Zwanger en bang

[Loeki]

Hihi, samen "gepland"...
Leuk hé, das iets om naar af te tellen!

Ikke hopelijk ben je gerustgesteld na het gesprekje met de gyne. Ze zullen wel geen enkel risico nemen! Geniet van je verfrissing thuis!

[Powie]

Hallo, is ernog een plaatske voor mij?

We hebben net ontdekt dat ik zwanger ben van een eerste kindje. Op zich niet zo héél speciaal voor velen onderons, maar toch was dit een harde schok om te verwerken, ik kon nml. géén kinderen krijgen.

Na 6 jaar IUI en IVF te doorworstelen hebben we 1,5 jaar geleden beslist om alles achter ons te laten en ons toe te leggen op adoptie. Hiervoor reeds cursus gevolgd, maatschappelijk onderzoek ondergaan, staan we sedert een 6-tal maand op de adoptiewachtlijst. Hiervoor hebben we reeds 4000,00 euro betaald.

Sinds begin deze week verneem ik dan dat ik 3 maand zwanger ben.
Natuurlijk zijn wij oprecht gelukkig en is dit kindje méér dan gewenst maar ergens heb ik momenteel het gevoel dat het plaatje niet helemaal klopt. Natuurlijke kinderen krijgen was voor mij een volledig afgesloten hoofdstuk. Ik durf niet echt te genieten omdat ik steeds vrees dat het wel eens zou kunnen mislopen. Ik ben 35 jaar en had onverklaarbare onvruchtbaarheid. Ben dus tijdens onze IUI en IVF pogingen ook nooit zwanger geweest, nooit miskraam gehad.
Hoe zouden jullie hier mee omgaan?

[Wappie]

Powie,
Eerst en vooral een hele dikke proficiat met uw kleine wonder! en een wonder is het zeker. Ik kan uw onzekerheid wel ergens begrijpen. Je had er je bij neergelegd en volledig toegelegd op adoptie. Nu ben je plots zwanger en het is moeilijk hiermee om te gaan omdat je dit nooit had verwacht.
Er zijn nog verschillende mensen die zelf een biologisch kindje hebben maar ook een adoptiekindje.
Ik vind het moeilijk om te oordelen hoe ik hiermee zou omgaan. Ik kan de ervaring niet delen.
Hopelijk vind je hier steun en goede raad.
Nog veel succes met je verdere zwangerschap!

[Argje]

Powie, neem het van mij aan: iedere zwangerschap is een klein wondertje op zich. Proficiat met je zwangerschap. Ik begrijp je heel goed dat dit een enorme shock is: niet verwacht maar nu werkelijkheid. Ik zou echt niet weten hoe ik zou reageren maar als ik jou was zou ik er heel erg hard van gaan genieten. Bekijk het als een mirakeltje, een geschenk dat niemand ooit kan overtroeven. Ondertussen heb ik je tekst al een aantal keren opnieuw gelezen maar weet ik niet goed wat zeggen, en raad geven al helemaal niet.

Ik kan eigenlijk alleen maar zeggen: heel veel geluk gewenst en we duimen dat alles heel goed mag verlopen.
En vergeet niet, hier is altijd nog wel een plaatsje vrij en voel je welkom!

[Powie]

Dank je voor jullie bemoedigende woorden. Maandag mag ik naar de gynaecoloog voor een echo (had al bloed laten nemen). We zijn beiden superbenieuwd. Hoe meer we erover nadenken, hoe rapper we het gewend komen. We zullen zoiezo ons plaatsje op de adoptielijst behouden en als alles wat meevalt willen we ook hier wel verder mee gaan. Maar dit zijn zorgen voor véél later, ondertussen zal ik wat proberen te genieten en relaxen. En van genieten kan ik meespreken hoor, ben al flink wat misselijk geweest

[Sterretje]

Proficiat Powie! je zal vast overdonderd zijn maar tegelijk ook heel blij.

Ik wens je een onbezorgde zwangerschap toe, en wie weet heb je binnenkort ineens twee kindjes in huis!!!

[wat is er mis?]

Powie,

Proficiat en kom er idd gezellig bij. Ik heb zelf geen ervaring met een afgesloten hoofdstuk om eigen kinderen te hebben. Maar ik ken wel iemand met een soortgelijk verhaal. Zij hebben wel nooit in het medische circuit gegaan, maar hadden zich ook neergelegd dat er nooit natuurlijke kinderen zouden komen. En toen zijn ze gestart met adoptie. Ze hadden al goedkeuring gekregen zoals jullie. Plots was ze zwanger. Ze durfde niet te genieten, en ze voelde alsof het niet meer hoefde. Tuurlijk was ze blij en nu zeker (hun dochter is ondertussen al enige tijd geboren). Maar ergens had ze zoiets van "nee nu past het niet meer; we hebben dit afgesloten en nu zwanger, ergens was ze een beetje boos". Voor sommigen kan dit misschien raar overkomen, maar ik begrijp ze wel. Het is vooral emotioneel denk ik. Ondertussen is ze een dolgelukkige mama. En zijn ze bezig met adoptie voor een tweede kind.

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Hey Powie,

Waaaw, een echt wondertje!! Al zijn het idd allemaal ergens wondertjes, onze beebjes. Of ze nu in onze buik opgroeien of in iemand anders haar buik hé. Of ze nu gemaakt worden in het labo of in je buik, tis het eindresultaat dat telt moet je maar denken...

Kheb het ook zelf niet meegemaakt maar ik kan je gevoelens wel begrijpen. Je moet wel erg in de war geweest zijn toen je 't nieuws hoorde. Zoiets durf je toch gewoon niet geloven, om te beginnen? Je gaf al aan in je laatste berichtje dat jullie eraan beginnen te wennen. En dat zal wel verder zo zijn, zeker na de echo. Dan wordt het helemaal echt! Gun jullie gewoon lekker die tijd om eraan te wennen, 't lijkt me perfect logisch dat dat tijd vraagt.

En de adoptie, dat komt allemaal wel "vanzelf". Naarmate je went en alles terug weer wat rustiger wordt... Dan ga je vanzelf weer aanvoelen wat je wil. 'k Wens je in ieder geval veel succes en een zorgeloze (voor zover dat bestaat) zwangerschap!

[Powie]

Onze mooie droom eindigt in mineur. De tranen rollen nog steeds over mijn wangen en ik kan ze niet tegen houden.

Deze ochtend dus naar de gyné voor een eerste echo. Het hartje klopt niet en men gaat vrijdag curretage uitvoeren. Pats, weg roze wolk, de grond verdwjnt effe onder onze voeten.

11 weken en 3 dagen ver was ik. Net de cruciale 12 weken niet gehaald. Voor de allereerste keer zwanger in mijn leven.

Ik begeef me voort moment op een emotionele roetsj-baan, nu mijn werkgever inlichten dat ik paar dagen niet kom werken, net voor de grote vakantie, de allerdrukste periode om de boekhouding op tijd de deur uit te krijgen. Pffffffttt.... sta me toe dat ik mijn gezaag even stop en effe in bed kruip.

[grootgevaarke]

Powie, wat erg! Ik voel zo met je mee! Een hele hele dikke knuffel!

[wat is er mis?]

Powie, nee toch! Je begon er net aan te wennen. Vreselijk meid. Een hele hele dikke knuffel. En je zaagt niet over zoiets hé. Maar kruip maar onder de lakens. Je werk is nu niet het belangrijkste, dus laat dat maar even. Trouwens nu kan je toch niet werken. µ

Een megamegaknuf!

[Sterretje]

O jee.
Ik weet niet wat te zeggen Powie!
Wat een mineur zeg....
Eerst dat goede nieuws, die hoop, blijdschap verwarring en dan die anticlimax.
Verschrikkelijk.

Neem maar even de tijd om het te verwerken en huil goed uit.
Ik wens je heeeeeeel veel sterkte en dikke knuffel!!

[Loeki]

Hey Powie,

Wat een vreselijke ... (hoe noem je dat) van moeder natuur... We kunnen daar niet bij met ons verstand. Zo lang moeten wachten, opgeven, dan toch onverwachts weer hoop, en dan toch niks... Het zou niet mogen. Miskramen zijn altijd verschrikkelijk, maar dit is er eentje waarvan je denkt dat het echt echt echt gewoon niet zou mogen gebeuren.

Kruip maar lekker in je bed. En ween veel. Meer kan je niet doen nu. Ik ben er zeker van dat iedereen hier aan je zal denken!

Veel knuffels...

[Powie]

Amai, de eerste tranen zijn een beetje gedroogd.
Ik heb deze middag nog eens terug met gyné gebeld (was nog enkele vraagjes vergeten te stellen, wss door de eerste schok). Morgenavond mag ik nog eens terug en dan kan ze het hele verloop rustig uitleggen, mijn hoofd stond er deze ochtend niet naar, denk dat ik wel genoeg geknikt heb, maar ze begreep dat de helft al ondertussen uit mijn geheugen gewist is.

Het is een spijtige zaak maar ik ben nu ook weer niet de enige die door dit steegje moet. Anderzijds vinden we het wel positief dat ik teminste zwanger geraakt ben, niet dat ik teveel ga hopen op een volgende zwangerschap maar ik sluit de kansen dan ook niet volledig uit.

Mijn werkgever is ook op de hoogte gebracht, hij is gelukkig héél begripvol. Heb gezegd dat ik morgen terugkom werken en we zullen wel zien hoe het loopt.

Alvast héél hartelijk bedankt voor jullie begrip, het doet deugd je verhaal eens kwijt te kunnen. Mijn man leeft uiteraard ook héél fel mee, maar dit voelt toch anders.

[Argje]

Je verhaal kwijt kunnen is echt heel erg belangrijk, vooral bij mensen waarvan je voelt dat ze het begrijpen en (h)erkennen.
Ik wens je ook heel veel moed en sterkte Powie. Het lijkt toch allemaal zo oneerlijk.
Ik hoop dat je veel steun en troost kan vinden bij je man. Soms denk ik dat mannen op het moment zelf er minder last van hebben maar pas even later hun weerbots krijgen.
Ik ben ook blij dat je werkgever zo begrijpend heeft gereageerd.

Verder kan ik alleen maar zeggen, rouw om wat geweest is en doe dit op jou manier, op jou moment en op jou snelheid.
Nog een dikke knuffel van ons hier!