mama in een dip

[nathalie v]

Maar Wappie toch, dat is inderdaad geen fijn gevoel he, ik kan de deur ook moeilijk uitgaan zonder ukje gezien te hebben.

Je kan altijd uitkijken naar een andere job he, ik weet niet wat je juist zoekt, maar als je solliciteert vanuit een werksituatie heb je eigenlijk niets te verliezen he.

[Wappie]

Ik heb idd niks te verliezen, maar soms twijfel ik ook hard om te veranderen (ben nogal een 'gewoontedier' ) Ik heb een goede stabiele job die ik echt heel heel graag doe! En ik heb supercollega's!! Dus de afstand zou de enige reden zijn om te veranderen. Pffff... beslissingen nemen is niet mijn sterkste kant hoor

[nathalie v]

Ik had laatst ook een keuze, wel binnen de eigen organisatie, andere jobinhoud (die ook oke was, maar iets minder afwisselend dan de huidige) heeel dicht bij huis, maar na lang wikken en wegen heb ik toch gekozen voor mijn huidige job, omdat me 4 dagen per week goed voelen op mijn job ook een positieve invloed heeft op ons ukje.

[Wappie]

Awel Nathalie, dat is misschien mijn grootste schrik! Dat ik wel dichter bij huis zal zijn, maar mijn huidige job echt zal missen! Ik heb ook zo hard gewerkt en geknokt om te geraken waar ik nu ben en zou het spijtig vinden dit 'overboord' te gooien...

[nathalie v]

Begrijpelijk he, wat ben je met een job dicht bij huis, waar je je acht uur per dag niet goed voelt? Mijn vriend heeft dat een jaar voorgehad door de crisis, geen aanrader zenne...

[Wappie]

Merci Nathalie! Gewoon effe babbelen erover doet al goed

[Sterretje]

Wappie
ik zou het ook niet leuk vinden om sochtends te moeten vertrekken zonder afscheid te nemen of e knuffel aan m'n schatje(s) te geven;
Vanmorgen ben ik speciaal opgestaan om amber uit te wuiven...
maar ik denk dat jij je man goed kan vertrouwen en dat het idd beter is voor hen dat ze langer kn slapen, minder lang in de creche moeten zijn, en 's avonds heb je ze terug bij jou hé!
om enkel daarvoor vn job te veranderen zou ik ook twijfelen...
Binnenkort gaan ze naar school e ndan heb je mss weer een andere situatie?
maar 'k hoop dat het rotte gevoel toch snel verdwijnt!

[Dieke]

Hier ben ik weer op dit forum

Ben daarnet gaan uithuilen op het wc hier op het werk. Ik denk dat ik het verdict post-natale depressie / oververmoeidheid niet meer kan negeren...

Op het werk is de druk enorm en worden zo'n smerige spelletjes gespeeld. Niemand hoort het als ik zeg dat ik de workload niet meer aankan. Ik doe zo mijn best om kwaliteit af te leveren, en het enige wat ik krijg zijn boze directieve mails. In mijn functie vervul ik eigenlijk drie rollen, en da's niet meer te doen.

In mijn privé-omgeving, blijft een complimentje ook zo vaak uit.

Ondertussen nieuwe OM zoeken, verhuis naar een huis dat nog niet verbouwd is eind augustus, krijg de architect niet te pakken, de vloerders ook al niet, de huidige eigenaars willen er langer inblijven, kleintje dat niet deftig doorslaap (vannacht 14 keer op voor tutje!!)

Ben echt op, en het meest trieste van alles, is dat ik nog maar zelden op het "mama en blij topic" heb geschreven. Ik herken mezelf niet meer

[nathalie v]

Dieke,

Wat rot dat je je zo * voelt...

Alles zit precies tegen momenteel he. Wat ligt binnen je bereik om te doen aan je huidige situatie?

Je werk, tklinkt misschien cru, maar kan je niet naar de dokter gaan om je even thuis te laten, al is het maar om te recupereren.

Je slechte slaper, doe hem even weg, laat hem bij familie wat nachten slapen zodat je zelf kan slapen. Dat lost het probleem natuurlijk niet op, maar als je moe bent, kan je zeker niet inspelen op het slaapprobleem en wil je gewoon dat hij zwijgt en slaapt. Wij hebben veel geprobeerd toen ukje zo slecht sliep: slaaponderzoek, homeopaat, osteopaat, KA... vanalles, ik zeg niet dat dit oke is, maar misschien toch nog eens raad vragen aan een professional.

Kan je niet eens goed praten met iemand die je begrijpt, ff je hart luchten, eens iets leuks doen voor jezelf.

Waar zit jouw man met wat hulp en een complimentje af en toe? Maar, ik denk dat de meeste mama's zonder een schouderklopje af en toe door het leven gaan, tis erg, maar volgens mij op veel plaatsen zo...Kan hij het werk ivm de verhuis niet op zich nemen?

Hoever sta je met het zoeken naar een nieuwe OM?

Straks maar eens niet koken, gewoon iets afhalen en rusten (voor zover dat kan) en eens vroeg in je bed.

Komaan he Dieke! Dikke knuffel zenne

[Dieke]

Bedankt voor de lieve woordjes.

Ik overweeg inderdaad meer en meer naar de dokter te gaan. Het is niet van mijn gewoonte, maar ik voel letterlijk warm aan van de vermoeidheid. Mijn stem is hees, mijn ogen waterig, en soms ben ik zelf misselijk van vermoeidheid (heel zeker dat het van de vermoeidheid is )

Mijn man toont wel begrip, maar zet dat soms moeilijk om in daden of woorden. Wanneer we het erover hebben, zal hij een dagje of twee wel complimentjes geven of een schouderklopje, om dat daarna weer mooi te vergeten. Hij zal bij het verhuizen en de verbouwing veel fysiek werk op zich nemen, dat weet ik nu al, maar het belwerk, een verhuisfirma regelen, onderhandelen met de huidige inwoners, etc, da's allemaal voor mij.

Verder hebben we een OM gevonden, maar de dienst Landelijke Opvang neemt maar niet terug contact op om het papierwerk te regelen (ondertussen al talloze berichtjes ingesproken). Ondertussen zorgen mijn ouders voor ukje, maar daar krijg hij alle aandacht van de wereld. Dus nu zitten we ook nog met een kleintje die geen 5 minuutjes alleen kan spelen, en da's erg vermoeiend

Ik lucht nu vaak mijn hartje bij een collega die een vriendin is geworden omdat zij ook op ICSI aangewezen is. Maar ik probeer niet teveel te klagen, want haar 5de ICSI is ondertussen ook alweer mislukt. Ik wil haar ook graag steunen waar ik kan, maar tegelijk komen er dan bij mij een pak onverwerkte emoties van mijn ICSI-periode tevoorschijn.

Morgen ga ik naar de KA die me al zei "en kom maar regelmatig langs, maar niet alleen voor je kindje...". Dus ik ga even daar mijn hart luchten en even vragen hoe we ons kleintje makkelijker zouden kunnen laten slapen. Als dat niet genoeg is, dan zal ik zo dapper moeten zijn om voor mezelf toe te geven dat ik naar een psycholoog moet.

Met mijn ouders kan ik er moeilijk over praten... Mijn mama spreekt dan steevast over haar ervaringen, en hoe het in haar tijd was, en wat ik mis doe en zou moeten doen. Mijn papa, die denkt daarentegen dat alles op te lossen valt met nog gezonder eten en vitamientjes...

[Sterretje]

lieve Dieke
je zit een beetje in een uitzichtloze situatie hé. En zo veel 'problemen' ineens...
eerst en vooral: aarzel niet om tijdig professionele hulp in te schakelen. je hart eens luchten kan deugd doen, maar de oorzaak van jouw gevoelens/problemen zou moeten kn aangepakt worden

je zou ander werk kunnen zoeken, maar dit is deugdzaam op langere termijn.
kan je je oversten niet aanspreken, en heel eerlijk zeggen dat je echt overloaded bent en of ze je wat kunnen ontzien.
verder zou ik toch proberen een ziekteattest te bekomen van je huisarts, voor toch enkele weken.
probeer ECHT jouw kindje 's nachts eens weg te doen, minstens 1 nacht per week en ook eens 1 nacht per week jouw man te laten opstaan, desnoods apart slapen!

die verbouwingen gaan met massa's energie lopen, zowel van jou als je man! probeer er relativerend tegenover te staan en zo goed mogelijk voorbereid want het is de ultieme relatietest, als jouw kindje dat nu al niet is!

heel veel succes gewenst en dikke knuf meid, want je hebt het niet makkelijk!
en er voor uitkomen is al een grote stap! op naar verbetering nu

[Loeki]

Er is echt niks mis mee om een weekje slaapverlof te vragen aan je HA. Die gaat ook zien dat je erdoor zit! En ukje kan dan mss gewoon overdag naar je ouders zoals anders terwijl jij rust? Tis niet altijd makkelijk om ze 's nachts weg te doen hé. Zo kan je overdag toch al wat slapen. Apart slapen is ook een goed idee, je moet wel ergens kunnen gaan liggen waar ukje je niet wakker kan maken.

Een vv heeft me dat ooit gezegd. Loeki meisje je mag nog zo veel denken dat het de zorgen zijn, de voedingen, de weetikveelwat, maar je moet wel SLAPEN hé. En ze had gelijk hoor. Slapen is je nummer 1 prioriteit! (naast je ukje ) Zonder slaap functioneert een mens gewoon niet.

Misschien eens een ik-slaap-zoveel-ik-kan-pantley-week inlassen? Iedere minuut waarop je niet iets levensnoodzakelijk moet doen, ga je proberen te slapen.

[mindyke]

dikke knuf dieke we denken hier allemaal aan je hoor! xxx

[NatSar]

Zoals hier al gezegd werd, probeer echt op tijd professionele hulp te zoeken!
Als je het gevoel hebt dat je er zelf niet meer uit geraakt, mag je daar echt niet over twijfelen.

Veel goeie moed en hopelijk voel je je snel wat beter!

[Wappie]

Ik ga akkoord met alle vorige reactie. Laat het niet te ver komen, zoek hulp als het nodig is. Een goede babbel kan zoveel doen!!
Ik wil je nog een dikke (virtuele) knuffel geven want het kan allemaal toch zo verdomd moeilijk zijn hé!