MAMA EN BANG

[Liefje]

Hahaha "is dit normaal" uhm - ja volgens mij wel! wij beginnen hier na bijna een jaar langzaamaan te 'werken' aan een brusje en nog steeds vraag ik me een paar keer per dag af of ik dat wel aankan / wil.
Maar zoal je zegt, één lachje, of één keertje "mama" en je bent weer overtuigd. Het gevoel wordt vanzelf sterker, echt waar!

[wat is er mis?]

Oh wat is alles hier zo zo herkenbaar. Sterretje, ik liep ook vaak tot zelfs 14u niet ontbeten met versluierd haar in mijn pyjama rond. Vaak bleef ik zelfs in bed liggen tot dan. Gewoon om zoveel mogelijk slaap te hebben en bv te geven terwijl ik in bed lag. En Adie sliep ook vaak enkel als hij op mij lag, dus was dat vaak de enigste optie.
Maar het betert echt hoor. Je leert ook ergens een stuk meer loslaten. Al komen er andere soort vragen op je af. Je blijft zitten met het idee dat je het beste wil voor je kind maar niet altijd weet of je hem/haar het beste geeft. Maar het is o zo essentieel dat ze liefde krijgen. En ik ben ervan overtuigd dat geen enkel kindje waarvan de mama hier komt die essentiële liefde ontbreekt. Dus mama's, jullie doen het goed!
En ja soms vragen we ons af (steeds minder en minder vind ik) waaraan zijn we in godsnaam begonnen? Waarom heb ik deze "roze wolk" (humhum) gewild? Maar echt hoor er zijn momenten dat je jezelf wel op die roze wolk waant. Eens ze beginnen te lachen naar je, dat moment smelt je helemaal weg. Of wanneer ze met hun hoofd tegen je aan krullen om echt liefde te krijgen van jou. Of wanneer ze beginnen te brabbelen. Of zoals Wappie aangeeft wanneer ze iets "nieuw" kunnen, hoe klein en banaal ook, voor jou is het het einde van de wereld dat ze precies bereikt hebben. Het kan o zo fantastisch zijn mama zijn, maar verdomd moeilijk tegelijk.

Wat betreft een tweede willen: tja ik ben er van bij het begin wel van overtuigd geweest dat ik een tweede wilde. Ik wilde het allemaal nog eens meemaken en eventueel beter doen. En als ze ook die "nieuwe" stappen zetten en je bent daar zo euforisch over dan denk je ook "dat wil ik nog eens meemaken". Dat zijn de momenten dat je echt zegt "ja ik wil een tweede". Dat betekent niet dat er geen momenten blijven waarop je twijfelt en denkt "ga ik dit allemaal nog eens aankunnen, met daarbovenop nog eens een peuter in huis?". Of als ik jullie verhalen die o zo herkenbaar zijn lees, dan denk ik ook "oh my god, wat doe ik mezelf aan?". Maar dan denk je ook gewoon terug aan het schattige en het lieve en die lach die gaat komen, aan ..., en dan wil je er terug voor gaan. Jij krijgt als mama ook zoveel terug hé. Weten dat er waarschijnlijk/misschien nog een tweede komt maakt het loslaten ook iets gemakkelijker (en het is al verdomd moeilijk). En ergens leer je ook meer relativeren. Ik denk dat ik er iets relaxter mee ga omgaan en dat het daardoor ook gemakkelijker gaat zijn (hoop ik hé). Je hebt het voordeel van de ervaring hé.

[JD]

Tja, wat kan ik hier nog aan toevoegen? Klinkt allemaal zo bekend in de oren.

Eerst wilde ik mij perfect voorbereiden op de bevalling op de komst van onze kleine spruit, ik zou veel lezen, veel ontspannen, veel genieten, ik zou gezond eten en zou zorgen dat ik voor 1 keer in mijn leven klaar was met alle voorbereidingen... NIET DUS.

De bevalling zou ik zeer bewust beleven, de eerste momenten met ons drietjes zouden een feestje zijn, ik zou genieten van het kraambezoek... NIET DUS.

Eens thuis zou ik, nu ik toch maanden aan een stuk thuis was, zorgen dat het huishouden perfect verliep, zou ik mijn man verwennen met elke dag lekker eten, zou ik mijn foto's van jaren ver klasseren, zou ik mijn leesachterstand inhalen, zou ik altijd zonder mopperen klaarstaan voor mijn zoon, zou ik altijd geduldig zijn met mijn zoon ... NIET DUS.

Eens aan het werk, zou ik dagelijks speeltijd vrijmaken voor mijn zoon en zou ik elke avond ruim tijd maken voor een avondritueel, zou ik regelmatig een ik-dagje inlassen, zou ik de was en de vaat en dergelijke nooit meer laten opstapelen, zou ik routine inlassen, zou ik regelmatig een koppel-dagje inlassen,... NIET DUS.

Ondertussen is zoonlief 10 maanden, ik geniet met volle teugen van mijn zoon en van elke nieuwe stap in zijn leventje, ik zou hem echt niet meer kunnen missen, maar ons leven, mijn huishouden is samen te vatten in 1 woord: CHAOS

Niets is zoals ik het in gedachten had, maar ik vrees dat ik alles wat te rooskleurig had ingeschat.
Er is één uitzondering op die regel: als mijn zoon naar mij lacht of dolenthousiast is als hij me ziet toekomen in de crèche; dat gevoel is nog mooier dan ik had durven dromen!!

Ondanks de chaos hebben wij beslist om voor een tweede te gaan. Hoe we dat zullen klaarspelen? 'k Weet het niet, 'k wil er niet teveel over nadenken. Nog meer chaos zeker? Maar ook dubbel zoveel mooie momenten zeker?
En weet je, al die bovenstaande dingen stel ik ook weer voorop

Eén les die ik heb geleerd is dat het belangrijk is om ook tijd te nemen voor jezelf. Een gelukkige, ontspannen, (uitgeslapen) mama is een betere mama!
Wij lassen af en toe een 'babyloze avond' in, dat betekent dat één van ons dan babysit en de verzorging voor de baby op zich neemt, de andere doet wat hij/zij wil. Is heel leuk, ofwel neem je me-time (thuis of elders), ofwel geniet je een avond zorgeloos van je baby zonder de 'lasten' te hebben.

[mies]

Ook hier heeeel herkenbaar allemaal...
Ik heb zelfs al zitten denken dat ik de uitspraak "ik zou ze achter het behang willen plakken", een uitspraak die ik toen ik ongewenst kinderloos was echt verfoeide, dat ik die nu toch wel wat beter begrijp.

Het is inderdaad gewoon chaos zoals JD zegt. Heel erg vermoeiend. En je vraagt je soms wel af waar je aan begonnen bent. En of je nog wel een tweede wilt (is idd beter nu dochter al maanden doorslaapt). Maar dan denk ik altijd aan wat anderen ons zeiden: je bent nooit echt "klaar" voor een tweede, maar je doet het gewoon. Omwille van de sociale druk, omwille van dat je je eerste kindje toch een speelkameraadje gunt, omwille van zoveel redenen...

Een tijd geleden hoorde ik dat er een onderzoek was geweest waaruit is gekomen dat mensen met kinderen minder gelukkig zijn dan mensen zonder kinderen. Ook al voelen de meeste mensen dat niet zo aan. Als ze het "meten" komt dat er wel uit, vermoedelijk omdat ouders continu zich zorgen maken, of één of ander probleem moeten oplossen, weinig tijd hebben voor zichzelf, veel spanningen en stress moeten ondergaan... maar als je aan ouders vraagt of ze gelukkiger zijn met kinderen dan zonder, gaan de meesten toch "ja" antwoorden. Enerzijds omdat mensen over het algemeen niet graag aan zichzelf toegeven dat ze foute beslissingen hebben genomen (we praten alles goed voor onszelf), en anderzijds omdat er waarschijnlijk veel meer pieken zijn en het zijn die dingen die we onthouden. Wij denken spontaan aan die enorm intense geluksmomenten, maar er zijn ook enorme angsten (ivm gezondheid kind enzo), en zo heel veel meer dagdagelijkse beslommeringen... globaal genomen zouden we dus minder gelukkig zijn dan zonder kinderen (maar verkoop dat hier maar eens op DVO...)

[Sterretje]

Ik herinner me dat de eerste maanden niet eenvoudig waren. ik zou hier op DVO mijn klaagposten kunnen gaan opzoeken, maar blijkbaar heb ik alles kunnen verstoppen in mijn onderbewustzijn, want al bij al leek het zo 'erg' niet precies.
De onderbroken nachten waren nooit hels bij mij.
In het begin wel om de 2-3u BV geven, in slaap wiegen, op mijn buik in slaap laten vallen, tussen ons leggen, ... maar zelden uren wakker gehouden en zelden moeten mee rondlopen 's nachts
mijn man is er enen die al snel leerde doorslapen terwijl ik met het licht aan BV gaf, verpamperde, uit bed ging, ... die heeft nooit geklaagd.

Ik heb altijd gezegd dat ik onmiddellijk voor een tweede zou gaan. maar ik had dan ook een kindje dat doorsliep op 2 maanden, nooit echt ziek was, niets van reflux of voedingsallergiëen...

Vrij naief zijn we dan ook voor het brusje gegaan, om tot onze verbazing vd eerste keer geluk te hebben.
De angst en onzekerheid is zeker terug aanwezig.
En als ik nu zie hoeveel energie ons peutertje vraagt, heb ik schrik voor wat komen zal. Maar er is geen weg terug en het heft dus geen zin om te piekeren. Ik denk aan de slogan: YES WE CAN!

[Sterretje]

Pff, jullie raden het al. Een zieke baby heeft van mij de laatste dagen toch e beetje een andere mama gemaakt.
'k heb vannacht ook zo veel liggen piekeren.
'k had zo met ons meisje te doen, die daar zo lag te kermen en te woelen. De voorbije dagen ben ik echt bang geweest voor het geval mijn kindje iets ernstigs zou hebben of overkomen.
Op zich is koorts een afweermechanisme, maar als ons meisje heeft niet vaak koorts, en dan nog is het meestal 'maar' rond de 39, maar toen ik de thermometer de 40 zag overschrijden, klopte mijn hart toch in mijn keel.

'k had ook een mega schuldgevoel
zaterdag heeft ons meisje een hele voormiddag geslapen, 'k noemde ze hier weer ons doornroosje
in de namiddag heb ik haar e hele middag op sleeptouw genomen van winkel naar winkel en van bezoek naar bezoek. ze was zo flink geweest!
toen ze 's avonds wat raar deed toen ze uit badje kwam had ik het moeten opmerken, toen zou ze al koorts gehad hebben.
en ook zondag hebben we e zieke baby mee op bezoek genomen, terwijl ze dan duidelijk wel echt last had.
Enfin, e mama is ook maar een mens hé.
'k moet wel zeggen dat ik nooit radeloos ben geweest en steeds op mijn instinct kon vertrouwen en dat ik ook een heel flinke meid heb die niet zeurderig of ambetant gedaan heeft

en dan het 'schuldgevoel' dat ik haar beter had moeten doen eten, dan zou ze misschien niet zo vatbaar geweest zijn voor de vieze beestjes. Feit is dat ze moeilijk groentjes eet, maar verder ging haar voeding thuis vrij goed. En toch wringt het daar bij mij

En ja, ik besef eens te meer wat Wappie oa al doorstaan heeft, en LM, met de herhaaldelijk zieke en koortserige kindjes. De ongerustheid, onzekerheid, frustratie, machteloosheid. het is een vreselijk gevoel
het is het meest afschuwelijke aspect van mama of papa zijn. Je hulpeloze kindjes niet kunnen helpen ...

Gelukkig komt na regen altijd zonneschijn, dus we leven op hoop

[Loeki]

Dikke knuffel Sterretje. Ja, mama zijn, het is het meest fantastische maar tegelijk ook het moeilijkste wat er is hé.

En hee, ik heb AL jouw verhalen gevolgd over de voeding van Amber, en niemand, niemand had het beter gekund hoor! En 't feit dat ze mooi op gewicht zat, wil ook veel zeggen!

Kmoet toegeven toen ik je berichtje las over die hoge koorts moest ik direct terugdenken aan toen Yveske de zesde ziekte had. Mijn hart sprong ook uit mijn keel toen ik die thermometer over de 40 zag gaan. En dan dat kleine hoopje baby daar zo zien liggen, met moeite ademhalend, en die kleine vuistjes naar je uitgestrekt van "help me", maar je kan niets meer doen dan medicijnen geven en veel knuffels...

[fluffie]

Hey Sterretje, dikke knuffel meid! En een schuldgevoel is helemaal niet nodig, ik denk dat Amber alle nodige voedingsstoffen binnen had hoor, ook al at ze wat minder! Ieder kind wordt ziek, en zeker in de winter. Het is natuurlijk niet leuk en normaal dat je je daar als mama veel zorgen in maakt, maar je doet dat echt goed hoor!

Véro.
xx

[Wappie]

Oh Sterretje, dikke dikke knuffel meid! Je gevoelens zijn heel normaal hoor! Al wil ik wel benadrukken dat een schuldgevoel helemaal niet nodig is!
Als je schatje ziek wordt en zoveel koorts begint te maken neemt je ongerustheid de overhand en begin je te twijfelen en te piekeren over alles.
Maar je bent echt een goede mama die ALLES zou doen voor haar dochtertje en haar nu de beste zorgen geeft
Dikke knuffel hoor!!

[mies]

Hier nog iemand die vindt dat jij er echt alles voor gedaan hebt om Amber zo goed mogelijk te verzorgen! Je hebt altijd die probiotica gegeven én je hebt goed gelet op wat ze eet (ook al wou ze het niet echt eten, maar ik denk wel dat ze genoeg binnen heeft gehad zeker als je weet dat ze in de creche wél at).
Alle kindjes worden ziek in de winter. En bovendien zijn er nog een heleboel kinderziekten (zoals bijv die zesde ziekte) waar je helemaal niks aan kunt doen... je bent op tijd naar de dokter gegaan, je hebt op tijd medicatie gegeven... meer kon je echt niet doen hoor!

Kop op, Sterretje, jij bent een supermama voor Amber!!

[wat is er mis?]

Oh Sterretje, een megadikke knuf voor je schuldgevoel. Ik kan me best voorstellen als de thermometer voorbij de 40° gaat dat je hart in je keel klopt. Echt waar meid. Maar ik ben ervan overtuigd dat je als mama echt waar alles hebt gedaan wat moest als mama. Het feit dat ze haar groentjes soms links liet liggen hbb volgens mij geen invloed gehad op ziek worden of niet ziek worden. Het is een virusje, een stom beestje, die haar te pakken had. En daar kan je als mama gewoon soms niets aan doen. Zoals idd met kinderziekten ook.
Maar ik snap best dat je je machteloos voelt, maar hey je hebt goed gereageerd hé: geen paniek, niet radeloos maar doordacht geredeneerd en gehandeld. Dat is een goede mama!

[Sterretje]

dank jullie wel allemaal!
'k relativeer het allemaal wel hoor, maar jullie snappen het wel hé, als er iets is met jullie kindje...

't is ook allemaal zo veel ineens bij ons thuis, druk op't werk, ventje met jobverandering, de zwangerschap, de slapeloze nachten, en dan gaat e mens piekeren hé.
Dat ik dan net gelezen had v die kinkhoest doet er niet veel goed aan natuurlijk

'k weet ook wel dat ik haar ziek zijn niet kon voorkomen en dat ze vast nog wel ziek zal worden. Maar 't is die machteloosheid hé.
Enfin, al bij al heeft zij het schitterend doorstaan en de mama is ook een ervaring rijker

Maar de angst die ik mee heb gemaakt tijdens de koortspieken blijft toch nazinderen hoor. en ja, je raadt het al 't ventje voelde zich ook weer 'niet goed' worden
Terwijl ik met mijn zwangerschap me overal maar moet doorslaan, doorbijten, en dat allemaal met de glimlach!

[Wappie]

Sterretje, als Matthias een longonsteking had heb ik er achteraf nog veel last van gehad. Dan de zware bronchitis 3weken later deed er zeker geen goed aan Ik als soms overbezorgde mama durf nu zelf amper juichen als het eens wat beter gaat
Dus het gevoel blijft nog even nazinderen hoor, maar je moet echt weten dat je goed gehandeld hebt en alles hebt gedaan wat een goede mama doet
Dat van die kinkhoest vind ik ook een verschrikkelijk verhaal, het zal je maar overkomen.
Dat bewijst nog maar eens dat je alles, maar dan ook alles overhebt voor je kinderen. Je stelt jezelf gewoon op de 2de plaats (en als je man dan nog eens moeilijk doet op de 3de )

[Sterretje]

hier een ongeruste mama hoor....
ze belden vd creche (heel lief) om te melden dat er 12!! kindjes windpokken hebben en of Amber niet ziek was (is deze week thuis). Amber is vorige week hele week gegaan, maar van windpokken is tot nu toe niets te merken.
nu maak ik mij wel zorgen dat ze wel al drager is vh virus (incubatietijd 14 dagen) maar het nog niet uitgebroken is, maar ik zit hier wel met een pasgeboren baby!
op internet lees ik dat windpokken heel gevaarlijk zijn voor pasgeboren baby's.

heb al naar huisarts gebeld en die raadt aan om peuter en baby toch zo veel mogelijk te scheiden ...
toevallig zit ik net vandaag met de twee kindjes alleen thuis en goh kmaak me toch wel zorgen.
wat als mama drager is vh virus en zo op de baby overdraagt?
wat als Imke het toch krijgt?g goh ik moet er niet aan denken...

pffff

[nathalie v]

Sterretje,

Misschien even naar de KA bellen?