Opvoeden
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
-
NatSar
- Berichten: 1486
- Lid geworden op: 14 maart 2010, 17:08
Ik had precies altijd schrik dat T. zou beginnen wenen en ik niet zou weten wat te doen.-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
-
nathalie v
- Berichten: 2975
- Lid geworden op: 16 april 2009, 19:54
Awel, laat dat nu een situatie zijn die mij helemaal geen stress bezorgd heeft. Ik was de kalme zelve en heb alles zonder probleem uit handen gegeven aan mijn vroedvrouw en mijn man.
Maar toen ukje er was, pffff.....ik heb weinig genoten de eerste maanden zenne...bij de tweede ga ik dat helemaal anders aanpakken!
Maar toen ukje er was, pffff.....ik heb weinig genoten de eerste maanden zenne...bij de tweede ga ik dat helemaal anders aanpakken!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Herkenbaar natuurlijk... 
Kmoet zeggen dat het hier hard gebeterd is intussen, vooral vanwege moeten. Het put je zo uit op den duur, alles perfect willen doen, altijd paraat...
't Nuttigste dat ik ooit gelezen heb was in een of ander pocketboekje over opvoeden en het boeddhisme (ben geen aanhanger maar 't heeft nuttige dingen vind ik). Boeddha zou ooit gezegd hebben "kinderen zijn de beste zen-meesters".
En dat is de leuke, harde waarheid. Kijk naar je kind, observeer, pas je aan aan zijn ritme. Het leven gaat trager, je geniet vanzelf meer van de kleine dingetjes en van "het leven in het nu". Gedaan met plannen want je ukje gooit gegarandeerd roet in het eten. Buiten vliegt een vogel? Ga kijken, wijzen! Ukje reageert heel enthousiast! En das genieten...
Sears heeft het ooit ongeveer zo gezegd : before you know it, you child will be six, on the go the whole day, only checking in for breakfast, lunch and dinner. You'll be wondering what happenend to this child that used to stick to you like velcro.
Kleine kindjes kunnen gewoon super vermoeiend zijn. En we willen allemaal daarbij ook nog eens het perfecte huishouden hebben en de perfecte job. Laat 't gewoon los. Maak je prioriteiten. Want voor je 't weet zijn ze 't huis uit, bij wijze van spreken.
Kmoet zeggen dat het hier hard gebeterd is intussen, vooral vanwege moeten. Het put je zo uit op den duur, alles perfect willen doen, altijd paraat... 't Nuttigste dat ik ooit gelezen heb was in een of ander pocketboekje over opvoeden en het boeddhisme (ben geen aanhanger maar 't heeft nuttige dingen vind ik). Boeddha zou ooit gezegd hebben "kinderen zijn de beste zen-meesters".
En dat is de leuke, harde waarheid. Kijk naar je kind, observeer, pas je aan aan zijn ritme. Het leven gaat trager, je geniet vanzelf meer van de kleine dingetjes en van "het leven in het nu". Gedaan met plannen want je ukje gooit gegarandeerd roet in het eten. Buiten vliegt een vogel? Ga kijken, wijzen! Ukje reageert heel enthousiast! En das genieten...
Sears heeft het ooit ongeveer zo gezegd : before you know it, you child will be six, on the go the whole day, only checking in for breakfast, lunch and dinner. You'll be wondering what happenend to this child that used to stick to you like velcro.
Kleine kindjes kunnen gewoon super vermoeiend zijn. En we willen allemaal daarbij ook nog eens het perfecte huishouden hebben en de perfecte job. Laat 't gewoon los. Maak je prioriteiten. Want voor je 't weet zijn ze 't huis uit, bij wijze van spreken.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
wat een wijze woorden!!
't is waar hoor. ik kan zo genieten als ik mijn peuter dingen zie ontdekken. ze is ontzettend verbaal en wil constant nieuwe woorden leren. ik vind dat zo ongelooflijk heerlijk. ik word er instant-gelukkig van!
en ja, als ik haar dan eens in de hoek moet zetten krimpt mijn hart ook, maar hoe boos ze dan ook is, ze vliegt me altijd terug in de armen!
wat betreft dat onvoorspelbaren: op dat gebied was ik ook e controlefreak. ik wou dat ik m'n bevalling plannen kon, dat ik alles perfect kon regelen voor mijn kindjes... ik wou dat ik op voorhand wist hoe de BV zou verlopen, hoe ik alles zou geregeld krijgen
maar ik heb leren loslaten en alles komt echt wel op z'n pootjes terecht.
ik heb bij I ook veel meer kn genieten dan bij A. 't is raar. Het was allemaal zo bekend en vertrouwd en tegelijk compleet anders. je leert uit het verleden zeker?
en ongelooflijk dat I vandaag 12!!! weken is, dat er in het wiegje nu een kindje ligt met alerte ogen, een eigen willetje, handjes en voetjes die graag ontdekken en bewegen, kirrende geluidjes uit dat mini-mondje... en dan weet ik dat ik zo gelukkig mag zijn. en tegelijk mis ik alweer de zwangere buik, de prille kleine baby en ben ik tegelijk weer bang voor de toekomst. maar zo zit het leven nu eenmaal in elkaar zeker? Altijd onzekerheid. en het geluk moet je soms echt halen uit hele kleine dingen!!
't is waar hoor. ik kan zo genieten als ik mijn peuter dingen zie ontdekken. ze is ontzettend verbaal en wil constant nieuwe woorden leren. ik vind dat zo ongelooflijk heerlijk. ik word er instant-gelukkig van!
en ja, als ik haar dan eens in de hoek moet zetten krimpt mijn hart ook, maar hoe boos ze dan ook is, ze vliegt me altijd terug in de armen!
wat betreft dat onvoorspelbaren: op dat gebied was ik ook e controlefreak. ik wou dat ik m'n bevalling plannen kon, dat ik alles perfect kon regelen voor mijn kindjes... ik wou dat ik op voorhand wist hoe de BV zou verlopen, hoe ik alles zou geregeld krijgen
maar ik heb leren loslaten en alles komt echt wel op z'n pootjes terecht.
ik heb bij I ook veel meer kn genieten dan bij A. 't is raar. Het was allemaal zo bekend en vertrouwd en tegelijk compleet anders. je leert uit het verleden zeker?
en ongelooflijk dat I vandaag 12!!! weken is, dat er in het wiegje nu een kindje ligt met alerte ogen, een eigen willetje, handjes en voetjes die graag ontdekken en bewegen, kirrende geluidjes uit dat mini-mondje... en dan weet ik dat ik zo gelukkig mag zijn. en tegelijk mis ik alweer de zwangere buik, de prille kleine baby en ben ik tegelijk weer bang voor de toekomst. maar zo zit het leven nu eenmaal in elkaar zeker? Altijd onzekerheid. en het geluk moet je soms echt halen uit hele kleine dingen!!
-
cimoca
- Berichten: 1972
- Lid geworden op: 19 april 2010, 8:40
OOOh Loeki, 'k heb dat citaat direct overgeschreven in mijn agenda. want ik heb er thuis al twee rondlopen die inderdaad als je hen laat doen enkel zouden "binnenspringen" voor een koek of iets ( ik durf zelfs niet typen: ontbijt, lunch of diner want dat zouden ze maar al te graag overslaan 
)
En da's wel zo hoor dat je bij een tweede of derde veel meer geniet. je moet wel loslaten, 't kan gewoon niet anders.
Hier zit ik nu mt onze jongen die alles wat zijn zusjes doen, gewoon nadoet en 't gevaarlijkste liefst eerst. Zo vermoeiend maar oh zo lief en ontroerend om dat karaktertje zich te zien vormen. 'k heb er hier eentje dat zich de kaas niet van zijn boterham zal laten eten : de koekenkast kent meneertje als de beste en die kan hij met zijn kleine vingertjes perfect openmaken ook al staat 't handvat op anderhalve meter hoog. als hij zin heeft in melk weet hij de papflessen perfect staan en maak ik niet op tijd zijn flesje dan drinkt hij 't water maar al uit.
Op 't potje gaat hij ook zelf en dan staat hij daar te roepen om zijn bodietje open te doen. Handjes wassen ??? zonder probleem, meneer schuift 't bankje naar de lavabo, neemt zelf zeepje ( automatisch van dettol) en zeept zijn handjes in. 'k moet gewoon nog de kraan opendoen.
Op zich is 't veel makkelijker nu ware het niet dat hij connstant in 't oog moet gehouden worden.
Gisteren heeft hij helemaal alleen en volledig uit zichzelf zijn speelgoed opgeruimd. 'k heb maar een dikke cent in zijn spaarpot gestoken. uiteindelijk krijgen de zussen dat ook als ze uit zichzelf iets doen
cinne
) En da's wel zo hoor dat je bij een tweede of derde veel meer geniet. je moet wel loslaten, 't kan gewoon niet anders.
Hier zit ik nu mt onze jongen die alles wat zijn zusjes doen, gewoon nadoet en 't gevaarlijkste liefst eerst. Zo vermoeiend maar oh zo lief en ontroerend om dat karaktertje zich te zien vormen. 'k heb er hier eentje dat zich de kaas niet van zijn boterham zal laten eten : de koekenkast kent meneertje als de beste en die kan hij met zijn kleine vingertjes perfect openmaken ook al staat 't handvat op anderhalve meter hoog. als hij zin heeft in melk weet hij de papflessen perfect staan en maak ik niet op tijd zijn flesje dan drinkt hij 't water maar al uit.
Op 't potje gaat hij ook zelf en dan staat hij daar te roepen om zijn bodietje open te doen. Handjes wassen ??? zonder probleem, meneer schuift 't bankje naar de lavabo, neemt zelf zeepje ( automatisch van dettol) en zeept zijn handjes in. 'k moet gewoon nog de kraan opendoen.
Op zich is 't veel makkelijker nu ware het niet dat hij connstant in 't oog moet gehouden worden.
Gisteren heeft hij helemaal alleen en volledig uit zichzelf zijn speelgoed opgeruimd. 'k heb maar een dikke cent in zijn spaarpot gestoken. uiteindelijk krijgen de zussen dat ook als ze uit zichzelf iets doen
cinne
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Zo is 't Cinne en Sterretje, 't leven is gewoon genieten; tis pas als je begint te denken van "oh nee ik moet nog dit en dat", dat je ongelukkig wordt.
En ja, "the discipline book" van Sears, de moeite waard! "Alles" over opvoeden van geboorte tot tien jaar. Kheb er al veel uitgehaald. Tgaat echt ook over loslaten, maar ook klaarstaan voor je kind, maar toch ook aan jezelf denken (namiddagdutjes voor de mama worden aangeraden tot het kindje twee jaar is!). Ook goed uitgelegd altijd over de ontwikkeling, wat een kind van één jaar werkelijk kà n. Zo verwacht je geen dingen die ze onmogelijk al kunnen.
Wat kan mij het schelen dat Yveske aan zijn pompbakje van zijn keukentje met water aan het spelen is. Vroeger mocht hij het niet van mij, want hij werd nat, en dan moest ik weer droge kleren aandoen, of hij zou kunnen uitschuiven en zich bezeren. Nu denk ik altijd eerst "is dit nu écht een probleem? Kan hij zich écht heel erg bezeren? En is het nu écht zo erg dat er wat water op de grond ligt? Dat droogt vanzelf, en het kind amuseert zich".
Dus kzou er ook nog aan willen toevoegen : kijk naar de wereld door de ogen van je kind, niet door die van jezelf. Plassen op straat? Leuk!!!! Springen erin maar, dolle pret!!! Geen gezeur mama over natte broeken en schoenen, eenmaal thuis duurt het twee minuten om die natte spullen uit te doen en over een stoel te hangen, 's anderendaags is alles vanzelf weer droog. Die twee minuten zijn het écht dubbel en dik waard.
En ja, "the discipline book" van Sears, de moeite waard! "Alles" over opvoeden van geboorte tot tien jaar. Kheb er al veel uitgehaald. Tgaat echt ook over loslaten, maar ook klaarstaan voor je kind, maar toch ook aan jezelf denken (namiddagdutjes voor de mama worden aangeraden tot het kindje twee jaar is!). Ook goed uitgelegd altijd over de ontwikkeling, wat een kind van één jaar werkelijk kà n. Zo verwacht je geen dingen die ze onmogelijk al kunnen.
Wat kan mij het schelen dat Yveske aan zijn pompbakje van zijn keukentje met water aan het spelen is. Vroeger mocht hij het niet van mij, want hij werd nat, en dan moest ik weer droge kleren aandoen, of hij zou kunnen uitschuiven en zich bezeren. Nu denk ik altijd eerst "is dit nu écht een probleem? Kan hij zich écht heel erg bezeren? En is het nu écht zo erg dat er wat water op de grond ligt? Dat droogt vanzelf, en het kind amuseert zich".
Dus kzou er ook nog aan willen toevoegen : kijk naar de wereld door de ogen van je kind, niet door die van jezelf. Plassen op straat? Leuk!!!! Springen erin maar, dolle pret!!! Geen gezeur mama over natte broeken en schoenen, eenmaal thuis duurt het twee minuten om die natte spullen uit te doen en over een stoel te hangen, 's anderendaags is alles vanzelf weer droog. Die twee minuten zijn het écht dubbel en dik waard.
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Het originele citaat van Sears :
By the time your child is six, you will have reached what one psychologist we talked to called "planned detachement". Your child will check in for breakfast, be out the door, check in for lunch, and be gone again. You'll say "you're looking well dear", you'll write a note to remind him of chores, and finally at dinner you'll get to talk some. After diner some card playing, singing, or other family-oriented activity reconnects you with this individual who used to stick to you like Velcro.
(uit The Discipline book, everything you need to know to have a better-behaved child - from birth to age ten ; hoofdstuk 3, understanding ones, twos and threes)
By the time your child is six, you will have reached what one psychologist we talked to called "planned detachement". Your child will check in for breakfast, be out the door, check in for lunch, and be gone again. You'll say "you're looking well dear", you'll write a note to remind him of chores, and finally at dinner you'll get to talk some. After diner some card playing, singing, or other family-oriented activity reconnects you with this individual who used to stick to you like Velcro.
(uit The Discipline book, everything you need to know to have a better-behaved child - from birth to age ten ; hoofdstuk 3, understanding ones, twos and threes)
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
wat ik (ook van Sears denk ik) een heel interessante theorie vind is de volgende: je moet je kindje (peuter) ook af en toe eens 'nee' laten zeggen en toegeven.
als je kindje nooit 'nee' mag zeggen of doen, zal ie later in de grote boze wereld ook geen nee kunnen zeggen tegen bijvoorbeeld drugs, alcohol, ... en mogelijk kunnen ontsporen.
't is maar theorie natuurlijk, maar ik geloof hier erg in
een karakter moet zich vormen hé, en niet altijd 'laten vormen'
net zoals met knuffelen en aandacht geven. mijn man zegt dat I. al heel goed weet dat ze moet huilen om gepakt te worden.
tja, wat wil je nu zeg ik dan: dan voelt ze zich veilig en geborgen. ik zou me ook veel beter voelen moest ik zo veel knuffels krijgen
een kind dat opgroeit in een bodem van liefde, dat kan toch niet slecht zijn??
als je kindje nooit 'nee' mag zeggen of doen, zal ie later in de grote boze wereld ook geen nee kunnen zeggen tegen bijvoorbeeld drugs, alcohol, ... en mogelijk kunnen ontsporen.
't is maar theorie natuurlijk, maar ik geloof hier erg in
een karakter moet zich vormen hé, en niet altijd 'laten vormen'
net zoals met knuffelen en aandacht geven. mijn man zegt dat I. al heel goed weet dat ze moet huilen om gepakt te worden.
tja, wat wil je nu zeg ik dan: dan voelt ze zich veilig en geborgen. ik zou me ook veel beter voelen moest ik zo veel knuffels krijgen
een kind dat opgroeit in een bodem van liefde, dat kan toch niet slecht zijn??
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
hey,
hier even een vraagje. Ons ventje wordt over een weekje 7maand;
Nu de laatste week is ie super aanhankelijk. Maar echt erover.
Hij zit bijvoorbeeld braaf te lachen en spelen op zen mat. Maar vanaf dat je wegstapt en uit het zicht bent dan gaat de sirene open
Als je dan terugkomt is het direct voorbij.
kheb al verschillende dingen geprobeerd. Laten wenen tot ik men ding gedaan heb, blijven praten of zingen terwijl ik wegstap en terwijl ik wegben, achteruit wegstappen al pratend, hem 4minuten laten wenen en dan terugkomen....
Ik weet het niet goed eigenlijk , thsi precies gekomen nadat we een weekje op verlfo zijn geweest; toen had hij natuurlijk heel veel aandacht.
is dit de 1ste opvoeding fase? Of zit hij in een sprongetje? Ik weet het niet, iemand tips?
hier even een vraagje. Ons ventje wordt over een weekje 7maand;
Nu de laatste week is ie super aanhankelijk. Maar echt erover.
Hij zit bijvoorbeeld braaf te lachen en spelen op zen mat. Maar vanaf dat je wegstapt en uit het zicht bent dan gaat de sirene open
Als je dan terugkomt is het direct voorbij.
kheb al verschillende dingen geprobeerd. Laten wenen tot ik men ding gedaan heb, blijven praten of zingen terwijl ik wegstap en terwijl ik wegben, achteruit wegstappen al pratend, hem 4minuten laten wenen en dan terugkomen....
Ik weet het niet goed eigenlijk , thsi precies gekomen nadat we een weekje op verlfo zijn geweest; toen had hij natuurlijk heel veel aandacht.
is dit de 1ste opvoeding fase? Of zit hij in een sprongetje? Ik weet het niet, iemand tips?
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
Ik volg daar idd ook Sears in Sterretje. Tuurlijk moet je grenzen aangeven, maar je hoeft idd niet over ieder detail te lopen zeuren. Je mag ook best toegeven, trouwens, ze leren daar idd ook van. De wereld heeft goeie onderhandelaars en assertieve, creatieve mensen nodig hé. Een voorbeeldje is dacht ik je peuter met zijn / haar broek achterstevoren naar school laten gaan, als ze dat persé zo willen. Ze komen er wel achter dat 't niet zo lekker zit.
Ja Mindyke, dat klinkt als een aanvalletje van mamahonger.
Rond die leeftijd beginnen ze ook goed te beseffen wat afstand is hé, dat je verder bent, dichterbij... . Ze merken dat, en als je verder weggaat, kunnen ze bang worden.
En ja, je kan dan zoiets hebben van "pffff, zeg..." of "hij moet 't toch eens leren"; maar ik denk eerlijk gezegd dat je zo'n dingen niet kan leren. Je ukje is gewoon bang omdat je weggaat. Dus neem hem gewoon mee. Als ik iets geleerd heb over mama/papa honger, dan is het wel dat hoe meer je eraan toegeeft, hoe sneller het ook weer overgaat, en hoe minder frustraties je eraan overhoudt. Tis idd een fase, en dat gaat vanzelf voorbij. Dus je doet het prima volgens mij. Blijven praten, contact maken, tja soms moet je even je ding doen, niets aan te doen, dan weent ie even, maar over het alegemeen zou ik zeggen "gewoon eraan toegeven, draagzak bovenhalen als dat helpt, en voor je 't weet is het weer voorbij".
Ja Mindyke, dat klinkt als een aanvalletje van mamahonger.
Rond die leeftijd beginnen ze ook goed te beseffen wat afstand is hé, dat je verder bent, dichterbij... . Ze merken dat, en als je verder weggaat, kunnen ze bang worden. En ja, je kan dan zoiets hebben van "pffff, zeg..." of "hij moet 't toch eens leren"; maar ik denk eerlijk gezegd dat je zo'n dingen niet kan leren. Je ukje is gewoon bang omdat je weggaat. Dus neem hem gewoon mee. Als ik iets geleerd heb over mama/papa honger, dan is het wel dat hoe meer je eraan toegeeft, hoe sneller het ook weer overgaat, en hoe minder frustraties je eraan overhoudt. Tis idd een fase, en dat gaat vanzelf voorbij. Dus je doet het prima volgens mij. Blijven praten, contact maken, tja soms moet je even je ding doen, niets aan te doen, dan weent ie even, maar over het alegemeen zou ik zeggen "gewoon eraan toegeven, draagzak bovenhalen als dat helpt, en voor je 't weet is het weer voorbij".
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 14 gasten