Oh Luna! Het doet me verdriet om dat te lezen! Ik had net als iedereen zo hard gehoopt dat je al met je Mya thuis zou zijn... Ik brand kaarsjes voor je dat ze snel sterk genoeg wordt om met je mee te gaan, zodat jullie eindelijk thuis kunnen beginnen aan het volgende hoofdstuk van jullie leven.
Sterkte meid! x
Prematuur kindjes
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Dikke knuf Luna en Mya. 't zal inderdaad in het belang van je dochtertje zijn dat ze haar nog even houden, maar pff telkens die teleurstelling danhé.
Ze heeft al bewezen een vechtertje te zijn, dus ze slaat er haar wel door en inderdaad, eens komt die dag dat je kan juichen: ze komt naar huis en dan kan je haar dag en nacht in je armen nemen!
Liefs, sterretje en Amber
Ze heeft al bewezen een vechtertje te zijn, dus ze slaat er haar wel door en inderdaad, eens komt die dag dat je kan juichen: ze komt naar huis en dan kan je haar dag en nacht in je armen nemen!
Liefs, sterretje en Amber
-
lisa marie
- Berichten: 2449
- Lid geworden op: 20 mei 2009, 19:17
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
Ik wil hier toch even iets kwijt...
Een vriendin van mij is onlangs bevallen en toen ik op kraambezoek ging werd ik plots overvallen door jaloezie
Gisterenavond heb ik dan naar 'Mama's mooiste' gekeken (opgenomen) en daar zag ik Ann Van Elsen thuiskomen met haar kleintje en dat 'pikte' ook
Ik heb er gewoon een halve nacht van wakker gelegen. Alles kwam terug, de bevalling (toen nog alles ok), het feit dat ik de jongens amper één seconde heb gezien, dat ze kwamen vertellen dat het niet goed ging en dat ze moesten overgebracht worden, de beademing en dat ze zo prikkelbaar waren dat ik ze zelf niet kon aanraken als mama. Ik voelde me pas mama na een aantal weken, ik ben nog steeds beschaamd om dat te zeggen, maar ik 'voelde' mijn kindjes gewoon niet aan. En ik stak dat op het feit dat ze zo plots van mij ontnomen zijn en ik ze niet heb kunnen overladen met mama-liefde.
Ik ben zoooo blij dat mijn jongens het nu super doen! En uiteindelijk is het allemaal goed verlopen, maar sommige momenten en beelden komen terug telkens ik een nieuw beebje zie geboren worden in de vriendenkring.
Ik weet dat het op het einde van een zw zwaar is en dat iedereen staat te springen om z'n kleintje te mogen vasthouden, maar iedere keer dat ik hoor 'pfff, tmag toch gaan komen hoor' dan denk ik alleen maar: 'ik hoop dat ze zo lang mogelijk bij mama blijven'. Ik hoop alleen maar dat elke mama haar kindje mee op de kamer kan mnemen, want volgens mij is er niks zaliger dan dat.
Ik hoop dat jullie me niet verkeerd begrijpen, maar ik ben blij dat ik het eens heb kunnen neerschrijven. Bedankt om te luisteren/lezen!
Een vriendin van mij is onlangs bevallen en toen ik op kraambezoek ging werd ik plots overvallen door jaloezie
Gisterenavond heb ik dan naar 'Mama's mooiste' gekeken (opgenomen) en daar zag ik Ann Van Elsen thuiskomen met haar kleintje en dat 'pikte' ook
Ik heb er gewoon een halve nacht van wakker gelegen. Alles kwam terug, de bevalling (toen nog alles ok), het feit dat ik de jongens amper één seconde heb gezien, dat ze kwamen vertellen dat het niet goed ging en dat ze moesten overgebracht worden, de beademing en dat ze zo prikkelbaar waren dat ik ze zelf niet kon aanraken als mama. Ik voelde me pas mama na een aantal weken, ik ben nog steeds beschaamd om dat te zeggen, maar ik 'voelde' mijn kindjes gewoon niet aan. En ik stak dat op het feit dat ze zo plots van mij ontnomen zijn en ik ze niet heb kunnen overladen met mama-liefde.
Ik ben zoooo blij dat mijn jongens het nu super doen! En uiteindelijk is het allemaal goed verlopen, maar sommige momenten en beelden komen terug telkens ik een nieuw beebje zie geboren worden in de vriendenkring.
Ik weet dat het op het einde van een zw zwaar is en dat iedereen staat te springen om z'n kleintje te mogen vasthouden, maar iedere keer dat ik hoor 'pfff, tmag toch gaan komen hoor' dan denk ik alleen maar: 'ik hoop dat ze zo lang mogelijk bij mama blijven'. Ik hoop alleen maar dat elke mama haar kindje mee op de kamer kan mnemen, want volgens mij is er niks zaliger dan dat.
Ik hoop dat jullie me niet verkeerd begrijpen, maar ik ben blij dat ik het eens heb kunnen neerschrijven. Bedankt om te luisteren/lezen!
-
Miepje
- Berichten: 101
- Lid geworden op: 19 april 2009, 13:50
Hey Wappie,
ik heb alle begrip voor jouw gevoelens. Het is allemaal zo dubbel hé. enerzijds weet je in je hoofd wel dat nu alles goed is en dat het toch maar allemaal in orde gekomen is. en daar ben je wel blij om. Anderzijds blijft er toch altijd dat gevoel dat er je heel wat ontnomen is van die eerste dagen/weken. Ik denk dat dat altijd gaat blijven. Voor mij is dat een beetje eenzelfde soort gevoel als bij het hele fertiliteitsgebeuren. Enerzijds ben je echt reuzeblij dat je zwanger/mama bent, anderzijds blijf je het altijd onrechtvaardig vinden dat je daar zoveel hebt moeten voor doen...
Mijn enigste advies is die gevoelens van jezelf aanvaarden, er over praten met mensen die begrip hebben voor je situatie. Want het wordt door de grote groep van mensen inderdaad verwacht dat nu alles in orde is met je kindjes dat je het dan wel verwerkt hebt en dat er geen moeilijke gevoelens meer zijn. Maar echt, Wappie, ik heb daar ook nog steeds moeite mee, en ik denk niet dat dat ooit helemaal zal weggaan... Ik voel wel dat ik het beter en beter een plaats kan geven, maar weggaan...
Veel sterkte en een dikke knuffel,
Miepje
ik heb alle begrip voor jouw gevoelens. Het is allemaal zo dubbel hé. enerzijds weet je in je hoofd wel dat nu alles goed is en dat het toch maar allemaal in orde gekomen is. en daar ben je wel blij om. Anderzijds blijft er toch altijd dat gevoel dat er je heel wat ontnomen is van die eerste dagen/weken. Ik denk dat dat altijd gaat blijven. Voor mij is dat een beetje eenzelfde soort gevoel als bij het hele fertiliteitsgebeuren. Enerzijds ben je echt reuzeblij dat je zwanger/mama bent, anderzijds blijf je het altijd onrechtvaardig vinden dat je daar zoveel hebt moeten voor doen...
Mijn enigste advies is die gevoelens van jezelf aanvaarden, er over praten met mensen die begrip hebben voor je situatie. Want het wordt door de grote groep van mensen inderdaad verwacht dat nu alles in orde is met je kindjes dat je het dan wel verwerkt hebt en dat er geen moeilijke gevoelens meer zijn. Maar echt, Wappie, ik heb daar ook nog steeds moeite mee, en ik denk niet dat dat ooit helemaal zal weggaan... Ik voel wel dat ik het beter en beter een plaats kan geven, maar weggaan...
Veel sterkte en een dikke knuffel,
Miepje
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Wappie,
Eerst en vooral een dikke knuf. Ik ben er zeker van dat die gevoelens volledig normaal zijn. Welke mama wil nu dat zijn kindjes van haar "ontnomen" worden bij de geboorte? Zo een belangrijke gebeurtenis. Natuurlijk blijft dat steken. Dat is niet meer dan normaal. Het zal altijd een litteken blijven hé meid. En als anderen het geluk hebben om wel hun kindje bij hen te hebben op de kamer, bij thuiskomst, wekt dat jaloezie op. Niemand van ons zal denken dat dat betekent dat je hen dat niet gunt; want we weten dat dat vast niet zo is. Maar ja, het is een gevoel hé.
Schrijf het hier maar van je af.
Liefs,
Bokje
Eerst en vooral een dikke knuf. Ik ben er zeker van dat die gevoelens volledig normaal zijn. Welke mama wil nu dat zijn kindjes van haar "ontnomen" worden bij de geboorte? Zo een belangrijke gebeurtenis. Natuurlijk blijft dat steken. Dat is niet meer dan normaal. Het zal altijd een litteken blijven hé meid. En als anderen het geluk hebben om wel hun kindje bij hen te hebben op de kamer, bij thuiskomst, wekt dat jaloezie op. Niemand van ons zal denken dat dat betekent dat je hen dat niet gunt; want we weten dat dat vast niet zo is. Maar ja, het is een gevoel hé.
Schrijf het hier maar van je af.
Liefs,
Bokje
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten