Bah! Opnieuw gaan werken

[Loeki]

Dan maar denken aan al die verwonderde gezichtjes ivm de juf met de dikke buik, de tekeningen die ze gaan maken voor de baby, ...

[jufke]

Ik heb zelf ook het eerste leerjaar en laat me je zeggen dat ze enorm meeleven. Ik had echt een fijne klas vorig jaar en vond het dus nog meevallen toen ik terug moest beginnen werken. Was natuurlijk wel een beetje anders want ik heb gewerkt tot kerst, bevallen op 1 januari en terug beginnen werken na de paasvakantie...
Alvast goeie moed!!!

[buffalogirltje]

Dank je we zullen wel zien e, als t echt ni gaat kan het ook zijn dat ik eventjes zorgjuf ga zijn, dat zal mss beter zijn, nog wat afwachten en vooral nog genieten vd vakantie

[mies]

Bij deze een heeeeeeeele dikke knuff aan Audrey!!!

Het zal wel gaan hoor allemaal. Effe moeilijk in het begin, maar over een enkele weken zal je je draai ook wel gevonden hebben. En Fleur gaat zich echt wel amuseren met al die andere kindjes, als ik zo lees wat voor een ferm madammeke ze ondertussen geworden is!

[lisa marie]

hier ook een dikke knuffel aan Audrey en JD, die volgens mij allebei maandag terug beginnen werken.

Audrey, is Fleur eigenlijk al op wendag geweest in de crèche ?
Wij mogen de 23e en de 30e in de namiddag komen. Ik hoop ergens dat ze dan de 31e al mag starten ipv de 1e, dan ligt die wennamiddag nog vers in het geheugen (als die tenminste meevalt !)

[JD]

jaja, maandag terug aan de slag

[Loeki]

Ik zal maandag paraat zijn voor emotionele ondersteuning...

Dikke knuff aan jullie beiden!

[JD]

Dank je. Ik weet niet of ik veel tijd zal hebben om eens op het forum te piepen. 'k Zal het proberen (tussen het kolven door op het werk )

[Loeki]

Kolven gaat voor natuurlijk.

[Liefje]

Sterkte vandaag Audrey en JD!!

[Loeki]

Ik zit wat in een dipje qua werk de laatste tijd (hmm eigenlijk qua alles precies). Toen ik net begon te werken terug, fixeerde ik me op de vakantie, die ging lekker drie weken duren en het ging net zo zijn zoals tijdens de zwangerschapsrust maar dan nog leuker. Dat was ook zo.

Nu, na de vakantie, heb ik het des te moeilijker. Want er is niets meer om naar af te tellen. "This is it". En ik mis mijn kindje. Ik ben niet gelukkig op deze manier...

Binnen enkele maanden werk ik hier 10 jaar. Ik zou sowieso wachten tot dan om "iets" te doen, kwestie van meer rechten te hebben. Eigenlijk zou ik best willen stoppen met werken, en links en rechts een interimmeke ofzo, al naargelang de goesting.

Dat zullen wel geen uitdagende jobs zijn, maar die interesseren me toch voor geen meter voor de moment. Kheb altijd gezegd dat ik het tijd ging geven, maar dat als ik niet gelukkig was, ik daar wel iets aan ging doen. En ik begin me af te vragen hoeveel tijd ik het nog moet geven.

Ik wil het best financieel met wat minder doen, als dat betekent dat ik er meer kan zijn voor m'n kindje (hopelijk binnenkort kindjes). Maar hoe zit dat dan binnen pakweg tien of vijftien jaar?

[Dieke]

Hey, Loeki,

Misschien is het wat voorbarig van mij om hier al iets te posten (ik ben nu 26w ver), maar ik snap heel goed wat je bedoelt. Ik heb een goede job (qua verloning, wagen en heel de rambam) en ik heb altijd mijn uiterste best gedaan om tot dit punt te komen. Maar toen mijn man en ik vorig jaar begonnen met ICSI, leek alles zo onbelangrijk te worden en sinds ik effectief zwanger ben, kan het werk me helemaaaal niet meer boeien. Ik ga met loden schoenen gaan werken en doe mijn werk echt niet meer graag; ook de dagelijkse metro-ritten hangen echt mijn keel uit. Dus ik zit hier soms wat te dromen en sloom verder te tuffen, maar ik vraag me af hoe lang ik dat nog volhoud.

Ergens zit ik met hetzelfde dilemma als jij... Ik zou meer van het leven willen genieten, stilstaan bij wat echt belangrijk is en me rustig willen voorbereiden op ons kleintje. Maar dan bedenk ik: hoe moet dat later? Wat met mijn pensioen als ik het nu rustiger aan doe? Wat als het eens iets slechter gaat?

En echt, ik zou niet mogen klagen, maar ik ben slaaf van mijn verloning... Mocht die niet zo voordelig zijn, ik was al laaaaaaang vertrokken voor een rustigere functie, iets waar ik echt van hou!!

Alleszins, veel moed voor de werkweek en ik hoop dat je er snel uitkomt... En als je het week, geef me dan een seintje, opdat ik zelf ook enkele knopen zou durven doorhakken

[Loeki]

Dat is ook het enige wat mij hier houdt! Ik werk maar 4/5e maar ben toch goed betaald (zoals een 5/5 eigenlijk ), wagen mocht maar heb ik voor bedankt, in ruil een mooie premie en gratis openbaar vervoer. Soepele uren, thuiswerken, alles mag. Ook meestal niet te druk, vaak eigen baas, ... Droomjob eigenlijk, maar toch kan het me helemaal niet boeien.

Net zoals bij jou is het begonnen toen we met behandelen begonnen, en nu 't kindje er eenmaal is, is het dus nog VEEL en VEEL erger! (dat gaat wat geven in combinatie met behandelen voor een tweede...)

Ik vrees dat ik er niet snel ga uitkomen. Objectief gezien zou ik wel gek zijn als ik deze job vaarwel zou zeggen... 't Zou veel beter zijn moest ik minder moeten werken, kortere dagen vooral, zodat ik 's morgens en 's avonds meer tijd heb met Yveske. Maar zo'n werkcontracten bestaan er blijkbaar niet.

Ach, als ik zo blijf lummelen ontslaan ze me mss wel. Eigenlijk hoop ik daar stiekem op.

(de Brusselse metro lijkt me hel als je zwanger bent...)

[mies]

Bij mij idem dito.
Ben mijn werk nu nog meer beu, nu ik mijn kindje moet missen. Meis gaat al naar de creche sinds april, vanaf haar 3 maanden. De belangrijkste maanden van haar hechtingsproces brengt zij door in de creche. Verschrikkelijk vind ik dat.
Het liefst van al zou ik nu stante pede hier buiten wandelen, en heel de boel laten voor wat het is.
Maar ja, in deze tijden is dat niet evident he...
(kijk maar naar de discussie over dat baby- en peuter- "internaat", en wat de oudere generaties daarover zeggen... maar in hun tijd konden moeders thuisblijven, terwijl wij met 2 moeten gaan werken om een klein rijhuisje af te kunnen betalen... een soort slavernij voor onze generatie is dat vind ik)

En ja, ook bij mij was het na de vakantie (eigenlijk de laatste dag van de vakantie) het allerergste. Geen uitzicht meer op iets leuks in de toekomst, en weten dat je weer slaafje moet spelen in deze maatschappij.
Ik ben nu aan het proberen om al mijn resterende verlofdagen in halve dagen op te nemen. En ik verplicht mijn man om dat ook te doen, voor de resterende dagen (na werkelijk tientallen huilbuien de afgelopen maanden, en het dreigement om niet meer te proberen voor een tweede als de situatie niet verbetert). Samen verlof zit er dus niet meer in, maar we moeten het doen voor Meis.
Daarnaast probeer ik ook om halftijds ouderschapsverlof te krijgen, vrijdag ga ik op gesprek bij mijn baas. Fingers crossed.
En als hij nee zegt, is er nog een extra argument voor mij om effectief te stoppen.

En de motivatie? Die is er al laaaaaaaang niet meer, mij gaat het puur om de tijd die ik aan dat stom werk moet besteden, voor de rest hou ik het zo nog wel uit. Alles voor Meis he...

Wat later betreft: volgens mij zijn wij allemaal binnen 15-20 jaar "gejost" hoor, ongeacht hoe hard wij nu werken. De kans is groot dat wij in een "ontwikkelingsland" zullen leven (Aziatische landen zijn nu al de lead aan het nemen). Pensioen enzo, wie gelooft daar nu nog in voor onze generatie...

(sorry voor de grimmige toon, maar ik zie het nu effe allemaal zo. En ja, vroeger dacht ik bepaalde dingen ook al, en toch heb ik ervoor gekozen om een kind te willen. De biologische drang was veel te groot....)

[mies]

Oh ja, JD ook veel succes!!!!