Mama en moe

[Sterretje]

pff, nog altijd heel erg moe hier. 'k denk dat ik echt te veel ineens wil doen.
ik krijg echt m'n slaap niet dat ik nodig heb
't is elf uur tegen dat imke slaapt, dan kruip ik er zelf ook direct in, maar kan de slaap niet vallen.
de voorbije week 's nachts door verschillende oorzaken telkens moeten opstaan, dan de ochtendvoeding vna imke rond zes uur en daarna nog half uurtje slaap maximum voor ik moet opstaan
dan door de dag de zorg voor de kindjes, kuisen, koken. ik ben stilaan op. vandaag noodgedwongen al in de zetel gaan liggen, maar slapen komt er niet van. ik ben dan met zo veel dingen bezig in mijn hoofd
soms wou ik dat ik al kon gaan werken, gewoon omdat ik dan meer regelmaat in mijn dagen heb, mijn huis minder vuil wordt en ik mss minder vermoeiende dagen heb.
we zijn er nu ook stilaan van overtuigd dat een poetsvrouw ons kan verlichten, dus ik ga stilaan eens uitkijken naar hoe het zit met dienstencheques. 'k moet toch iets meer aan mezelf gaan denken denk ik.

daarbij komt nog dat ik weer heel veel hoofdpijn en rugpijn heb, last van flauwtes... 't zal op de duur ook e vicieuzecirkel zijn zeker?

[fluffie]

Oei sterretje! Probeer toch maar zoveel mogelijk te rusten tussendoor hoor! Ik deed dat in het begin ook niet, als ze slapen ben je blij dat je wat huishoudelijk werk kunt doen, maar nu is het: hij slaapt EERST rusten, en dan zien wat ik nog kan doen. Echt waar, dat kan zo'n deugd doen! En zeker als je zoals jij dan nog 2 hummeltjes hebt om voor te zorgen!

Véro.
xx

[Dieke]

Goh, Sterretje, die flauwtes had ik ook en dat met "maar" 1 kindje Ik schaam me soms echt dood. Nu zit ik thuis met een hernia / burn-out / postnataal-dipje. Van de dokter moet ik minimaal thuis blijven tot 31 juli en toch, TOCH ben ik door en door op. Ik doe ons zoontje naar de OM (lichte dwang van de dokter), doe de was, de vaat, maak het eten, ga dagelijks naar de kiné en ik ben OP. Da's toch helemaal niet te doen? Nogmaals, ik schaam me dood. Ik wou voor Alecje een fitte en energieke mama zijn. Nu ben ik een mama die 's nachts in tranen uitbarst (zoals vannacht) omdat Alec na 2 uur wakker te zijn ook nog eens op ons bed (ons bed omdat ik met mijn rug niet steeds kan opstaan voor hem)heeft gebraakt. Vanmorgen dus met slechte rug lakens ververst, naar apotheek gegaan, 2 wasjes ingestoken, vaat gedaan, gekookt voor vanavond. Maar dat doet toch élke mama, niet? En de meeste mama's werken hier toch? En ik kan zelf dít niet aan?

Wat is er toch mis met mij? En ik schaam me nog meer, maar ik ben blij dat het maandag is en Alecje even bij de OM kan. Waarom gaat het moederschap bij mij zo lastig? Ik zie het ventje nochtans zo graag...

[NatSar]

Oh Dieke toch. Ik vind het zo jammer voor je dat je het zo moeilijk hebt!
Ik kan alleen maar zeggen dat je je vooral niet schuldig hoeft te voelen. Het ene kind kan je niet vergelijken met het andere en de ene mama niet met de andere.
Misschien moet je overdag wat proberen bijslapen? Of vragen dat je man de lakens ververst? Iemand uit de familie vragen om even te helpen met op te ruimen? Desnoods tegen betaling ofzo.
Sterkte meid!

[Wappie]

Dieke...Ik zou je nu graag een dikke dikke knuff geven want je hebt het toch moeilijk hé.
Je moet je zelf niet zo onderschatten meid! Je doet dat verdorie toch supergoed. Je bent er voor je kleintje, ondanks dat je het moeilijk hebt blijf je hem op de eerste plaats zetten. Je dokter zet je ook niet zomaar op rust hé, je zit er even mentaal en fysiek door, maar dat komt wel in orde. Geef je lichaam de tijd om te herstellen, en uiteindelijk zal jij ook weer barsten van energie! Met kleine stapjes kom je er hoor. En als ik je een raad mag geven, spiegel je niet aan anderen! Ik heb dat met momenten ook gedaan, maar daar kom je echt niet ver mee. Jij doet nu wat je kan, en dat is meer dan voldoende! Dikke knuff hoor!

[Sterretje]

Inderdaad Dieke, je hebt nu eenmaal een dipje. Een diagnose is gesteld hé. dus helemaal niks schuldig te voelen of te schamen!
Je OVERWINT dit dipje wel, hoor je? het is echt niet abnormaal dat je nog steeds moe bent, bij het minste begint te huilen. dat is zooooo logisch. zo snel recupereer je niet hoor
als je zou 'genezen' zijn van 1 week in bed te liggen zou de wereld er heel wat anders uitzien en heel wat dokters werkloos zijn
om een voorbeeld te schetsen: een kennis van me was oververmoeid (burn out van haar beroep)
ze krijgt drie weken ziekenverlof. ze gaat terug werken en zet zich dubbel en dik in om bij te benen, na twee en een halve dag barst ze in huilen uit, scheel van de hoofdpijn gaat ze naar huis: ze zit intussen al zes maand thuis. de eerste maanden kon ze zelfs haar huis niet uit zonder daarvan een dag te moeten recupereren, en zij heeft geen kinderen te verzorgen, geen huishouden te doen.
het is dus zoooooo belangrijk om dat in te zien, dat het tijd tijd en nog eens tijd nodig heeft. een liefdevolle omgeving, veel geduld en veel geluk.
je komt er echt wel bovenop, maar verwacht niet te veel
sorry, 'k wil je zeker niet ontmoedigen want dit was echt een extreem voorbeeld, maar 'k wou je duidelijk maken dat er niks te schamen valt!

'k heb vriendinnen mèt en zonder gezin die slaapproblemen hebben, zij zijn een echt wrak en barsten voor het minste in huilen uit. Een goede nachtrust is zoooooo belangrijk hé!!

veel liefs!

by the way, m'n eigen vermoeidheid betert maar met mate.
'k heb ook ernstige rugproblemen die op e hernia beginnen lijken. kan niet makkelijk liggen om te slapen, zitten is een hel, bukken gaat niet meer... 'k loop ook nog vaak als e zombie rond hoor!

[LittleBean]

Dieke, ook een dikke knuffel van mij!

Er is niets mis met blij te zijn dat je kleintje naar de OM gaat. Het is goed voor hem omdat hij andere mensen en kindjes ziet en het is goed voor jou want dan kan je wat rusten en tijd voor jezelf nemen.

Laat de was en de plas maar aan de kant staan en focus op wat belangrijk is: een uitgeruste mama zonder rugproblemen.

Schakel alle hulp in die je kan en voel je er niet schuldig over.

Veel liefs,

LB

[Dieke]

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, meiden!!

Je voorbeeld heeft me doen inzien dat ik me niet hoef te schamen, Sterretje. Blijkbaar ben ik écht op. Ik verwacht ook niet dat ik eind juli weer aan de slag kan / mag. Ik vrees anders dat ik zoals je kennis langer thuis zal moeten blijven.

Pas verder maar goed op met je rug... Elke beweging moet je "goed" maken, dat heb ik nu wel op de rugschool geleerd. Belangrijk is, als het om een hernia gaat, om zeker een bolle rug te vermijden. Dus niet zomaar voorover buigen, maar een soort hefboom maken met je been. Niet door je knieeën zakken (is niet goed, zo leerde ik), maar eerder een positie innemen zoals een gewichtsheffer dat doet... Hier tips genoeg

Ik ga verder zeker hulp vragen, Wappie, zeker in het huishouden. Allez, op zich stelt het niet zoveel voor, maar voorlopig is het me wel teveel, idd.

Ook bedankt NatSar en LittleBean voor jullie berichtjes... Superlief, daar fleur ik van op!

[mindyke]

dikke knuf hoor dieke!

Je moet je inderdaad niet schamen! je bent zeker niet alleen!
De diagnose is dat je een burn out hebt een dipje. En daar moet je stap voor stap uitgeraken. Niet teveel ineens willen. Het zal je wel lukken. Probeer alles positief in te zien en trek je maar op aan de kleine dingetjes. Dan kom je er uiteindelijk wel !

xxx

[fluffie]

Dieke , dikke knuffel hoor!

Inderdaad, probeer je niet te veel te spiegelen aan anderen, maar probeer vooral veel te rusten, en je zult zien, stap voor stap zul je er wel geraken!

Ik ben tijdens Seppes 1e jaar meer ziek geweest dan ooit... elke maand zat ik wel een paar dagen thuis, keelontsteking, maagonsteking, enzovoort... puur van vermoeidheid zei de dokter. Nu begint het stilletjesaan te beteren, maar ik sukkel al een maand met mijn maag momenteel... Zo zie je maar, een zwangerschap en een kleintje en de vermoeidheid eisen overal zijn tol!

Véro.
xx

[Sterretje]

hier begint t serieus zijn tol te eisen. ik ben de hele dag moe, maar ik kan niet slapen. gisteren de hele avond nog in de weer geweest met was en strijk, filmpje gekeken en om elf u gaan slapen. (braaf Imke toch hoor!)
om half een lag ik nog te woelen
om vervolgens om half zeven wakker te worden, wat te doezelen en terug wakker geschud door de wekker om kwart na zeven. om half acht was ook Amber wakker.
de hele ochtend heeft zij het uitgehangen.
vanaf dat papa weg was naar t werk wast zeuren zeuren zeuren. moest I gaan aankleden en eten geven, dus maar gauw bumba dvd opgezet
had schoenen gekocht voor A die te groot waren, dus gaan omwisselen: met peuter en maxi cosi in een schoenenwinkel = een ramp! amai, ze heeft het uitgehangen.
terug thuis wou ze niet spelen. zeuren om haar tutje, aan m'n been hangen, huilen ...
groentepap gemaakt, pertinent weigeren te eten en theatraal huilen. uit pure miserie heb ik haar in de hoek gezet
om beiden af te koelen even gaan wandelen, terug geprobeerd met de patatjes, maar niets willen eten, alles geprobeerd
ik geraakte stilaan over mijn toeren en heb haar in bed gelegd, steeds maar zeggen dat ze niet flink was, dat mama boos was, zonder kus of knuffel in bed gelegd
en ik zou er zelf bij kunnen huilen nu
I. ligt flink in haar wiegje, maar bij't minste huiltje zou ik over m'n toeren geraken.
intussen ligt de keuken onder de groentepap, de kraaltjes van een kralenketting die A kapot getrokken heeft, moeten de boodschappen nog weggelegd worden en ik kan alleen maar zuchten en gaan zitten.
ik begin er serieus aan te denken om A voor vijf volle dagen naar de creche te doen, ook weg te halen bij de oma. zou t niet kunnen dat het allemaal te veel is voor haar? dat ze onhandelbaar wordt doordat ze geen regelmaat meer kent?
'k zit echt met m'n handen in het haar, want ik word zo boos op A en t heeft enkel een averechts effect...

[Vi]

Dieke, mag ik je een tip geven ivm je burn-out? Ik heb dit enkele jaren geleden ook gehad samen met een depressie (en heb/had geen kindjes). Ik kon echt niets meer. Alles was teveel: koken, boodschappen doen, huishouden... Enorm gefrusteerd was ik erdoor en kon het niet aanvaarden dat ik zo jong was en geen fut had. Ik heb moeten leren aanvaarden dat ik een burn-out had en heb stilletjes aan weer alles moeten opbouwen. De tip die ik kan geven is dat je er niet mag tegen vechten (zoals ik in het begin heb gedaan) want dan verloopt je herstel langzamer doordat je de energie die je nog hebt daarin steekt. Wees blij met de dingen die je die dag gedaan hebt en concentreer je niet op de dingen die je niet gedaan hebt. En je zult zien dat je na een tijdje weer heel wat meer zal kunnen doen. Ben je moe, kruip dan gewoon in je bed of zetel en slaap. De rest loopt niet weg. Je lichaam heeft nu gewoon die rust nodig. En voel je niet schuldig want je bent heus niet alleen. Als je eens moest weten hoeveel mensen dit al doorgemaakt hebben. Het is echt waar geen schande.

[Loeki]

Oei Sterretje toch. Dat klinkt idd niet goed hé. Kdenk wel dat het kan, mss heeft Amber ook nog wat een "weerbots" van de komst van Imke. Kheb dat nog al gelezen, dat het de eerste maanden heel goed gaat maar dat de peuter het daarna toch nog moeilijk krijgt...

Vaker naar de creche lijkt me idd wel een oplossing, zoals je aangeeft meer regelmaat voor haar, en ook meer rust voor jou hé!

Als ik je berichtje zo lees zit je echt wel op 't einde van je krachten. Beter nu iets doen dan het echt te ver laten komen hé.

Ook voor Dieke een welgemeende warme knuffel!

We moeten geen supermama's zijn hé. Als ik hier soms lees wat anderen nog doen aan strijken, wassen, kuisen, ik zou me kunnen schamen. Kvind echt dat als je kleine kindjes hebt, het huis er best wat vuiler en rommerliger bij mag liggen. We moeten nog een leven hebben ook hé.

[cimoca]

Dikke knuffel sterretje !!!

't zou kunnen dat A nu de weerslag heeft van de geboorte van Imke. Maar 't zou ook gewoon de leeftijd kunnen zijn. amber & gaetan zijn even oud hé en ik herken zo goed de fratsen die je neerschrijft. Met Gaetan naar schoenwinkel is concrete ramp: elke schoen die uitgesteld staat heeft hij vastgehad en weggekeild Ook hier problemen met 't eten: in de creche eet hij alles, thuis alleen maar aardappelen.

En 't is inderdaad niet leuk als je constant moet reclameren.

Ik zou zeggen: probeer volgende week eens met A ganse week naar de creche te doen: zij heeft regelmaat en jij kan uitrusten. Want ik heb echt 't gevoel dat je oveer je krachten aan 't gaan bent. Je zou moeten kunnen rusten als I slaapt maar als A natuurlijk dan net wakker is is dat natuurlijk geen optie.


Laat het niet te veer komen, zorg dat je je rust krijgt

Cinne

[Sterretje]

'k ben zeker en vast over m'n limiet at gaan. vannacht maar vier uurtjes geslapen. rugpijn, hoofdpijn.
'k ga volgende week naar de huisarts hoor!

mijn hart breekt als ik amber zo theatraal en machteloos zie huilen, maar ik moet effe hard zijn
'k kan nooit boos op r zijn en zeker niet als ze moet gaan slapen, nu voel ik mij schuldig omdat ik haar zonder knuffel in haar bedje heb gelegd.
'k mis haar als ze weg is, maar als ze thuis is kan ik niet meer van haar genieten


heb met t ventje gebeld maar hij staat er niet voor open om amber meer dagen naar de creche te doen. volgens mij is het een kwestie van hard zijn en niet toegeven. ze zit nu eenmaal in die fase
ja, maar hij zit er niet mee hé overdag

ik denk dat ik haar toch weg ga doen voor meer halve dagen, dan heeft ze groentepap binnen en kan ze thuis een dutje doen
zelf ga ik idd meer rusten, maar nu ga ik eerst m'n huis kuisen, dan heb ik pas gemoedsrust.
de hond heeft e pamperzak opengereten, en k moet je niet vertellen welke ravage dat heeft veroorzaakt

en ja, een troost is dat ze dat uittestgedrag hebben in hun 'veilige omgeving'. dus 't is niet zo abnormaal gedrag natuurlijk. nu maar hopen dat t snel overgaat, want het arme kind krijgt er blijkbaar nog wat tandjes bij ook, dus dat doet ook geen deugd.

vanavond extra vroeg in mijn bed en hopen dat ik deze keer wel kan slapen