Bevallen juli 2015

[nemo85]

Hallo,

Ik voeg mij hier ook even toe. Ik ben uitgerekend voor midden augustus en ben nu een dikke 7 weken ver.
De voorbije weken bleef het bij misselijk zijn en kokhalzen, maar sinds gisteren moet ik meerdere keren per dag braken... Iemand tips om die feestdagen vanavond en morgen door te komen? Ik wil het nog niet aan de mensen vertellen die ik vanavond en morgen zie, maar ik kan op dit moment zelfs geen boodschappen doen van de misselijkheid.
Ik probeer nu de dag door te komen met beschuiten zonder beleg in de hoop dat dat blijft zitten... Sowieso eet ik de voorbije weken hele kleine beetjes gespreid over een dag, maar veel is dat niet... Ik probeer veel te drinken en meer kan ik niet doen zeker?!

Fijne feesten iedereen!

[Isabella***]

Hey Nemo85,

Welkom en dikke proficiat met je zwangerschap!!!

Ik was ook heel erg misselijk vanaf 1 week overtijd en ben bij de dokter gegaan, maar die durfde niks voor te schrijven. Bij mijn eerste echo op 8 weken heeft de gyn me direct postafene en primperan voorgeschreven. Postafene is een pilletje tegen de reisziekte en primperan kan je 3 keer per dag een theelepel 15 min voor het eten drinken. Het heeft bij mij in het begin wel geholpen, misschien dit eens proberen? Ik was ook tegen medicatie, zeker nadat de dokter me zei dat het niet goed is om iets tegen misselijkheid in te nemen, maar mijn gyn ging daar helemaal niet mee akkoord. Het is belangrijk dat we toch iets kunnen eten en vooral drinken ( dat ging bij mij ook niet meer) tijdens de zwangerschap toch? Als je echt niets meer kan binnenhouden gedurende een tijdje, dan raadpleeg je het best dokter/gyn want het kan dat je dan aan het infuus moet wegens risico op dehydratatie. Bij mij is het gelukkig met die medicatie stabieler geworden, maar het is nu op 13 weken nog niet weg. Ik hoop voor jou dat het sneller mindert.

Probeer eens die medicatie, en groene appels lukte bij mij ook ( hoe zuurder hoe beter) en frisdrank met veel bruis. Maar jezelf zeker niet dwingen om te veel te eten ( volgens mijn gyn is de baby een parasiet die neemt wat hij nodig heeft ) Ik ben al 4kg afgevallen op 8 weken tijd! Maar het zal er binnenkort wel terug bijkomen
Neem je al zwangerschapssvitaminen? Die moet je zeker proberen binnen te houden. Ik neem Omnibionta Pronatal ( vrij verkrijgbaar) Het zijn wel joekels van tabletten en als je misselijk bent is dat een serieuze uitdaging Toen het op zijn slechtst was maalde ik ze fijn om ze te kunnen innemen.

Het zal erg moeilijk zijn om het vanavond te verbergen aan de eettafel vrees ik, je kan natuurlijk zeggen dat je met een buikgriep zit ofzo? En dat je niet teveel kan eten?

Probeer er toch van te genieten dat je zwanger bent ( hoewel je je misschien nog nooit zo ziek gevoeld hebt! Maar het zal beteren! ), en ook van oudejaar!

Groetjes,

Isabella

[nemo85]

Dag Isabella,

Merci voor de reactie. Ik ben hééééééééééééééél blij met de zwangerschap hoor, tdringt alleen nog niet goed door... Na het medisch parcours zit ik nog in de nuchtere fase en wacht ik af tot de 12 weken. Ik heb hier primperan liggen omdat ik enkele weken geleden echt buikgriep had, maar mijn huisarts zei dat dit voor in uiterste nood was, vandaar dat ik het nog niet durven pakken heb... 't zijn wel pilletjes en geen siroop. Die vitaminen neem ik nog niet, enkel foliumzuur, het is voor het eerst dat ik ervan hoor dat ik dat nu al moet nemen (ik dacht dat dat voor wat later was) Ben ook nog maar enkel op 5 weken gaan afronden op fertiliteit, dus mijn eigen gynaecoloog is pas voor volgende week...
Op fertiliteit zei ze dat ik me geen zorgen moest maken rond misselijkheid, ik ben niet van de magerste en heb wel wat reserve. Maar ze zeiden daar wel dat ik heel de dag door kleine beetjes moet eten en dat probeer ik te doen. Ik ben ook al een 4-tal kilo kwijt, maar kdenk dat dat vooral de menopur/pregnylkilo's zijn. Merci voor de tips! Ik denk dat ik primperan vanavond ga nemen en vooral niet veel zal eten (is een hele avond hapjes en niet echt een diner aan tafel) en vooral proberen te genieten van de laatste uurtjes van 2014! Bedankt!

Groetjes,
Nemo

[babseke]

Hallo,

Is iedereen de feestdagen goed doorgekomen. Wel leuk als wij zelf eens goed nieuws kunnen brengen he.

Hier alles ok in de buik denk ik. Lichte plopjes nu en dan en met de angelsound hoor ik mooi het hartje. Puur genieten.
Volgende week 16 weken echo en hopelijk weten we dan het geslacht. Wat kunnen vier weken toch langzaam voorbij gaan...

Aan iedereen een prachtig 2015 gewenst met een wolk van een baby deze zomer xx

[Isabella***]

Gelukkig 2015!!! Ik wens iedereen heel veel geluk dit jaar met alles wat jullie doen en een schattig babytje deze zomer!

@ NeleG : Een meisje zou heel heel welkom zijn nog even wachten tot eind januari voor we het weten ( als baby goed ligt hopelijk). Vind het ook zalig om hier te chatten met gelijkgestemden btw !

@ Nemo85 : Is het gegaan gisteravond? Niemand zijn euro gevallen? En over dat doordringen, begrijp je volkomen! Ben nu voorbij 12 weken maar schrik blijft hoor, als ik eens een dag maar een beetje misselijk ben begin ik al te flippen! Net of ik wacht tot er iets gaat mislopen ipv te genieten Kdenk dat we beter wat loslaten en zien wat de tijd brengt, maar niet makkelijk hé als vrouw

@Babseke : feestdagen waren leuk en idd genieten eindelijk!
De plopjes : is dat de baby die je al kan voelen? Zo zalig Voorkeur voor jongen of meisje?

Groetjes

[babseke]

@isabella; ja ik denk het wel. Gisterenavond ook de eerste keer gevoeld met mijn hand... t is al mijn derde zws, dus daarom voel ik het ws al ee beetje vroeger. Qua voorkeur; we hebben reeds 2 jongens dus... maar mijn nr 1 wens is toch geen couveusekindje meer, geen neo meer, genieten op de kamer na de bevalling en samen naar huis. Daarvoor zet ik u alles op alles!

[nemo85]

Hallo,

Ik ben de feestdagen doorgekomen . Op oudejaarsavond was ik even naar het toilet en op dat moment hebben ze lastige vragen aan mijn vriend gesteld, zijn gezicht zei genoeg blijkbaar en vanaf dan wist iedereen het, het was nog vrij vroeg op de avond, maar eigenlijk wel handig, want het was met een groep stevige drinkers en dan moest ik me niet telkens in bochten wringen. Ook kon ik mij dan lekker induffelen in de zetel met een dekentje... dus eigenlijk alleen maar voordelen... 't zijn ook mensen die ik niet zo vaak zie, dus die gaan zeker zwijgen.

Nieuwjaarsdag was veel gemakkelijker bij mijn oma met neven en nichten. Iedereen loopt dan mottig van de avond ervoor, dus dat vormde geen enkel probleem om het te verstoppen.

Kheb ook niet meer moeten overgeven, tblijft voorlopig weer even bij kokhalzen dus kben daar blij mee...

Gelukkig nieuwjaar iedereen! 't Wordt voor iedereen een bijzonder jaar, joepie!
Ik heb deze week de 8 weken echo, 'k vind het heel spannend.

[Cathy Van den Broek]

Gelukkig nieuwjaar aan iedereen, en
dikke proficiat aan de nieuwkomers!
Iedereen een fantastische zwangerschap gewenst, een droombevalling en wolkjes van baby's!

Op oudjaarsavond om 16.50u kreeg ik telefoon van mijn gyn, en toen ik zijn naam op mijn gsm schermpje zag verschijnen wist ik al genoeg... hij belde met de uitslag van de NIPT en die is NIET goed.
Een afwijkend resultaat op chromosoom 21, dus wij zijn zwanger van een kindje met het syndroom van down.

En daar sta je dan, de hapjes voor het diner aan het voorbereiden, helemaal alleen in huis want manlief was nog werken tot 20u, en de grond onder je voeten wordt gewoon weggemaaid.

Ergens had ik het wel gevreesd, de nekplooimeting was niet goed (3.2mm), en de gyn was toen al niet optimistisch, maar de weken nadien was ik als gek aan het google-en geweest en ik had zoveel verhalen gelezen van vrouwen wiens nekplooimeting niet goed was, met nog tal van andere afwijkingen die op echo's te zien waren, en waarbij nadien bleek dat alles toch in orde was. (meer dan omgekeerde verhalen eigenlijk...)
Wij hadden verder, op 12 weken, een perfecte echo en ook het neusbeentje was aanwezig, wat bij de meeste kindjes met het syndroom van down, ontbreekt.
Dus ergens had ik toch nog hoop...

De uitslag van de NIPT is voor 99.9 procent betrouwbaar.
We hebben dus nu drie keuzes:
-in de loop van volgende week een vw punctie laten doen (die 100 procent uitsluitsel geeft), en 3 weken wachten op dat resultaat. Als dat de NIPT bevestigt, en je dan kiest voor zwangerschapsonderbreking moet je op "natuurlijke" manier bevallen.
-nu kiezen voor zwangerschapsonderbreking en dan kan op de valreep een curetage uitgevoerd worden.
-Kiezen voor het kindje te houden en de zwangerschap uit te doen.

Die laatste keuze is geen optie voor ons. Ik kan het zelf best aan om voor een (zwaar?) gehandicapt kind te zorgen, maar wat gaat dat kind aan zijn/haar leven hebben? Hij of zij zal nooit zelfstandig en zonder extra zorg kunnen functioneren, en wat als wij er niet meer zijn?
Voor mij, en ook voor mijn vriend, staat de keuze vast dat we dit kindje niet houden, hoe moeilijk het ook is om te beslissen over leven of dood (want dit kindje wil voorlopig wel leven, ik voel de plopjes ook al van mijn 12e week...)

Voor zover je helder kan denken op het eerste moment dacht ik: "volgende week curetage, de korte pijn".
Alhoewel de gyn zelf 100 procent zeker is dat de NIPT correct is, raadt hij toch ten zeerste de vw punctie aan.

Oudjaaravond heb ik in een roes beleefd. Ik heb niemand gebeld, want dan verbrod je mensen hun feeststemming, en dat wou ik niet.
Zelfs met mijn vriend heb ik weinig gepraat. Ik wou het eerst laten bezinken maar dat lukte niet erg.
Nieuwjaarsdag heb ik dan echt mijn klop gekregen. We hebben toen ook wel goed kunnen praten. Ik voel mij zo schuldig, want op natuurlijke manier zwanger worden lukt niet, en als ik dan eindelijk zwanger ben met een heleboel medische hulp, dan verbrodt mijn eigen lijf het nog...
In de namiddag zijn we naar mijn mama gegaan, waar de "happy newyaer" toch een wrange smaak had.
Ook daar durfde ik niet direct over de slechte uitslag te beginnen. Tot ik dan de opmerking kreeg van mijn ma dat ik er nogal moe uitzag, Toen heb ik het verteld.
Om vervolgens van mijn altijd tactische broer een paar rake opmerkingen te krijgen die er stevig in hebben gehakt:
Eerst maakte hij de opmerking dat ik toch zeker voor de punctie moest gaan, hij is namelijk een zwemvijver aan het aanleggen in zijn tuin en heeft ook een volledige risico-analyse gemaakt om alle risico's uit te sluiten, dus ik moest dat ook maar doen door voor die punctie te kiezen (what the hell??????) om vervolgens naadloos over te gaan naar het onderwerp "vroeg bevallen", dat dat allemaal zo erg niet is want hij heeft ooit zo'n "ding van 4 maand" op sterk water gezien (bedoelde daar een embryo mee) en dat stelt niet zoveel voor, om af te sluiten met te zeggen dat de techniek van de IVF toch serieus heeft gefaald en ik voor de medische wetenschap uiteindelijk ook maar een nummer ben.
Met open mond heb ik zitten staren (net zoals iedereen aan tafel) en was ik tegen dat tijdstip een béééétje rechtgekrabbeld, dan lag ik met deze mokerslag opnieuw tegen de vlakte.
Nadien wel plaatsvervangende excuses gekregen van mijn fantastische schoonzusje.
Nu goed, dit geheel terzijde...

Uiteindelijk heb ik ondertussen weer als een gek zitten google-len met als zoekopdracht "foute uitslag NIPT"... maar niets gevonden.
En samen hebben we besloten om dan toch voor de punctie te gaan. Voor de "wat als" volledig uit te sluiten.
Ook al weet, én besef ik heel goed, dat dit niet meer goed komt.

Uiteindelijk zal ik, tussen dit en een maand, de moeilijke opdracht hebben om op natuurlijke manier te gaan bevallen van een kindje dat nooit levensvatbaar zal zijn.

Gedurende twee dagen heb ik al mijn bijkomende vragen opgeschreven en nog eens uitgebreid met de gyn gebeld.
Na de recuperatie van de bevalling raadt hij aan om zeker opnieuw met behandelen te beginnen. De kans dat dit opnieuw gebeurt, is even groot als de kans dat het iemand anders in dezelfde omstandigheden overkomt: geen verhoogd risico.
Het risico (zuiver door mijn leeftijd-niet erfelijk) is 1 op 200.
Dus van de 200 kindjes heb ik het verkeerde lotje getrokken...

Ik besef hoeveel geluk ik heb gehad met mijn zoontje, die via IVF is geboren nu 20 maand geleden, want uiteindelijk ben ik nu exact 10 jaar bezig met mijn kinderwens. Effectief bezig... Ik ken er heel wat bij wie het vlotter gaat.
Ik zal nooit vergeten dat men bij de terugplaatsing van mijn zoontje destijds zei dat het een slecht embryo was, amper goed genoeg om terug te plaatsen, en kijk, een zorgeloze zwangerschap en een fantastisch kind.
Bij deze poging hadden we verdorie 6 blasto's, (waarbij ze dan zeggen: "amai, uit 1 poging, dat maken we niet vaak mee..." ) en kijk hoe het eindigt...
Maar ik weet wel ondertussen hoe de natuur met onze voeten speelt.

Ik wil de tijd nemen om dit te verwerken, want het hakt er ongelooflijk stevig in, maar ik wil ook verder, vooruit denken, en hopen... op al de kansen die we hopelijk nog gaan krijgen...

Graag jullie ongezouten mening:
Wat zouden jullie doen? VW punctie, of niet?
Curetage nu meteen?
Kindje houden?
Jullie meningen zijn heel waardevol voor mij...

Liefs,
Cathy

[Ketje]

Goh Cathy, zo vreselijk voor jullie, ik zit hier met de tranen in mijn ogen.
Dit is inderdaad wel heel erg dikke, brute rotpech.

Ik begrijp je heel erg goed dat je deze zwangerschap wenst stop te zetten omdat inderdaad zoals jij het zegt: wie zal er voor dit kindje zorgen als jullie er niet meer zijn?

Mocht je mijn persoonlijk mening willen kennen: ik zou ook nog een vwp wensen, dan is er 100% zekerheid en hoef je je later niet af te vragen of je wel de goede beslissing hebt genomen, bvb. mochten er toch ooit verhalen opduiken van foutieve slechte uitslagen.
Dit betekent wel langer wachten en natuurlijk bevallen, op zo'n moment helemaal geen pretje, maar je kan dan wel vragen om je kindje te kunnen zien en naar later toe denk ik dat dit veel beter zal zijn voor je rouwverwerking.
Enfin, dit is maar mijn mening.

Ik wens je heel veel moed toe, doe wat jullie het beste lijkt en een ander zijn mening ( zeker die van je broer) doet er niet toe.

Veel liefs,
Ketje

[Jandevos]

Hallo cathy, eerst en vooral veel sterkte bij deze tegenslag. Ik hoop dat je mijn mening niet fout opvat, of dat ze als kwetsend overkomt,want dit is zeker niet de bedoeling. Je schrijft dat je het 'verkeerde lotje' getrokken hebt,maar mss heb je gewoon 'een ander of een speciaal lotje' getrokken... Tegenwoordig moet iedereen perfect normaal zijn om aan de 'normen' te voldoen, maar wat is normaal?? Wie zegt dat het leven van iemand met het syndroom van Down niet waardevol kan zijn? Akkoord dat het zwaar zou zijn, maar je kindje zou je toch ook met evenveel liefde 'mama en papa' noemen? En zijn of haar glimlach is even puur als die van een ander kind, toch? Ik weet niet wat ik in jullie plaats zou doen,ik denk dat alleen jullie die keuze kunnen maken en ik hoop dat je veel steun aan elkaar hebt. Ik hoop echt dat je mijn mening niet als kwetsend ervaart... Dikke knuffel

[Cathy Van den Broek]

@Ketje: Bedankt voor je reaktie. Zoals gezegd heb ik er veel aan.

@Jandevos: ook jij erg bedankt. Ik neem het zeker niet verkeerd op. Ik ken zelf niemand die bewust gekozen heeft voor een kindje met down. Ik ken eigenlijk ook niemand (persoonlijk) die voor deze keuze heeft gestaan, of een zwangerschap daardoor heeft afgebroken. Ik ken ook niemand met een kindje met down. Uiteraard is mijn gevoel dubbel, ook al is mijn beslissing genomen.
Er zijn verschillende gradaties in down he: sommige kindjes zijn zo zwaar gehandicapt dat ze zeer vroegtijdig komen te overlijden, sommigen zijn en blijven mentaal gehandicapt, en hebben lichamelijk nog tal van beperkingen/hartafwijkingen.
Ik heb me er de laatste weken suf over geïnformeerd...
Zelf werk ik al 20 jaar in een zeer harde (mannen)wereld. En ook daar denk ik over door: onze maatschappij heeft een bepaald opvangnet voor, wat jij noemt, "speciale" lotjes (en dat is echt helemaal niet cynisch bedoeld hoor!!!!) maar uiteindelijk ben ik lang niet zeker dat dit kindje ooit gelukkig kan zijn of worden. Ik ben helemaal niet overtuigd dat de maatschappij aangepast is aan kindjes/mensen die afwijken van het, wat "wij" noemen, "normale".
Zulke mensen overleven wel in de maatschappij, maar hoe???

Als je het technisch bekijkt (OMG, hoor mij bezig...) dan is dit effectief een fout van de natuur.
Chromosoom 21 hoort slechts twee keer aanwezig te zijn en geen drie keer.

Uiteraard telt ook mijn eigen levenskwaliteit, en die van mijn partner en zoontje mee. Wij werken beiden in onregelmatige uren, en behalve onthaalmama, hebben wij niemand die meehelpt bij de opvang. Ik zou mijn job al moeten opgeven om voor dit kindje te zorgen, met alle gevolgen van dien...

De medische wereld geeft ons de keuze effectief, en daar ben ik zeer dankbaar om...

Liefs,
Cathy

[babseke]

Liefste Cathy,

Eerst en vooral dikke knuffel. Het is idd echt wel verschrikkelijk waar je nu door moet. Dit nieuws te krijgen op oud jaar en dan nog zo n reactie van je broer. Pfff...

Ik zou moeten in die situatie staan, dan zou ik ws in eerste instantie ook kiezen om niet te houden. Wat de mening ook is van anderen, jij moet het opvoeden... daarom natuurlijk niet de gemakkelijkste beslissing, want erna zal nog een heus verwerkingsproces nodig zijn.
Een curettage lijkt mij natuurlijk het "makkelijkst" maar voor mijn gemoedsrust zou ik ook vwp kiezen. Een natuurlijke bevalling zal heel moeilijk zijn, maar mss de verwerking vergemakkelijken omdat je dan kan afscheid nemen.
Je voelt je kindje al en nu nog een paar weekjes wachten. T is iets wat echt niet gemakkelijk zal zijn. Je hebt zo naar dit kindje uitgekeken en nu dit...

Je kan hier altijd terecht voor steun en als je je frustraties, emoties kwijt wil dan zullen we luisteren. Zorg goed voor jezelf en geloof in je beslissing.

dikke knuffel xxx

[Isabella***]

Cathy,

Wat een verschrikkelijk nieuws Ik had zo gehoopt dat het goed ging uitdraaien voor jullie...

En dan typisch het harteloze familielid dat nog eens over je heen stapt als een platwals, niets van aantrekken hij weet niet waarover hij praat!

Ik zou doen wat jij doet : ervoor kiezen het kindje niet te houden, zoals je zegt, er zijn gradaties in het syndroom van Down en dat weet je waarschijnlijk pas bij de bevalling, er is ook een hoger risico op hartafwijkingen, en zelfs als ze de lichtste graad hebben, ze zijn zoooo afhankelijk van je, wat gebeurt er dan als jullie er niet meer zijn? Dan komen ze terecht in een instelling waar ze stilletjes wegkwijnen. Ik volg je volledig in deze redenering, hoe moeilijk de beslissing ook is.

Bij zo een zware beslissing moet je toch 100% zeker zijn, ik raad je ook aan de vw punctie te laten doen, om knagende vragen te vermijden in de toekomst. ( Hoewel mijn eerste instinct ook ' direct nu curetage' zou zijn) Ik denk ook dat de weken die je nu nog hebt om na te denken en alles te plaatsen en de natuurlijke bevalling je zullen helpen om alles beter te verwerken.

Dikke steunknuffel voor jou en je man, wij leven allemaal heel erg met je mee.

[Leniemienie]

@cathy, eerst en vooral veel sterkte met dit slecht nieuws! Wij hebben ondanks een goede nekplooi toch de nipt test laten uitvoeren omdat we zeker wilden zijn en een zwangerschap van een kindje met het down syndroom zouden we stopzetten, hoe zwaar dit ook zou zijn na al die jaren in de mmm. In UZLeuven moet je sowieso een vwp laten uitvoeren na slechte nipt test, dat heeft de dokter toch gezegd tijdens bij de bn voor de nipt test.

[Cathy Van den Broek]

Allemaal heel hard bedankt voor de steun en de meningen. Ik heb er echt veel aan!
Mijn punctie is gepland voor morgen, 14u.
Waarschijnlijk zal ik hier niet zoveel meer posten, maar ik lees graag jullie ervaringen mee!
En nu hophop onderweg naar enkel maar positieve verhalen!

Liefs,
Cathy