ik begrijp heel goed wat je bedoelt Quirina! Het deed mij ook hartpijn hoor omterug te gaan werken, al ging het emotioneel vlotter dan bij m'n eerste kindje.
Misschien omdat ik weet dat ze met z'n tweetjes daar zijn hé.
en ons meisje is super braaf en past zich blijkbaar heel makkelijk aan
alleen 's avonds is het echt heel triestig. De avond is zo voorbij en ik geraak er echt niet door. Ik kan enkel het hoogstnoodzakelijke doen:
- eten maken en keuken opruimen
- spelen met de kindjes
- kindjes eten geven, wassen en in bed leggen
daarna schiet er nog een beperkte tijd over voor bijvoorbeeld een was te doen of een strijk of eens te stofzuigen.
ik moet ook naar de kine 1x per week met m'n rug, soms wil ik ook nog wel eens boodschappen gaan doen (heb ik gelukkig gisteren in m'n middagpauze gedaan), soms wil ik al eens eten voorbereiden voor de volgended dag
en ik zit zelden voor 22u in de zetel.
ik voel me dan keischuldig dat ik m'n kleine meid amper kunnen knuffelen heb dat ik haar aan de borst neem of bij me leg om te knuffelen.
ik geniet er dan zoo van hé. Ook met m'n grote meid las ik een knuffelkwartiertje in, èn een bedtijdritueel. Dat is wel zalig.
het huishouden moet nu maar in het weekend gebeuren en deels op m'n vrije dag
) Ik denk ook dat het van kind tot kind afhangt. Mijn mama repliceerde ook direct dat ze mekaar hebben en daardoor minder snel vreemd zijn en dat kan ik ook wel begrijpen. 
