, meer bepaald schoonmoeders kan ik ook hele verhalen vertellen. Mijn schoonmoeder is een vreselijk ambetant, kritisch mens. Ik heb ermee leren leven,maar soms erger ik me er toch aan. Gisteren kwamen ze hier eten, samen met schoonzus + vriend. Ze heeft NIET gevraagd hoe het met me was, ze heeft niets gezegd over mijn mooie paasversiering, ze heeft alleen maar gegrommeld en commentaar gegeven: op het eten, op de kleur van onze voegwerken (de voeger komt deze week en had enkele staaltjes gezet), op Yoran zijn uitnodiging voor de communie, op de organisatie en regeling van de communie, op het feit dat het voor mij nog geen zin heeft om voor kleren te gaan kijken: Godweet hoe dik ik nog word?! Enfin, niks was goed.
Mijn schoonzus die in een aftands huis woont met een blaaskaak van een boyfriend en die minstens 100 kg weegt, daar is ze wel altijd vol lof over, als we daar zijn,horen we wel altijd complimentjes... Enfin, dat zal wel normaal zijn omdat dat haar dochter is, maar toch erger ik me daaraan.
Dus zo zie je maar: er is overal iets.

Soigneer jullie goed allemaal!

Liefs,
Nessie

[Cassyke]

Hoi nessie,

Inderdaad, niets stelt je gerust. Ook al zeggen ze dat het geen kwaad kan, je blijft er toch mee in je hoofd zitten en telkens je begint te bloeden heb je opnieuw die angst om je kindje te verliezen...
Amaai jij moest direct terug gaan werken?! Maar bij mij is het omdat ze mij geen aangepast werk konden geven hoor. Het is wel zo dat mijn gynaecoloog je een weekje of twee thuis zet en dan kan je weer gaan werken maar enkel als je geen zwaar werk moet verrichten. Aangezien ik verpleegkundige ben en ze mij geen bureauwerk kunnen (of eerder willen ) geven, mocht ik niet opnieuw gaan werken en moet ik heel de zwangerschap thuis blijven.

Amaai dat vind ik wel erg van je schoonmoeder zeg! Weet je wat de mijn gisteren tegen mij zei aan de telefoon? Ik was bezig over mijn bloedingen en dat ik altijd bang was om ons kindje te verliezen, opeens antwoordt ze mij: "tja als het met dees niet lukt dan probeer je met één van de anderen he" dat heeft mij echt pijn gedaan zeg. Ik heb haar geantwoord dat dit kindje misschien nog niet geboren is maar het leeft en het in ons kindje, we willen die niet kwijt ook al hebben we nog cryo'tjes in de vriezer! Man ik was kwaad zeg! En dan is ze verbaasd dat ik nooit naar haar bel, sorry maar als het altijd is om zoiets te horen dan heb ik liever van niet

[logost]

Oh god wat een schoonmoeders hebben jullie toch. Dan valt het nog mee bij mij, denk ik.

Cassy'ke das gewoon ronduit grof van uw schoonmoeder. God ja, hoogst waarschijnlijk heeft zij nog nooit iets 'ergs' meegemaakt in haar leven en reageert ze er daarom maar zo simpel op. Tja dan start je gewoon opnieuw he. Of je nu mama of papa bent van een kindje, dat maakt niks uit !!!! Je moet maar lef hebben he. Man man man dat begrijp ik dus gewoon niet. Ik denk dat ik echt zo inhaken dan. Zo grof.

Nessieke: vreselijk om zo'n schoonmoeder te hebben die je het gevoel geeft dat jij 'lucht' bent voor haar. Waarschijnlijk is zij zelf doodongelukkig en zaagt ze daardoor heel de tijd op iedereen. Wat zegt je man hiervan? Volgt hij je daarin?

Wijzelf hebben dit weekend een goed gesprek gehad met de schoonouders (de tuin is niet ter sprake gekomen omdat we niet dierven). We hebben hen gevraagd of ze het erg zouden vinden mochten we voor broers en zussen kiezen voor het meter- en peterschap. Gezien wij ons kindje niet zullen dopen is de waarde van meter en peter voor hen ook niet zo groot. Oké ik hoop dat (mocht er ons ooit iets overkomen) de meter en peter zich ook zouden willen opofferen om voor ons kindje te zorgen, maar zowiezo zullen oma's en opa's dat ook wel voorstellen dus ja. Gelukkig vonden ze het helemaal niet erg.
Nu vraag ik me af of ik het nog aan mijn moeder zou moeten gaan vragen. Wij kiezen bewust niet voor oma's en opa's als peter en meter omdat we absoluut mijn moeder niet als meter willen. De opa's en de schoonma maakt niet zoveel uit maar als we mijn mama niet kiezen, kan ik het ook niet maken om mijn schoonmama wel te kiezen snappen jullie?
Maar nu vraag ik me af of ik het eerst aan mijn mama zou gaan uitleggen dat we gaan kiezen voor mijn jongste broer? Wat zouden jullie doen?
Dan de tweede vraag. We kiezen voor mijn jongste broer omdat we daar het beste mee overeen komen. Zou ik het dan ook eerst moeten gaan uitleggen aan mijn oudere broer?


K'tje: succes he morgen met je echo! Wil je iets laten weten aub?
Mijn echo is woensdag. Ik probeer de zenuwen onder controle te houden, hoewel het nu positieve zenuwen zijn hoor en niet echt veel schrik. Het is te zeggen: nog niet.

[Cassyke]

Hoi logost,

Inderdaad, ik kan er moeilijk mee om en ik had echt goesting om die telefoon in te haken! Maar zoals je zegt, ze weet niet beter he. Zij heeft nooit een miskraam gehad dus hoe kan ze dit ook ooit verstaan?! Ik heb haar gewoon op een korte manier geantwoord en ik denk dat ze het wel verstaan heeft want ze kon er niet meer op antwoorden

Goh ik zou misschien toch je broer en je ouders verwittigen zodat ze niet verrast zijn. Toen mijn zus zwanger was van haar eerste kindje (het allereerste in de familie) dan heeft ze mij als meter gevraagd. Ik ben namelijk de jongste van de zusjes en ze heeft mijn andere zusjes toch ook verwittigd zodat ze niet gekwetst zouden zijn. Je weet maar nooit he!
Op zich moet je de toestemming niet vragen maar gewoon uitleggen wie jullie als meter en peter nemen en misschien ook uitleggen waarom zodat ze het niet verkeerd opnemen.
Ikzelf heb mijn papa gevraagd als peter (ik ben uitgerekend voor onze verjaardag en het zou dan leuk zijn he ), mijn papa vroeg mij of ik zeker was dat we niemand jong wouden nemen. Ik heb geantwoord dat we toch niemand jong hebben (we willen geen schoonbroers/vrienden) en dat we het speciaal zouden vinden zou ik op onze verjaardag bevallen (je weet nooit he ). Eén van mijn schoonbroers heeft dit verkeerd opgenomen ik vind niet dat ik mij moet verantwoorden waarom ik mijn vader neem ipv mijn schoonbroer! Dat is de zaak van de ouders waarom ze iemand als meter en/of peter kiezen!
Maar dit hangt natuurlijk sterk af van familie tot familie. In bepaalde families zijn er tradities zodat je 'verplicht' bent om een bepaald iemand uit de familie te kiezen.
Ook karakters verschillen, sommigen gaan daar totaal geen problemen mee hebben terwijl anderen heel snel gekwetst zijn. Hiermee moet je dan ook wat rekening houden...
Ik hoop dat je snel een oplossing vind! Bij ons zijn de peter en meter al gevraagd dus we moeten ons hierover al niet meer ongerust maken

[Katleentje]

Cassyke, mijn nekhaar komt hier letterlijk overeind staan bij het lezen van de reactie van je schoonmoeder! Hoe kun je nu zoiets zeggen????? Zelfs al heb je zelf nooit een miskraam gehad, dat kindje is toch evengoed haar kleinkind??
Nu ja, probeer het je niet aan te trekken, en ik weet het, da's gemakkelijk gezegd...

Logost, moeilijke situatie hè! Wij hebben ook altijd gezegd van geen grootouders als peter/meter te vragen. Met als gevolg dat mijn schoonvader twee zwangerschappen kwaad geweest is, een zwijgkuur van een paar maanden gehad heeft, en bij de doop van de jongste ons en heel de familie voor schut heeft gezet. Oke, hij heeft wel psychiatrische problemen waar we rekening moeten mee houden, maar dat was duidelijk een tamelijk zware episode. Nu is mijn schoonmoeder al huilend bij ons aangekomen met de vraag of hij nu tenminste wel peter mag zijn van ons derde kindje. Pfff, voor de lieve vrede zullen we dan maar instemmen, want ik kan het echt niet meer aan om zo'n "toestand" nog eens te moeten meemaken.

Wij maken ons niet echt zorgen over wie onze kinderen gaat opvangen als er ons iets overkomt, want daar heb je een familieraad voor die een voogd aanstelt. Die zullen er wel voor zorgen dat ze zowieso met z'n drieën samenblijven, wie hen ook zal opvangen. Peter en meter moeten traditioneel waken over de katholieke opvoeding van hun petekind, maar voor ons is het gewoon belangrijk dat ze iemand hebben waar ze terecht kunnen als ze met een probleem niet bij ons kunnen aankloppen, om welke reden dan ook...
Als meter heb ik een goede vriendin gevraagd, van de twee oudsten zijn mijn zus en mijn beste vriendin meter. Als mijn familie daar commentaar wil op geven, moeten ze dat vooral maar doen, maar dat ga ik mij toch lekker niet aantrekken

Verder gaat het tamelijk goed met ons, 's morgens heb ik nog wel vrij dikwijls overgegeven, maar in de loop van de dag voel ik me toch wel tamelijk goed! Nog een goed weekje en ik ben ook halfweg!!!! En nog twee weken en het is weer echo-tijd!!

Groetjes, Katleen

[Nessieke]

Cassyke, awel, jouw schoonmoeder is het levende bewijs waarom wij hier op DVO steun zoeken bij elkaar. Niemand begrijpt onze angsten, frustraties, verdriet, onzekerheden zo goed als lotgenoten. En jouw schoonmama is dat niet en dan krijg je zulke ondoordachte opmerkingen. Het is niet altijd even evident maar probeer het toch maar van je af te zetten.

Logost, ja, mijn schoonmoeder is een speciaal geval. Maar nogmaals; ik heb ermee leren leven. Ook Kenneth beaamt dat volledig en ook hij kan er goed mee om gaan. Mijn man is een meester in het relativeren. Ik probeer dat van me af te zetten, maar hormonaal gezien is dat niet altijd even makkelijk. Maar mijn man is dus een goed klankbord en staat volledig achter mij. En ach, op zich is ze niet slecht, ze is bv. héél erg op de familiebanden gesteld, ze houdt van cultuur en gezelligheid en ze is goed voor Yoran. Zeker nu hij ouder is / wordt. Toen hij kleiner was, lag dat wat moeilijker. Ze is gewoon enorm kritisch. Dat was tijdens onze trouw en bouw ook al zo en dat zal nu met de communie, babyborrel, doop, verdere afwerking van bouw...ook zo zijn.

Ook ik zou je mama op de hoogte brengen van je beslissing. Op zich doe je niks verkeerd en scheer je iedereen over dezelfde kam: geen grootouders voor het meter- of peterschap. Daar kan ze moeilijk iets tegen inbrengen. Ook je oudste broer zou ik inlichten. Wat je daartegen zou zeggen (want hij gaat zich uiteraard vragen stellen waarom hij als oudste broer niet "gekozen" wordt) ligt wel wat moeilijker. Eerlijkheid duurt het langst, maar staat hij daarvoor open? Of weet hij zelf ook wel dat je band met je jongste broer veel beter is?

Katleentje, ook moeilijk met je schoonvader, maar ja, voor de lieve vrede neem je soms inderdaad beter beslissingen waar je mss niet helemaal 100% achter staat. Maar in deze situatie lijkt het me ook beter de kerk in het midden te houden.
Heel fijn dat het je beter gaat. Langzaamaan komt alles wel op zijn pootjes terecht!

Logost, woensdag al echo, ik nog een week wachten. Op zich vind ik dat niet erg, alleen dat weekend is me er te veel aan.

Trouwens, aan alle echo-dames van deze week of volgende week: veel succes en hou ons op de hoogte!

Groetjes,
Nessie

[Cassyke]

Hoi Kathleentje,

Het was inderdaad wel kwetsend maar zoals je zegt, ik probeer het mij niet aan te trekken! Ik weet van wie het komt. Ventje weet het niet en ik durf het hem ook niet zeggen want ik denk ook dat hij kwaad zou zijn op haar... Maar langs de andere kant kan hij er niet tegen als ik kritiek geef op zijn ma dan zegt hem "mijn ma kan niets goed doen in jouw ogen" ... pfff

Dat moet ook niet gemakkelijk zijn om hem te kiezen als je er niet zo voor bent... Het is natuurlijk wel zo dat als hij een psychiatrisch probleem heeft, zijn reacties soms 'overdreven' kunnen zijn. Mijn papa heeft een hersenangioom waardoor zijn karakter helemaal verandert is, hij is heel opvliegend geworden en kan tegen niets meer. Je moet er inderdaad leren mee leven maar soms gaat het gewoon te ver en kan je bepaalde reacties niet meer aanvaarden! Wat zegt je ventje hiervan?

Bij mij is de misselijkheid wel wat minder maar die is toch nog goed aanwezig Sommige dagen geef ik 's morgens over en dan ben ik er voor heel de dag van af terwijl ik op andere dagen (zoals vandaag) continu misselijk ben! Het begint er langs men oren uit te komen (bij wijze van spreken he ) maar ik ben wel blij dat het toch iets minder is.

[Cassyke]

Nessie,

Inderdaad het zijn zo'n mensen die er voor zorgen dat wij ons slecht voelen! Tijdens heel de behandeling maar ook er voor was ze ook continu bezig over de zwangerschap van mijn schoonzus (haar dochter dus). "Ik ben met haar gaan babyshoppen, het was zoooo leuk al die lieve dingskes die ze tegenwoordig hebben" bla bla bla Zij hebben haar ook geholpen om de suikerboonzakjes en geboortekaartjes te maken, dan was ze dat continu aan ons aan het tonen en ons aan het uitleggen wat ze allemaal van plan waren. Dit allemaal terwijl ze goed wist dat wij het er moeilijk mee hadden en er liever gewoon over zwegen! Soms deed ze het echt precies met opzet om ons te kwetsen. Elke keer we daar waren was het om te spreken over die zwangerschap. Manlief die kon er nu echt eens niet over zwijgen he! En dan zo altijd zeggen: "het is te hopen dat het hierna jullie toer is" Merciekes voor het schuldgevoel als het niet zou gelukt zijn, tsss ze is echt niet te doen!
Toen we haar zeiden dat we met ICSI gingen beginnen zei ze tegen ons: "zou je dat wel doen want dat is volgens mij toch niet zo gezond hoor, ik zou toch nog verder op de natuurlijke wijze proberen, het zal wel komen als het moet komen" Man daar kon ik haar doodschieten!

[logost]

Cassyke toch. Djeezes. Het is zoals nessie zegt: Om die reacties beter aan te kunnen bestaat er DVO. Mensen zijn zo makkelijk in die zaken he. Bij ons weet de schoonfamilie niet dat er "problemen" waren. Ze weten ondertussen wel al van de miskraam maar van de PCO en de slechte zaadkwaliteit zwijgen we. Het is dan ook wel heel bizar hoe ze nu tegen ons kunnen vertellen over vrienden die niet makkelijk zwanger geraken en hoe een hel dat moet zijn en dan "gelukkig dat jullie daar niet door moesten". Mijn schoonzus denkt dan ook dat al die behandelingen twee keer niets zijn en die kan ook zo droogweg vertellen dat een miskraam toch niet zo onoverkomelijk is. Je hebt toch nog geen band met een embryo van 6 weken.
Tja ik zal dan verdriet gehad hebben om een andere reden zeker
Weet je wat ik zou durven antwoorden: ik zou heel sarcastisch beginnen lachen en zeggen: "ja 't is waar hé schat, zullen we nog eens 14 dagen elke dag een spuitje zetten om dan een pijnlijke PU te ondergaan en te wachten op een telefoontje en dan voor de TP gaan om dan 14 dagen vieze vaginale pilletjes te nemen en dan te wachten of het gelukt is of niet. Geen probleem!!! Jeetje, hoe kan je zo licht doen over de schrik om een miskraam te krijgen... Eigenlijk volg ik Kathleen: mijn haar op heel m'n lijf staat er recht van.

Nessie: gelukkig steunt je man je. Vind je het niet makkelijker om te wachten op een echo nu? Ik zou nu nog wel een weekje kunnen wachten denk ik. Dus als je wilt ruilen. De weken gaan ook zo snel he nu. Ik besef ook dat dit een zeer cruciale echo zal zijn maar ik maak me blijkbaar nog niet teveel zorgen. Hoe groot is de kans dat er iets mis is? Ik veronderstel klein? Waar ik wel schrik van heb, zijn dingen die je niet kan zien op de echo: blindheid, doofheid, mentale achterstand...

Kathleen: ik ben blij dat je maag het zo wat vol begint te houden overdag. Heb jij nog geen last van keelpijn van al dat overgeven? Neem je nog iets om de misselijkheid te verminderen? Goh wat je daar vorige week zei van m'n man mee te nemen op mijn roze wolk. Het lijkt zelf of de zwangerschap hem teveel wordt. Ik ben al blij dat er eindelijk over peter en meterschap wordt gepraat. Aan namen zoeken komen we niet eens... Oké het is nog niet zo dringend om een jongensnaam te hebben maar ik zou het wel super vinden om daar zo samen naar te zoeken... Binnen een week heeft hij een weekje verlof genomen. Hopelijk brengt dat beterschap.

Cassyke: neem jij nog iets voor het overgeven? Dat moet zo vreselijk vermoeiend zijn he.

[Cassyke]

logost dat is wel inderdaad en goed antwoord, volgende keer zal ik haar dat eens antwoorden en zien hoe ze reageert
Ja dat zal wel! Op 6 weken vind ik toch dat je al een band hebt hoor! Toen ik mijn bloeding op 5 weken had, dan was ik even bang als nu hoor! Oooo ik haat mensen die zo doen Ze zouden beter zwijgen want ze kennen er niets van!

Je ventje heeft misschien de terugslag van al die teleurstellingen en behandelingen? Dat weekje verlof zal hem wel goed doen, neem hem eens naar een babywinkel Het zal wel komen hoor, misschien beseft hij het gewoon nog niet. Mijn ventje had het daar in het begin ook wel moeilijk mee. Daarna bleek het angst te zijn, het ging allemaal ineens veel te goed en hij kon ook niet goed beseffen/geloven dat hij eindelijk papa ging worden!

Ik neem af en toe nog Primperan als ik voel dat mijn eten niet gaat binnenblijven of als ik zo een wee gevoel heb waardoor ik niet deftig kan eten. Ik probeer het toch zoveel mogelijk te vermijden. Het is inderdaad vermoeiend maar ik ben al blij dat ik niet meer zoveel overgeef als de voorbije weken! Ik voel toch wel dat het mindert (gelukkig ).

[Katleentje]

Logost, ik neem Zantac voor mijn slokdarm, want die was inderdaad doorgebrand door al het gal overgeven...
Goed dat er al over de zwangerschap gepraat kan worden bij jullie! Da's een begin, zo ziet hij toch weer iets positiefs gebeuren, en dat kan maar helpen hè!
Bij ons is de namenkwestie voor mijn man al geregeld. De vorige keren heeft hij mij zowat het voortouw laten nemen bij de namenkeuze, maar nu kwam hij van't begin af met zijn naamkeuze af!
Wil er niet van afwijken Ik ben zo'n 95% gewonnen voor zijn voorstel, moet er nog even aan wennen denk ik, maar dat komt wel. 'k Ga het hem nog niet laten weten hè, laat'm nog maar wat proberen om mij om te kopen, hahahaha!

[logost]

Mmm dat zou ik inderdaad wel gaan denken. Ik heb éénmaal overgegeven met die voedselvergiftiging van vorige week en ik had al zeer aan m'n slokdarm. Ik ben op dat vlak wel een zeer slechte 'overgever' Ik kan dat blijkbaar technisch niet... zeer vreemd. Maar wel positief tijdens de zw blijkbaar.
Ik denk dat ik me niet half kan inbeelden wat jij en cassyke ook moeten meemaken. Het doet alleszins enrom goed om te horen dat het toch al wat beter gaat nu. Ik duim met je mee hoor dat alles goed blijft gaan.

Hihi over meisjesnamen twijfelt de mijne ook niet. Het staat al heel lang vast hoe een meisje bij ons zou heten maar nu twijfel ik over de vorm van de naam. Je kan één naam op verschillende manieren schrijven en uitspreken... Ah ja, ik wacht nog even af om die discussie weer te openen. Alleen jammer dat hij hem niet wilt bezig houden met jongensnamen. Ik heb twee hele mooie jongensnamen gevonden maar voor manlief is blijkbaar geen enkele jongensnaam mooi Moeilijk dan he...

Ik denk wel dat hij een terugslag heeft van de behandelingen en dan vooral van de diagnoses. Wij zijn net niet het hele IUI of ICSI proces ingemoeten maar hij moest wel op tijd en stond 'presteren' en met mij omgaan als die hormoonspuiten hun werk weer eens deden. Ook het consult in Jette is hem bijgebleven op dat vlak. Ze zeggen vaak dat een man minder 'afziet' dan een vrouw (lichamelijk dan) maar in ons geval was dat niet waar. Ik denk dat hij zich enorm schuldig voelde door zijn slechte zaadkwaliteit, hoewel ik ook een ernstige vorm van PCO heb. Maar goed ik focuste me ook wel meer op zijn probleem omdat je dat niet zo makkelijk oplost. De PCo los je op door hormonen te nemen, slechte zaadkwaliteit los je op door ICSI... Ik denk dat dat heel erg door onze en vooral zijn gedachten spookte.

Meenemen naar een babywinkel enzo doet hij echt niet graag. Dat is nog heel onrealistisch. Ik heb ook niet meteen het gevoel van 'zie eens hoe schattig'. Dat is echt allemaal nog zo onwerkelijk. Ik kan niet beseffen dat ik binnen 4 maanden mama zal zijn. Ik kan dat amper vatten. En voor hem moet dat nog veel vreemder zijn gezien hij ons lieveke niet voelt he.

Bij mij is het heel gek, het is alsof ik gewoon wordt aan de stampjes. Gisteren waren we een spelletje aan het spelen en denk ik ineens: "man mijn buik doet weer raar" seconden later viel dan wel mijne frank dat het de schopjes waren die ik voelde. Heel vreemd hoe snel je daaraan gewoon wordt. Vandaag is precies een minder beweeglijke dag daarbinnen Ik zal me nog eens in een gekke positie moeten zetten als ik hem nog eens wil voelen.

[Cassyke]

Hoi hoi meiden!

Bij ons staan beiden namen al heel lang vast. Gewoon omdat we ze eens gehoord hebben en we waren er onmiddellijk verliefd op

Ventje heeft het ook serieus moeilijk gehad met de diagnose. Hij voelde zich schuldig dat het door hem niet lukte. Ik probeerde hem dan te troosten door te zeggen dat ik ook een zware vorm van PCO had en dat het niet alleen door hem kwam, maar tevergeefs. Het zit nog steeds in zijn hoofd en hij is er ook heel beschaamd voor... Hij wou het in het begin tegen niemand zeggen, niemand mocht weten dat we ICSI deden. Ik, daarentegen, had nood om het aan mijn familie te vertellen. Ik ben er ook niet beschaamd voor omdat het heel veel voorkomt en dat je er niets kunt aan doen, je hebt er niet voor gekozen. Stilletjes aan is hij het dan beginnen vertellen aan de mensen die het mochten weten. Maar hij heeft het er nu nog altijd moeilijk mee. Hij is ook bang dat ik hem de schuld zou geven. Ik probeer hem dan gerust te stellen dat dit niet zo is, dat het zijn schuld niet is omdat hij er niet voor gekozen heeft.
Ik denk inderdaad ook dat het voor de mannen niet simpel moet zijn. Ze zien op fysisch vlak misschien 'minder' af (afhankelijk van de therapie) maar psychologisch is het even erg!

Hihi dat moet zalig zijn die stampjes! Man wat kijk ik daar al naar uit! Ik ben al blij dat ik hem/haar al hoor bewegen via de angelsound, gewoonweg zalig!

[Katleentje]

Hier ook een harde klap voor't ventje hoor, na de diagnose... Maar ik heb hem ook van't begin af aan duidelijk gemaakt dat we als een koppel voor dat probleem stonden, en daar als een koppel zouden doorgaan. Van tijd tot tijd speelt dat nog eens op, maar ik hoop nu aan onze kinderwens voldaan is, dat het voor hem ook ophoudt met twijfelen aan zichzelf en zijn "mannelijkheid". Want ik weet niet hoe het met jullie mannen zit, maar die van mij neemt zijn verminderde vruchtbaarheid direct op als "impotentie"...

Logost, voor mannen is het inderdaad anders hoor, zij staan niet zo dicht bij die zwangerschap als wij, zowel lichamelijk als psychisch. Maar wacht tot het kindje er is!! Toen onze oudste geboren was, had hij ooit misschien 1 keer in zijn leven een baby vastgehouden. Ze werd gemeten, gewogen en aangekleden, en ik heb haar praktisch uit zijn armen moeten trekken om haar ook eens vast te houden
Na bijna een half uur is het mij gelukt om mijn meisje te knuffelen!
Hij wilde haar echt niet meer loslaten, vanaf het eerste ogenblik smoorverliefd op zijn dochter!

Onze namenkwestie wordt wel heel ambetant, want de oudste heeft het toevallig opgevangen, en is het nu volle bak aan't rondvertellen tegen iedereen die het wil horen! Oma's en opa's, de juf op school, zelfs de ouders van de klasgenootjes!!! We proberen hen nu maar op een dwaalspoor te zetten, want het is inderdaad een naam die je niet veel hoort, en ze zullen wel geloven dat het dat zeker niet gaat worden, hahahaha!