nathalie, hoe gaat t ermee tot nu toe? nog steeds genoeg motivatie?
hier vanmorgen een gewicht op de weegschaal dat ik al zeker 15 jaar niet meer zag
't punt is, je moet het kunnen houden hé. ik lig daar stilaan toch wat van wakker
gisteren nog eens met de voedingsconsulente gesproken, en zij kon me wel bevestigen dat eens je terug op dagelijks niveau meer koolhydraten binnenneemt, je terug kilo's bij kan komen.
Dus 't zal voor mij toch 'levenslang' opletten zijn met brood en pasta. Aardappelen kan iets minder kwaad, maar blijkbaar is pasta toch een serieuze boosdoener. en ik ben echt wel een pasta liefhebber!!
soit, 'k heb me nu een koolhydraat vrije voeding kookboek gekocht en het boek van Sonja Kimpen 'dagelijkse kost - gezonder'.
Ben benieuwd
'k las gisteren trouwens in een artikel dat als je zo sterk bent afgeslankt, je hersenen dat dikwijls niet meteen aanvaarden. en dat is wel herkenbaar
ik sta vaak verbaasd voor de spiegel te kijken van waar is mijn buik naartoe? waar zijn die vetrolletjes nu? Telkens weer een verrassing als al die broeken te groot zijn, ook in de winkel grijp ik steevast naar een kledingmaat meer. En toch beschouw ik mezelf niet als 'slanker'. Ook al ben ik 2-3 kledingmaten minder en 12 kilo lichter, ik ben precies nog niet content. ik kan mezelf niet bekijken als 'waahw'. Raar hé. 'k krijg ook heel weinig complimentjes (nu ja, op't werk had ik ook niet anders verwacht) en zelfs mijn vrienden valt het precies niet op. Schoonmoeder is alleen maar jaloers, en enkel mijn mama heeft bewondering. Ach ja
en oh ja, ik weeg vanaf nu ook minder dan 't ventje! Hoeraaa!
