Bevallen mei/juni 2015

[Kato13]

Voor de geïnteresseerden, en nu jullie allemaal ver genoeg in de zwangerschap zijn om dit niet mee te hoeven maken, dit is ons verhaal:
Exact op 35 weken opgestaan met bloeding. Wat best kon gebeuren met de voorliggende placenta, dus nog niet te ongerust naar het ziekenhuis vertrokken. Op de monitor was te zien dat ik al contracties had om de 5 minuten (die ik niet voelde). Ik zou dus moeten stoppen met werken. Paar uur later nieuwe monitor, meer contracties, ze begrepen niet dat ik dat niet voelde. Ik zou int ziekenhuis moeten blijven tot de bevalling. Utrogestan gekregen om de weeën wat te kalmeren, maar tegen de avond werden de contracties echte weeën, wat gevaarlijk was voor mij owv die placenta en te hevige bloedingen, dus wilde de gynaecoloog niet meer wachten en toch de keizersnede inzetten ( ook om niet snachts ineens een spoedkeizersnede te moeten doen die in mijn geval wel eens te laat en gevaarlijk zou kunnen geweest zijn). Keizersnede prima verlopen, baby van 2,5 kg, dus op eerste zicht zag het er goed uit. Maar Leon had moeite met ademen en ging in overdrive om z'n longen opende krijgen. Dus na 2 uur overgebracht naar een universitair ziekenhuis op intensieve neonatale zorgen. Mijn man erachter en ik alleen int ziekenhuis zonder m'n zoon te kunnen zien, echt de hel. Volgende ochtend is Leon nog wat achteruit gegaan dus moest hij geïntubeerd worden en hebben ze mij ook overgebracht naar het ander ziekenhuis. Per ambulance, 12u n keizersnede, geen lachertje. Tegen de avond heb ik me in een rolstoel gekregen en brachten ze me nr mijn zoon, maar door de combinatie van het bleke mannetje, volledig KO, en dan ik moe, pijn, emoties, viel ik daar bijna flauw. Het ergste van allemaal was dat ik helemaal geen gevoel had zijn mama te zijn. Na 24u toonden ze me het kind dat dus het mijne bleek te zijn, dat ik van in de rolstoel amper kon zien door al die buisjes en dan nog eens na 5min moest achterlaten omdat ik flauw viel. Moedergevoelens kwamen niet meteen los, ik zou m'n zoontje de volgend dag zelfs niet meer kunnen herkennen, echt een vreselijk gevoel. Wat mijn man niet echt had, want het was hij die hem de eerste dagen heeft bijgestaan. Gelukkig, na 2 dagen geextubeerd en mochten we hem eens op ons leggen en dan kwam het mamagevoel beetje bij beetje. Nu stilaan aan het herstellen. Zuurstoftoevoer aant afbouwen, sondevoeding afbouwen en flesjes leren drinken,... Maar alles opt gemak want hij raakt snel uitgeput. Gelukkig hebben ze hier een bed bijgeschoven op neonatologie zodat ik dag en nacht bij hem kan zijn.

[Bi]

Amai Kato, zo'n zwaar verhaal.
Moet vreselijk zijn jouw kindje niet onmiddellijk bij jou te hebben.
Gelukkig gaat het nu met jullie beter en hopelijk kunnen jullie snel van jullie gezinnetje genieten.
Maar laat Leon eerst maar goed aansterken
Ik duim dat jullie snel en goed herstellen!

[babseke]

Oh kato, als ik je verhaal lees, ga ik plots terug in de tijd, zo n twee en half jaar geleden. Toen maakte ik net hetzelfde mee op 28 weken.
Geef jezelf tijd op dit allemaal te verwerken en om te wennen aan al het nieuwe. Praat veel met je man over hoe je je voelt en leg jezelf niet teveel druk op.

Gelukkig gaat alles de goeie kant op met de baby n hopelijk kunnen jullie vlug thuis genieten van elkaar zonder verpleegkundigen, dokters,...

Sterkte en vooral een dikke proficiat!!!!

[Duupje]

Dag Kato

Jouw verhaal bevestigt waar ik zo bang voor ben: dan ben je eindelijk zwanger, maar er kan nog zoveel mis lopen. Ik ben nu nog maar pril zwanger, 8 weken, en ben er mij dus van bewust dat we er nog niet zijn. Zeker nog 4 weken voordat we de eerste gevarenzone gepasseerd zijn... Maar daarna... Ik heb in mijn omgeving al heel wat gezien bij vrienden en collega's waardoor ik pas gerust ga zijn als we ons 2e wondertje gezond in onze armen gaan kunnen nemen. Iets waar ik bij onze eerste zwangerschap nooit bij stilgestaan had...

Ik ben er zeker van dat jouw mamagevoel er snel zal zijn, maar het is niet niks wat je meemaakte. Praat inderdaad heel veel met je partner over hoe jij de hele gebeurtenis beleefd hebt, dat is volgens mij heel belangrijk voor jullie relatie.
Laat jullie goed verzorgen! Ik duim mee dat alles goed mag blijven gaan!

[Kato13]

Het is idd heel vermoeiend. De eerste nacht niks geslapen toen m'n man en zoontje weg waren, nadien ook heel weinig vd pijn vd keizersnede. Dus als ik dan wakker werd vd pijn deed ik niks anders dan woelen en piekeren en raakte ik ni meer in slaap. En nu, hier op neonatologie, is het continu wakker worden van piepende machines, dokters en verpleging die binnenkomen en af en toe Leon die wat kreunt. Maar ik denk dat ik overleef op adrenaline Ik vrees idd dat ik mijn klop nog ga krijgen want ik word wat emotioneel maar heb nog ni kunnen uithuilen. We zien wel wanneer het komt. Mijn partner heeft ook helse dagen achter de rug, vooral toen hij snachts zijn zoon moest gaan zoeken in een ander ziekenhuis en hij heeft hem op zijn slechtst gezien, maar die komt er precies goed mee weg. Merci voor jullie lieve berichtjes.

@duupje: daarom dat ik pas nu het verhaal neerschrijf hier, omdat iedereen hier aan 36 weken zit en dit niet meer kan gebeuren. Na zo'n traject blijf je constant ongerust he. Mijn gynaecoloog zei nog tijdens de keizersnede (toen hij dacht dat Leon oké was): jij bent een patiënt voor in de boekjes, 9 ivf pogingen, een extra uteriene, en dan lukt het toch nog. Heb hem gisteren nog gezegd dat hij te vroeg gesproken had, dit kon er ook nog bij Maar het allerbelangrijkste: ook dit komt goed. En de kans dat alles vlot verloopt is echt oneindig keer groter. Dus, ik weet dat het ni makkelijk is, maar probeer je zorgen wat los te laten en geniet! Heel veel succes!

[Leniemienie]

@kato, idd een horrorbevalling. Hopelijk zijn jullie er alledrie snel bovenop, zowel lichamelijk als emotioneel.

Dat is de reden waarom mijn man erop stond om in uzleuven te blijven, ook al is het groter en zou materniteit minder persoonlijk zijn en minder mooie kamers dan HHLeuven maar als er iets gebeurt, dan ben je op de beste plaats. Maar hopelijk hebben we een gewone bevalling en een gezond kindje hoewel de baby volgens mij nog steeds niet gedraaid is. Ik heb 10 dagen moxa therapie gedaan maar het deed bij mij niet veel. Vrijdag terug controle en zal dan wel horen wat het plan is.

[Leniemienie]

Amaai, het is hier zo rustig. Zijn jullie allemaal ondertussen stiekem al bevallen?

Laatste werkdag zit erop. Deze morgen nog eens op controle geweest (37 weken). Volgens gyn een mooi gezond kindje van 3100g, maar hij/zij ligt nog steeds in stuit. Ze gaan maandag kijken om hem te draaien maar de navelstreng ligt niet goed, dus als dat maandag nog het geval is, gaan ze het niet doen en wordt het een keizersnede op 39 weken. Maar nu eerst eventjes genieten van de rust.

[doorzetter]

HIer nog alles ok, hij ligt al perfect om geboren te worden , maar is nog niets ingedaald en alles is nog potdicht, dus denk dat ik eerder te laat ga bevallen dan te vroeg.

Het is hier precies wel een beetje een tendens om met keizersnede te bevallen, ik hoop dat te voorkomen. Als het moet, dan moet het, het is vooral het herstel en niet mogen heffen erna dat me tegensteekt.

Vorige week donderdag op 35 weken en 4 dagen woog hij 2.640 kg en mat hij 45 cm. Ben benieuwd hoeveel hij uiteindelijk ga wegen.Als ik voort ga op dit gewicht en gemiddeld 150g gr bijkomen per week dan zal hij rond de 3.3 kg wegen, maar we zullen wel zien.

Ik wordt wel zot van het constant naar de wc moeten, is nog erger geworden, en ik kon voor ik zwanger was, zo goed ophouden.

Heeft er nog iemand de ervaring dat als je in de laatste weken zit, je de baby minder vaak voelt? Ik was daar wat ongerust over, maar naar t schijnt is dit normaal omdat hij zo weinig plaats heeft dat hij amper kan bewegen.

[muur]

dag dames,
ik breek hier even in. Ik had in maart een keizersnede, dochter lag in stuit. Ze stond gepland op 38.5w, maar ons madam besloot aan 36.6 w dat het genoeg was geweest. Bekijk het zo, bij een geplande bevalling kan je nog naar de kapper & je benen ontharen voor je binnengaat

Eerlijk gezegd vond ik alles heel goed meevallen. Zowel de ks & het herstel achteraf. Veel hangt natuurlijk af van hoe goed jezelf met pijn om kunt. Ik heb de dag nadien gevraagd om epidurale stop te zetten, zodat ik kon rondlopen. Ik liep rond gelijk een oud madammeke, maar liep toch rond. Op 4w na de ks reed ik terug met de auto & deed ik lichte huishoudelijke taken. Maar als iemand aanbied om te koken of je was & strijk te doen, geef maar af! Ik had kraamzorg & het was de beste beslissing ever. Ik moest enkel aan de dochter denken & dat was zalig.

Nog een tip, probeer na de ks in de recovery zo snel mogelijk je benen te bewegen. Hoe sneller je dit kan, hoe sneller je naar je kamer kan & je kindje bij je hebt.

Veel succes

[d*1986*d]

Hallo allemaal,

Ondertussen al 5 weken trotse mama van onze tweeling Mathis en Rhune. Geboren op 36 weken en 6 dagen met een geplande keizersnede op 24 april. Ze wogen 3kg040 en 2kg810 en waren 51 en 48 cm groot! Normaal was de keizersnede voorzien op 4 mei ( zou dan 38 weken zijn), maar ik had zwangerschapsuitslag en hevige jeuk over gans mijn lichaam puppp, waardoor de gyn de keizersnede wat vervroegd heeft.
Onze jongens mochten direct mee op de kamer, en alles was goed met hun. In het ziekenhuis ging alles heel goed, maar eenmaal thuis is het toch wat zwaarder als gedacht. Ze eten goed en komen dan ook goed bij, maar zijn steeds om de 3 uur wakker, ook 's nachts. Dus heel weinig slaap, gelukkig dat mijn man ook een flesje geeft aan 1 van de twee, anders ben je bijna constant bezig met voeding geven.
Nu begint hij woensdag weer te werken met de nacht, dus heb ik wel wat bang, nu ik er alleen voor ga staan.
Maar we slaan er ons wel door, alles voor die twee kleine ukkies!

Ik wil iedereen dat bevallen is proficiat wensen, en de rest succes wensen met de komende bevallingen.
Als ik tijd heb probeer ik hier weer wat bij te lezen, groetjes !

[Leniemienie]

Kering is niet gelukt dus het wordt hier ook een geplande keizersnede.

@d1986d, proficiat met je tweeling!

[Leniemienie]

Dorien (28j): vbd 16/05/2015
Johanne (28j): vbd 23/05/2015
sofie (26j): IVF, 4de cryo, vbd 23/5/2015
Mieke1977 (37j): vbd 10/06/2015
Babseke (34j): 3e kindje, vbd 28/06/2015, keizersnede op 37 weken (half juni)
Anada (29j) 1ste kindje, vb 18/06/2015
Leniemienie (34j): 1e kindje, vbd 18/06/2015, keizersnede op 39 weken
trezebeze: vbd 20/06/2015
FantaCola (29j): cyclusoptimalisatie Menopur, vbd 21/06/2015
Doorzetter (32j) 1ste kindje, vbd 21/06/2015
Isabelle, ivf 1: vbd 22/06/2015
Bertbibber, vbd ?, tweeling

Bevallen:
d*1986*d, Mathis en Rune, 2 zoontjes, 24/04/2015
Jovi (25j): Autumn-Willow, dochtertje, 30/04/2015
Margot_80 (34j): Nono & Louca, 2 zoontjes, 12/05/2015
Bi (32j): Olivia, dochtertje, 12/05/2015
Kato13 (31j), Leon, zoontje, 16/05/2015

[Kato13]

Bij mij viel de keizersnede ook heel goed mee hoor. De epidurale is bij mij niet blijven steken, dus enkel gewone pijnstillers gekregen, maar dat valt goed te doen. De eerste nacht is wat moeilijk, maar dan mag je zowiezo je bed niet uit. En bij mij was dag 2 moeilijk door de helse rit met de ambulance en dan de ziekenhuizen die niet doorgegeven hadden wat ik had gekregen van pijnstilling waardoor ik 12 u niets had gekregen. Maar als je dus op tijd iets neemt, valt het heel goed mee. Na 2 dagen kon ik douchen, wel gebogen en niet te lang rechtstaan, na 4 dagen kon ik deftig rondlopen en na 6 dagen reed ik al met de auto. Ik wist niet dat dat niet direct mocht.

Hier nog altijd in het ziekenhuis trouwens, zijn longetjes geraken maar njet goed open. Vanaf vandaag starten we met Cortisone aerosols om hem wat te helpen...

[Leniemienie]

Ik zie er eerlijk gezegd wel tegenop, tegen die keizersnede. Gewoon zwanger worden was me al niet gegund en een normale bevalling nu ook al niet. Niet dat ik er veel kan tegendoen, ik zal het allemaal weer moeten ondergaan.
Goed dat ik kraamhulp al had aangevraagd, hoewel dit voor ons wel duur uitvalt, volle pot voor ons dus 15 euro/uur na aftrek tussenkomst cm. DKV gaat niets terugbetalen omdat ik langer dan 4 nachten in het ziekenhuis moet blijven. Ouders en schoonouders zijn allebei op vakantie als ik terugkom uit het ziekenhuis dus we staan er alleen voor en ik weet niet goed wat ik van mijn man moet verwachten, ik denk namelijk dat hij het allemaal wat onderschat. Als ik ziek ben, dan is hij de eerste dag heel lief en doet hij alles maar op dag 3 heeft hij er al genoeg van . Begrijp me niet verkeerd, het huishouden verdelen we normaal gezien 50/50 en de laatste 2 maanden doet hij wat meer, maar het is iets anders als je heel het huishouden ineens alleen moet doen. Hopelijk heeft de geboorte van ons kindje idd een enorme impact op hem en kan hij het die eerste maand wat volhouden zonder al teveel te zagen.

[Kato13]

Meestal krijgt een man ineens dubbel zoveel respect voor zn vrouw als je een kindje op de wereld zet. Het romantiseert echt, dat zie ik overal een beetje, bij ons toch ook. Duurt meestsl maar een paar maanden maar dan ben je dat toch voorbij De eerste weken mag je trouwens blijkbaar geen huishousen doen, vraag daar eens naar als je man erbij zit
Veel moed voor de bevalling, komt wel goed, na alle behandelingen kunnen wij wel tegen een stootje! En dexe keer krijg je er echt iets voor in de plaats!! Toi toi!