mannen niet toegelaten topic :)

[Loeki]

Hoe is het nog gegaan JD? Nog eens een dikke knuffel... Ik hoop maar mee dat hij 't ooit wel inziet.

Ik ben helemaal mee hoor, over wat je dan zelf moet met die dingen die jij wil, in afwachting tot hij "tot inkeer komt". Sommige mannen gedijen beter als je ze laat doen, in plaats van dat je ze aanspoort. Ik weet niet wat voor eentje de jouwe is. Maar soms kan je niet meer doen, behalve het loslaten.

In hoeverre jij je dromen, ... aan de kant zet voor hem en je relatie, daar kan ik niets over zeggen natuurlijk... Het komt daar idd op neer. Waar liggen jouw grenzen. Een goeie psy zou dan ook nog eens adviseren om niet over je grenzen te laten gaan, maar helaas, ook been there, tis nie makkelijk. (moest het makkelijk zijn, dan hadden jullie 't al lang opgelost)

[juffie]

Manlief stelde deze morgend voor dat ik eens lekker mocht blijven liggen na een zware nacht.
Hoe lief.
Toen ik een uurjte later beneden kwam vond ik hem de afwas staan doen met de "flessenborstel" van onze dochter!!!!!
Alsof dat daar voor dient om vettige pannen mee uit te wassen!!!
Is dat nu echt niet duidelijk als dat bij de flessen en de sterlisator ligt en als hij dit nog nooit gezien heeft bij de afwas ?????

Ik denk dat die nu wel voor de vuilbak is, ik denk niet dat ik hem nog kan gebruiken na af te koken en te sterliseren ofwel?
Ik zal hem maar op pad sturen om een nieuwe te kopen!

[Loeki]

Zo typisch!!

Persoonlijk zou ik die gewoon laten weken in goed heet water met wat dreft ofzo... Lijkt me wel oké.

Ik heb trouwens ooit het spenenborsteltje (difrax) mee gesteriliseerd en dat ding was totaal naar de vaantjes.

[Sterretje]

't is achteraf bekeken toch grappig hé! hij heeft het zo goed bedoeld...

Idd flessenborstel eens effe laten meekoken of goed heet sopje met dreft en't komt terug in orde.

mannen hé....

[jufnel]

Juffie, sorry hoor, maar das mega-grappig
en hij heeft het goed bedoeld he

[JD]

Voor iedereen die met mij meegeleefd heeft ivm onze 'woon-perikelen'.

We hebben dat toen kunnen uitbabbelen en we hebben een aantal mogelijkheden herevalueerd. Zo was er een bouwgrond die wel naar ons goesting was maar met enige minpuntjes.
Mijn man heeft een afspraak versierd met een architect (en dan nog direct ene die gepecialiseerd is in de stijl die ik graag zie) om hierover te babbelen. En vanavond gaan we waarschijnlijk een bod doen. Dus in alle drukte/chaos en emoties zijn we ook daar nog mee bezig.

Het grootste nadeel was dat het voor beiden verder zou zijn om naar het werk te gaan. Voor mijn man zou dat betekenen dat we een extra wagen zouden moeten kopen en voor mij zou het kunnen betekenen dat ik op termijn ander werk moet zoeken... Maar we verkiezen beiden dat boven de lijdensweg waar we nu aan bezig zijn en boven het aankopen van een bestaande woning tegen mijn zin...

'k Moet zeggen dat ik vooral schrik had voor dit punt toen ik belde naar manlief om te zeggen dat we zwanger waren, maar hij heeft dat maar terloops vermeld
Ik denk dat hij een paar weken eerder geflipt zou zijn op dat onderwerp.
Maar eerlijk, deze zwangerschap maakt ook wel duidelijk dat we geen tijd meer te verliezen hebben met het zoeken naar een woning/bouwgrond, want dat het met twee pagaddertjes wel heel erg lastig zou zijn. Dus duimen maar dat ze ons bod aanvaarden!

[Sterretje]

hey JD

Precies toch leuke vooruitzichten dan uiteindelijk?

En goh, aan elke keuze hangt een voor- en nadeel.

'k zou zelf bijvoorbeeld heel graag van werk veranderen, maar ik werk nu dicht bij huis, vrij flexibel ivm afwezigheden, later toekomn, vroeger vertrekken en goede kantooruren.
ik besef heel goed dat ik zo een job nergens ga vinden, toch niet in mijn buurt
mijn prioriteiten liggen nu ook bij mijn gezin en ik wil veel en veel liever tijd en energie in mijn kindje(s) steken dan in mijn werk. 't zal dus nog even doorbijten zijn en binnen enkele jaren sowieso 4/5 werken
mijn man daarentegen is wèl veranderd van werk; en in tegenstelling tot wat hij beloofd had (meer tijd voor gezin) heeft hij ook e keuze moeten maken tss meer tijd en meer geld. hij heeft voor het laatste gekozen
hij is ten vroegste elke dag om 7 uur thuis
'k vind het vreselijk, maar hij is gelukkig in zijn job
en ik heb dan maar besloten: liever een gelukkige man die niet veel thuis is dan een ongelukkige man die veel thuis is
'k maak me wel zorgen hoe ik het ga redden binnenkort de hele dag alleen thuis met twee kindjes. voor alles sta ik alleen voor, hij onderschat het echt enorm dus ik vrees dat ik nog veel ga moeten zagen! (tegen hem en tegen julilie)
Dus ja, ik wil maar zeggen: als je van job zou moeten veranderen kan dat op termijn ook een pluspunt zijn, als je er zelf mee kan leven dat je bepaalde dingen moet opofferen....
succes in elk geval!

[Wappie]

JD, heel veel succes en natuurlijk duimen we mee!!
Sterretje, bij ons is het zoals bij jullie, alleen minus het geld
Mijn man had altijd een vrij goede job, maar was hier volledig op uitgekeken. Nu bijna 6jaar geleden is hij op een vacature ingegegaan, hij kon van zijn hobby zijn beroep maken (event-manager). Maar dat wilde dus zeggen, meer afstand doen want ze hebben geen bedrijfswagens, veel onregelmatigere uren, soms weekends werken,... Alez, ga zo maar door In zijn vorige job verdiende hij meer, het was/is een Amerikaans bedrijf (die naar mijn ogen veel te veel betalen)Dus wij hebben toen ook knopen moeten doorhakken. We hebben dus voor de nieuwe job gekozen, en ondanks dat het nu soms heel zwaar is heb ik nooit spijt gehad van deze beslissing!
Ik heb ook wel een beetje het gevoel dat mijn man alles onderschat. Ik doe ook zo goed als alles alleen en in de beginperiode met de tweeling was dat lang niet eenvoudig! Multitasken is mijn beste vriend geworden
Dus Sterretje, neem het van mij aan, het zal een beetje tijd vragen, maar ik ben er vast van overtuigd dat jij dat perfect zal doen met die twee schatjes

[JD]

Wappie,

Hoe je dat klaarspeelt met twee kindjes zonder hulp van je man is mij een raadsel. Chapeau!

Mijn man helpt hier goed mee, zowel in de zorg voor zoonlief als in het huishouden. Zoveel zelfs dat hij niet meer toekomt aan 'zijn' taken, zoals bv de tuin en de administratie.
Vroeger deed hij ook wel veel in het huishouden, want dat doe ik echt niet graag (en hij houdt de boot af voor een poetsvrouw, dus ), maar ik deed dan wel de tuin en wat meer administratie.

Sterretje,

We hebben nog efkes tijd om ons voor te bereiden op 'uw gezaag' hé
Laat maar komen dus!

Het voordeel van die slechtere periode is dus wel dat we de dingen anders gaan bekijken zijn en we misschien daardoor net knopen zijn gaan doorhakken.
En ik weet toch dat ik hier niet mijn ganse leven wil werken en we worden binnenkort overgenomen... er kan dus zoveel veranderen dat ik hiervoor mijn privégeluk niet op het spel wil zetten.

[Sterretje]

sommige knopen zijn ook heel moeilijk door te hakken hé. maar hopelijk zijn jullie er nu snel door!

mijn grote vrees is meer dat mijn man en ik uit elkaar zouden groeien door te veel met onze eigen bezigheden bezig te zijn , en te weinig met elkaar
ik probeer dat in stand te houden door elke dag minstens 1x te kussen/knuffelen, maar soms moet ik die knuffel echt 'eisen'...

maar we komen er ook wel uit zeker, we hebben al zo veel meegemaakt!

[Wappie]

Dat vind ik ook het moeilijkste van al hier, dat is mijn tijd verdelen tussen de kindjes, werk en mijn relatie.
Onze relatie staat al een paar maand op een laag pitje... Stilletjesaan komen we er wel weer hoor, maar het zal nog wat tijd kosten. Dan heb ik het vooral over de intieme man/vrouw-relatie, zowel fysiek als mentaal.
Ik heb eigenlijk een heel moeilijke periode doorgemaakt. Een serieuze terugslag gekregen van de kraamperiode (als we die al zo kunnen noemen), dan Matthiaske die enorm sukkelde, het moeilijke eten en de moeilijke nachten. Daarbij het huishouden, voltijds werken... neen, ik kon het allemaal niet meer. Ik ging er volledig onderdoor. De beslissing om 4/5de te gaan werken was eigenlijk meer een noodkreet. Sindsdien heb ik meer rust gevonden. De jongens doen het uitstekend en stukje bij beetje krijg ik zelf ook weer een 'leven'. Ik ben dolgraag mama! En als ik bij mijn zoontjes ben wil ik er ook 200% voor gaan! Maar 'me-time' is ook echt nodig hier en dat eis ik nu wel een beetje op.
Pfff, klinkt allemaal zwaar, maar zo voel ik het wel aan.
Het is idd niet altijd simpel als ik er alleen voor sta, maar ik ben het zo gewoon en het lukt me soms beter alleen als met 2
In elk geval, ik hou van mijn man en zou hem niet willen missen!! Maar op tijd en stond op uw strepen staan is een must

[cimoca]

Goh, hoe herkenbaar jullie verhalen, zo herkenbaar dat 't confronterend is.

JD, ik ben zo blij dat jullie rustig kunnen babbelen hebben en knopen hebben kunnen doorhakken. En 't mag ezegd, ik vind het chique van je ventje dat jij een architect gecontacteerd heeft die specialist is in jouw stijl !!. ik hoop dat jullie deze avond je bod kunnen doen en dat het aanvaard wordt.

Ik hoop ook dat alles goede gaat metr JDzoon en dat je heel snel weer volledig op je roze wolk kan terechtkomen.

Sterretje, hier ook heeft mijn man grotendeels gekozen voor 't geld; vroeger deed hij een job waatr hij elke avond gefrustreerd naar huis kwam, ontzettend zwaar voor mij want ik had ook een drukke dag gehad en dan 's avonds kon ik niets ventileren. mijn ventje is een binnenvetter dus zegt niets van wat hem dwarszit maar 't komt er dan wel anders uit : uitvliegen op de onnozelste momenten,...
Hij is dan van job veranderd en ik wist op voorhand dat het veel buitenland zou worden. Op dat ogenblik hadden we één kindje, waren aan 't bouwen en zaten in de MMM voor ons tweede. Ik wist dat 't zwaar ging worden maar zo zwaar. 't was direct londen, ik mocht alle werfvergaderingen organiseren, 'k durfde toen amper een ladder op, alle zaagtelefoons van de bouw, ondertussen de eerste week dat hij weg was moest ons dochtertje naar de kliniek, enb ik zat nog met de hormonenrommel in mijn lijf. ik kan je zeggen dat de stoom enkele keren uit mijn oren gekomen is als ik me moest kwaad maken op één of andere aannemer.
Uiteindelijk verdiende hij door 't buitenland een^pak meer wat van harte welkom was bij den bouw. Maar alleen voor 't geld zou ik het het niet waard gevonden hebben. Maar ik heb ook een gelukkig tevreden ventje ekregen en dat was het wel waard.

Nu sterretje, je gaat dat fantastisch doen met 2 kindjes. Let op ik zeg niet dat 't makkelijk is zeker niet. maar 't is wel fantastisch leuk.

Wat ik vooral mis is respect, respect voor mijn werk, voor al het gegoochel en dan niet allen van mijn man maar van gans zijn familie. Zo kreeg ik hoogzwanger de opmerking van mijn nschoonmoeder dat ik toch wel 't gras kon afrijden dat hare zoon dat toch in 't weekend niet moest doen nu hij eens efkens tuis was.

Ik zou graag binnenkort 4/5 werken maar doordat mijn promotie niet doorgegaan is, twijfel ik weer. Eens ik daarvoor kies is 't gedaan met promoties dus ik zou raag voldoende hoog zitten vooraleer ik mezelf blokkeer. 'k heb nog tot september 2013 dan wordt ons oudste 12 dus dan moet ik zeker 't oudeschapsverlof van haar opnemen.

Cinne

[JD]

Man/vrouw relatie weer opbouwen vind ik persoonlijk ook zeer moeilijk. Bij ons is de volgorde: zoonlief / huishouden / me-time / we-time...
Alleen spijtig dat tegen dat het we-time is we meestal ook doodop zijn en dat dus vervalt.

Ik trek me wel op aan het feit dat de keren dat we echt tijd voor elkmaar maken, ik voel dat het nog steeds goed zit, dat we nog steeds kunnen babbelen en lachen.

Bouwen/kinderen/carrière... 't zijn dingen die zo allemaal ongeveer in dezelfde periode dienen te gebeuren hé en iedereen weet dat over hoe meer dingen je je aandacht moet verdelen hoe minder deze van kwaliteit is.

'k moet zeggen dat ik meer en meer respect begin te krijgen voor mijn mama: altijd full-time gewerkt met 3 kinderen, het huishouden alleen gerund (klassieke rollenpatroon), ons de zaterdag rondgevoerd en tegen zondag middag het huishouden in orde om gezinsuitstapjes te doen! En, het belangrijkste, ik heb haar nooit horen klagen!

[cimoca]

Weet je daar heb ik de grootste schrik voor : dat mijn kinderen me zo vaak horen klagen dat ze later gaan beslissen: nee toch maar geen carrière uitbouwen want ons mama had het toch zwaar met de combinatie of nog erger neetoch maar geen kids want ons mama heeft het met ons niet onder de markt gehad.
't is nu niet dat ik constant aan 't klagen ben maar moet wel toegeven dat ik er toch regelmatig uitflap : pfft 't is weer allemaal voor mij alleen. ik ben dat eigenlijk beginnen beseffen toen ons oudste antwoordde toen mijn man haar vroeg wat ze ervan vond als papa weer naar 't buitenland moest : dan staat mama er weer alleen voor.

En die we-time die is hier inderdaad enorm ver te zoeken, net als mijn me-time/. elke keer dat ik denk : 5 minuutjes voor mij alleen komt er iets tussen. 'k heb zelfs het haar kleuren afgeschaft: een half uur om te knippen dat krijg ik er nog net tussen maar 3 uur voor te kleuren, die tijd vind ik nooit.

cinne

[Sterretje]

allemaal supermama's!!

ja, dat respect mis ik ook ergens wel.
mijn man doet zijn best maar ziet echt niet in wat een organisatie het soms is, en ik mis hem soms ook bij vele dingen. Dingen die ik met hem wil delen, zoals gisteren met ons kindje bloed laten nemen. Hij minimaliseert dat, terwijl het echt wel geen lachertje is.
toen ik gisteren zei dat ik zo moe was van alles (ook op m'n werk) zei hij: vanaf nu ga je dan maar wat vroeger slapen.
terwijl ik eigenlijk alleen maar wat erkenning vraag, en een klein beetje extra hulp.

en goh financieel, 't is geen groot verschil eigenlijk, maar 't is idd welkom. we gaan er in elk geval geen extra reis mee maken

'k vind het ook nog belangrijk dat het gevoel goed zit tss de partners dat je nog steeds weet waarom je elkaar graag ziet.
'k zal blij zijn als het zomer is, en dat ik bevallen ben, kunnen we vaker samen wat buiten zitten met een glaasje en een hapje, in plaats van 's avonds voor die televisie, of aan de strijk, of aan de pc