Geboorteverhalen
-
LittleBean
- Berichten: 1715
- Lid geworden op: 8 februari 2010, 22:55
Tadaa! Eindelijk mijn geboorteverhaal waar iedereen zo op heeft zitten wachten! 
Eigenlijk hebben jullie het begin live kunnen meemaken op DVO maar ik zal toch maar beginnen met het begin.
Take a seat, sit back and relax!
Little One was uitgerekend voor 22 januari en ik had voorlopig nog geen enkel teken gehad dat hij in aantocht was.
Dus maandag 17 januari zou normaal gezien een dag zoals een ander zijn en ik had dus een bikini wax en een prenatale massage op het programma staan ter voorbereiding van de bevalling.
's Morgens rond 7.30 was ik nog slaapdronken in het donker naar het toilet geweest voordat mijn man zijn douche ging nemen, toen hij mij ineens terugriep naar de badkamer.
Hij had op de vloer naast het toilet wat roze druppeltjes gevonden en vroeg of die van mij kwamen. Ik dus eventjes gecheckt en ze waren idd van mij afkomstig maar ik maakte me niet al te druk en wou eigenlijk terug in bed kruipen na een zoveelste slapeloze nacht.
Maar ik was nu toch wakker dus ging ik maar ontbijten en besloot raad te vragen op DVO wat dat rozeverlies zou kunnen betekenen.
Omdat jullie ervaringsdeskundigen mij toch aanraadden om naar mijn gyn te bellen heb ik dat dan maar gedaan,maar mijn uitleg aan zijn secretaresse was nogal verontschuldigend omdat ik nog steeds dacht dat dat het waarschijnlijk niets was.
Toen ze een half uur later terugbelde met de boodschap dat hij me toch wou zien was ik een beetje ambetant omdat dat betekende dat ik helemaal naar 'het stad' zou moeten gaan en dat ik mijn bikini wax zou moeten afzeggen.
Mijn man wou me per se komen halen van zijn werk hoewel ik had voorgesteld om de trein en de tram naar het zh te nemen.
Tegen dat mijn man terug thuis was had ik intussen al een maandverband uit de kast gehaald want het rozeverlies begon wat heviger te worden,maar ik maakte me nog steeds geen zorgen.
We twijfelden nog of we mijn valies zouden meenemen, maar dat hebben we uiteindelijk toch maar gedaan want als het vals alarm zou zijn dan stak ze toch al in de koffer voor als het echt nodig zou zijn.
Natuurlijk waren we (zoals gewoonlijk) te vroeg op de afspraak dus zijn mijn man en ik nog vlug iets gaan eten en drinken in een tea room tov het zh waar we in gesprek raakten met een jonge vrouw die wou weten hoeveel weken ik zwanger was.
Toen ik zei dat het voor de 22ste uitgerekend was zei ze dat ze aan mij zag dat het voor de dag nadien zou zijn! En ik lachte eens vriendelijk naar haar omdat ik me nog steeds geen zorgen maakte.
Maar tegen dat ik op de onderzoekstafel van de gyn ging liggen was het wel duidelijk dat mijn vliezen gebroken waren! En ik mij maar verontschuldigen voor het het nat maken van de vloer, maar ik kon het echt niet tegenhouden.
Dus werd er besloten om mij op te nemen in de materniteit en werd ik naar mijn kamer gebracht op de prenatale afdeling waar het wachten kon beginnen...
EINDE DEEL I (Sorry, LO heeft honger)
Eigenlijk hebben jullie het begin live kunnen meemaken op DVO maar ik zal toch maar beginnen met het begin.
Take a seat, sit back and relax!
Little One was uitgerekend voor 22 januari en ik had voorlopig nog geen enkel teken gehad dat hij in aantocht was.
Dus maandag 17 januari zou normaal gezien een dag zoals een ander zijn en ik had dus een bikini wax en een prenatale massage op het programma staan ter voorbereiding van de bevalling.
's Morgens rond 7.30 was ik nog slaapdronken in het donker naar het toilet geweest voordat mijn man zijn douche ging nemen, toen hij mij ineens terugriep naar de badkamer.
Hij had op de vloer naast het toilet wat roze druppeltjes gevonden en vroeg of die van mij kwamen. Ik dus eventjes gecheckt en ze waren idd van mij afkomstig maar ik maakte me niet al te druk en wou eigenlijk terug in bed kruipen na een zoveelste slapeloze nacht.
Maar ik was nu toch wakker dus ging ik maar ontbijten en besloot raad te vragen op DVO wat dat rozeverlies zou kunnen betekenen.
Omdat jullie ervaringsdeskundigen mij toch aanraadden om naar mijn gyn te bellen heb ik dat dan maar gedaan,maar mijn uitleg aan zijn secretaresse was nogal verontschuldigend omdat ik nog steeds dacht dat dat het waarschijnlijk niets was.
Toen ze een half uur later terugbelde met de boodschap dat hij me toch wou zien was ik een beetje ambetant omdat dat betekende dat ik helemaal naar 'het stad' zou moeten gaan en dat ik mijn bikini wax zou moeten afzeggen.
Mijn man wou me per se komen halen van zijn werk hoewel ik had voorgesteld om de trein en de tram naar het zh te nemen.
Tegen dat mijn man terug thuis was had ik intussen al een maandverband uit de kast gehaald want het rozeverlies begon wat heviger te worden,maar ik maakte me nog steeds geen zorgen.
We twijfelden nog of we mijn valies zouden meenemen, maar dat hebben we uiteindelijk toch maar gedaan want als het vals alarm zou zijn dan stak ze toch al in de koffer voor als het echt nodig zou zijn.
Natuurlijk waren we (zoals gewoonlijk) te vroeg op de afspraak dus zijn mijn man en ik nog vlug iets gaan eten en drinken in een tea room tov het zh waar we in gesprek raakten met een jonge vrouw die wou weten hoeveel weken ik zwanger was.
Toen ik zei dat het voor de 22ste uitgerekend was zei ze dat ze aan mij zag dat het voor de dag nadien zou zijn! En ik lachte eens vriendelijk naar haar omdat ik me nog steeds geen zorgen maakte.
Maar tegen dat ik op de onderzoekstafel van de gyn ging liggen was het wel duidelijk dat mijn vliezen gebroken waren! En ik mij maar verontschuldigen voor het het nat maken van de vloer, maar ik kon het echt niet tegenhouden.
Dus werd er besloten om mij op te nemen in de materniteit en werd ik naar mijn kamer gebracht op de prenatale afdeling waar het wachten kon beginnen...
EINDE DEEL I (Sorry, LO heeft honger)
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Ja, ik zit hier ook op het puntje van mijn stoel! aaaargh ik ben helemaal mee in het verhaal he...
(ik heb wel de indruk dat er een soort "vereiste" is ontstaan om zeer uitgebreide bevallingsverhalen te maken... wat natuurlijk superleuk is voor ons allemaal, maar wat de druk natuurlijk verhoogt voor diegenen die net bevallen zijn en met een veeleisende pasgeborene zitten... maw: zelfs als je het alleen maar kort kan neerpennen, just the facts, dan zijn wij al content!!)
(ik heb wel de indruk dat er een soort "vereiste" is ontstaan om zeer uitgebreide bevallingsverhalen te maken... wat natuurlijk superleuk is voor ons allemaal, maar wat de druk natuurlijk verhoogt voor diegenen die net bevallen zijn en met een veeleisende pasgeborene zitten... maw: zelfs als je het alleen maar kort kan neerpennen, just the facts, dan zijn wij al content!!)
-
LaBatsa
- Berichten: 784
- Lid geworden op: 1 september 2009, 14:49
Eindelijk kan ik mijn verhaal hier ook vertellen!
Het is allemaal begonnen vorige week zondag, toen had ik de hele dag voorweeën, licht pijnlijk, goed te verdragen, soms om de 3 min, dan weer om de 15 min en dan 's nachts een paar uur niks.
Maandag middag moest ik dan op controle bij de gyn (stond zo gepland) en ik had weer al heel de voormiddag last gehad, maar niks ernstig genoeg om naar het ziekenhuis te gaan. Dokter ziet meteen hoe lastig ik het heb en omdat ik die dag 38 weken ben, de baby sinds de week daarvoor niks meer is bijgekomen én ik al 4 cm ontsluiting heb, besluit ze te strippen(= vliezen losmaken van de bmh, waardoor er hormonen vrijkomen die de bevalling op gang kunnen helpen). Dit was zo rond 13u30. Ze vermoedt dat het tegen 's avonds of 's nachts wel eens zou kunnen doorzetten, dus wij in afwachting terug naar huis.
Tegen 14u zijn we terug thuis en vrijwel meteen krijg ik echte weeën, meteen om de 3 à 5 min. Ik voel dat het deze keer menens is, dus snel opvang geregeld voor de zoon, de hond nog eens uitgelaten en dan vertrokken naar het ziekenhuis. Daar zijn we iets na 16u toegekomen en toen had ik 6 cm ontsluiting. Ondertussen werden de weeën steeds heviger, maar het lukte me nog goed om ze op te vangen. Iets voor 18u werd het mij teveel en werd de pijn ondragelijk en nam ook het drukgevoel toe. Snel de vroedvrouw laten komen, want ik voelde dat het bijna zover was. En inderdaad: volledige ontsluiting en onstopbare persdrang. De gyn werd gebeld en ik mocht beginnen meepersen, waarop ze nogmaals belden om te zeggen dat ze moest lopen om nog op tijd te zijn Ze kwam nog net op tijd om te zien hoe onze dochter werd geboren
Om 18u10 was ze daar dan eindelijk, na een lastige zwangerschap en een zeer vlotte bevalling: ons 2e kindje, dochter Fiene, 3150g en in perfecte gezondheid.
Met mij was ondertussen ook alles goed. Omdat de vroedvrouw de bevalling had gedaan, was ik niet geknipt en heb ik maar een klein scheurtje, waar ik maar weinig last van heb. Bij de eerste had ik een knip en daar heb ik wel serieus last van gehad.
Sinds gisteren zijn we terug thuis en alles verloopt prima. De bv gaat zeer goed, ze dronk vanaf het begin goed en ze is al sinds dag 3 terug aan het bijkomen. 't Is ook weer een rustige baby, dus we hebben geluk.
Natuurlijk is er de vermoeidheid, want ze wil om de 3 uur eten, ook 's nachts, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat zal wel beteren.
Het is allemaal begonnen vorige week zondag, toen had ik de hele dag voorweeën, licht pijnlijk, goed te verdragen, soms om de 3 min, dan weer om de 15 min en dan 's nachts een paar uur niks.
Maandag middag moest ik dan op controle bij de gyn (stond zo gepland) en ik had weer al heel de voormiddag last gehad, maar niks ernstig genoeg om naar het ziekenhuis te gaan. Dokter ziet meteen hoe lastig ik het heb en omdat ik die dag 38 weken ben, de baby sinds de week daarvoor niks meer is bijgekomen én ik al 4 cm ontsluiting heb, besluit ze te strippen(= vliezen losmaken van de bmh, waardoor er hormonen vrijkomen die de bevalling op gang kunnen helpen). Dit was zo rond 13u30. Ze vermoedt dat het tegen 's avonds of 's nachts wel eens zou kunnen doorzetten, dus wij in afwachting terug naar huis.
Tegen 14u zijn we terug thuis en vrijwel meteen krijg ik echte weeën, meteen om de 3 à 5 min. Ik voel dat het deze keer menens is, dus snel opvang geregeld voor de zoon, de hond nog eens uitgelaten en dan vertrokken naar het ziekenhuis. Daar zijn we iets na 16u toegekomen en toen had ik 6 cm ontsluiting. Ondertussen werden de weeën steeds heviger, maar het lukte me nog goed om ze op te vangen. Iets voor 18u werd het mij teveel en werd de pijn ondragelijk en nam ook het drukgevoel toe. Snel de vroedvrouw laten komen, want ik voelde dat het bijna zover was. En inderdaad: volledige ontsluiting en onstopbare persdrang. De gyn werd gebeld en ik mocht beginnen meepersen, waarop ze nogmaals belden om te zeggen dat ze moest lopen om nog op tijd te zijn
Ze kwam nog net op tijd om te zien hoe onze dochter werd geboren Om 18u10 was ze daar dan eindelijk, na een lastige zwangerschap en een zeer vlotte bevalling: ons 2e kindje, dochter Fiene, 3150g en in perfecte gezondheid.
Met mij was ondertussen ook alles goed. Omdat de vroedvrouw de bevalling had gedaan, was ik niet geknipt en heb ik maar een klein scheurtje, waar ik maar weinig last van heb. Bij de eerste had ik een knip en daar heb ik wel serieus last van gehad.
Sinds gisteren zijn we terug thuis en alles verloopt prima. De bv gaat zeer goed, ze dronk vanaf het begin goed en ze is al sinds dag 3 terug aan het bijkomen. 't Is ook weer een rustige baby, dus we hebben geluk.
Natuurlijk is er de vermoeidheid, want ze wil om de 3 uur eten, ook 's nachts, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat zal wel beteren.
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
-
LittleBean
- Berichten: 1715
- Lid geworden op: 8 februari 2010, 22:55
Sorry voor de cliffhanger van gisteren,iedereen!
LO heeft nu juist gegeten en mijn man is hem aan het (proberen) in slaap te krijgen dus hopelijk krijg ik de rest van mijn geboorteverhaal zonder verdere onderbrekingen geschreven!
Nadat ik in de prenatale afdeling opgenomen was zeiden ze tegen mij dat ze nog 12 uur zouden afwachten of ik op spontane wijze contracties en ontsluiting zou krijgen en dat ik anders ingeleid zou worden.
Het waren 12 lange uren waarin ik me steendood verveelde want er kwam nog altijd niets op gang terwijl ik wel in het zh moest blijven. Gelukkig had mijn man zijn Ipad bij zodat ik toch nog op het internet kon om te tijd te doen vooruit gaan.
Om middernacht checkten ze nog eens of ik al wat ontsluiting (Auw!!!) had maar alles zat nog potdicht en toen hebben ze mij een soort van dunne tampon opgestoken (Auw, Auw, Auw) met een middel dat contracties moet opwekken.
Die kwamen er wel na een paar uur maar waren eigenlijk goed te verdragen en ze verweekten enkel de bmhals een beetje maar nog steeds geen ontsluiting.
Mijn man was intussen een paar uur thuis gaan slapen maar rond 4 uur 's ochtends stond hij er al terug!
Dinsdag 18 januari om 7 uur werd dan maar besloten om mij echt in te leiden met een baxter (ik ben de naam al vergeten van het goedje dat er in zat) en toen is het vlug gegaan.
De contracties kwamen ineens vlug opzetten en na twee uur kwamen ze wel heel snel na elkaar zodat ik bijna geen tijd had om te recupereren. Dus heb ik om 9 uur een epidurale gevraagd, niet wetende hoe lang het nog zou duren gezien ik nog geen ontsluiting had.
Het half uur dat ik op de anaesthesist heb moeten wachten was echt wel het langste van mijn leven maar de epidurale kon zonder problemen gezet worden en bracht bijna onmiddelijk verlichting.
Ik had gelukkig ook zo'n pompje waarmee ik zelf de dosis kon regelen maar dat was bijna niet nodig en ik kon zelfs mijn benen nog bewegen.
Daarna is alles redelijk snel gegaan want toen de gyn rond 11 uur kwam voelen of ik eindelijk ontsluitng had zat ik ineens al aan 8 cm ontsluiting
Die baxter had dus goed zijn werk gedaan!
Twee uur later voelde ik ineens een grote druk beneden die sterker en sterker werd, dus stelde de vv voor al een paar keer te persen om te oefenen.
Na twee keer persen riep ze ineens de gyn er terug bij want die oefeningen bleken nogal goed te gaan en was het tijd voor het echte werk.
En na een keer of 8 persen was hij daar eindelijk: Little One!
Zoals zijn bijnaam suggereert was hij dus inderdaad klein en fijn. 50 cm en 2.840 kg met een bos donkerbruin haar.
De placenta volgde na een vijftal minuten en toen werd ik gehecht omdat ik een klein oppervlakkig scheurtje opgelopen had,maar daar heb ik gelukkig geen last meer van.
En dus zijn we nu sinds bijna 4 weken trotse ouders van ons kleintje. We beginnen wat gewoon te worden aan elkaar en aan ons nieuwe leven samen en elke dag (en slapeloze nacht) dat we samen zijn voelen we ons dankbaar voor dit kleine wondertje in ons leven.
Liefs,
LB
LO heeft nu juist gegeten en mijn man is hem aan het (proberen) in slaap te krijgen dus hopelijk krijg ik de rest van mijn geboorteverhaal zonder verdere onderbrekingen geschreven!
Nadat ik in de prenatale afdeling opgenomen was zeiden ze tegen mij dat ze nog 12 uur zouden afwachten of ik op spontane wijze contracties en ontsluiting zou krijgen en dat ik anders ingeleid zou worden.
Het waren 12 lange uren waarin ik me steendood verveelde want er kwam nog altijd niets op gang terwijl ik wel in het zh moest blijven. Gelukkig had mijn man zijn Ipad bij zodat ik toch nog op het internet kon om te tijd te doen vooruit gaan.
Om middernacht checkten ze nog eens of ik al wat ontsluiting (Auw!!!) had maar alles zat nog potdicht en toen hebben ze mij een soort van dunne tampon opgestoken (Auw, Auw, Auw) met een middel dat contracties moet opwekken.
Die kwamen er wel na een paar uur maar waren eigenlijk goed te verdragen en ze verweekten enkel de bmhals een beetje maar nog steeds geen ontsluiting.
Mijn man was intussen een paar uur thuis gaan slapen maar rond 4 uur 's ochtends stond hij er al terug!
Dinsdag 18 januari om 7 uur werd dan maar besloten om mij echt in te leiden met een baxter (ik ben de naam al vergeten van het goedje dat er in zat) en toen is het vlug gegaan.
De contracties kwamen ineens vlug opzetten en na twee uur kwamen ze wel heel snel na elkaar zodat ik bijna geen tijd had om te recupereren. Dus heb ik om 9 uur een epidurale gevraagd, niet wetende hoe lang het nog zou duren gezien ik nog geen ontsluiting had.
Het half uur dat ik op de anaesthesist heb moeten wachten was echt wel het langste van mijn leven maar de epidurale kon zonder problemen gezet worden en bracht bijna onmiddelijk verlichting.
Ik had gelukkig ook zo'n pompje waarmee ik zelf de dosis kon regelen maar dat was bijna niet nodig en ik kon zelfs mijn benen nog bewegen.
Daarna is alles redelijk snel gegaan want toen de gyn rond 11 uur kwam voelen of ik eindelijk ontsluitng had zat ik ineens al aan 8 cm ontsluiting
Die baxter had dus goed zijn werk gedaan!Twee uur later voelde ik ineens een grote druk beneden die sterker en sterker werd, dus stelde de vv voor al een paar keer te persen om te oefenen.
Na twee keer persen riep ze ineens de gyn er terug bij want die oefeningen bleken nogal goed te gaan en was het tijd voor het echte werk.
En na een keer of 8 persen was hij daar eindelijk: Little One!
Zoals zijn bijnaam suggereert was hij dus inderdaad klein en fijn. 50 cm en 2.840 kg met een bos donkerbruin haar.
De placenta volgde na een vijftal minuten en toen werd ik gehecht omdat ik een klein oppervlakkig scheurtje opgelopen had,maar daar heb ik gelukkig geen last meer van.
En dus zijn we nu sinds bijna 4 weken trotse ouders van ons kleintje. We beginnen wat gewoon te worden aan elkaar en aan ons nieuwe leven samen en elke dag (en slapeloze nacht) dat we samen zijn voelen we ons dankbaar voor dit kleine wondertje in ons leven.
Liefs,
LB
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 13 gasten