Echt, jullie zullen het misschien niet geloven maar jullie ervarigen/meningen doen deugd en helpen toch wel hoor!
Het is ook nl. zo dat mijn man hier meer 'nood' aan heeft dan ik. Ik ben een echte huismus en vind dat helemaal niet erg om thuis te zijn. Als ik dan eens weg wil dan is dat liefst mét gezin anders kan ik me maar moeilijk ontspannen.
Ik ben ook altijd de eerste om te zeggen: "weet waar je mee trouwt"
Ik ben nu eenmaal getrouwd met iemand die dit wel eens graag doet. En ik wil ook niet diegene zijn die hem die kans ontzegt.
Moest ik ooit die vraag stellen ben ik er zeker van dat hij me dit zou gunnen. Maar zoals ik al zei, ik ben er zo goed als zeker van dat dit van mijn kant niet zal gebeuren. Maar het is voor mij ook geen reden om te zeggen: "ik niet, jij ook niet"
Vandaag was het een radicale neen! Maar ik begin te twijfelen omdat ik voel hoe graag hij dit zal willen. Dus denk idd dat ik ja zal zeggen. Maar het zal niet met de volledige overtuiging zijn. Ik hoop echt dat ik er geen spijt van krijg.
Ik ben ook echt heel heel heel blij dat ik er met hem over kan praten!
: hij zou de opvang in die week moeten organiseren (de tip van cinne dat hij je de week ervoor wat onlast thuis was ook erg goed), en achteraf zou hij niet af moeten komen dat hij geen verlof kan nemen voor zijn gezin (dat zou ik dan ook op voorhand wel even bespreken). En even een hintje geven voor een mooi thais souveniertje! Hij content achteraf, jij geen wroeging... Maar je moet het inderdaad geregeld krijgen.
