Bericht
door Zabbie » 8 maart 2010, 14:39
Loeki, ik kan me aansluiten bij je uitdrukking: ik zit hier namelijk al 8 weken continu af te kolven voor 2 prutskes, terwijl er hier een derde rondloopt, en ik moet voor mezelf eerlijk toegeven, dat me dat almaar zwaarder valt. Laat me even een dagje schetsen: rond 7 uur staat mijn man op om te gaan werken, ik sta dan mee op, en als ik geluk heb, heb ik dan net tijd genoeg om te kolven voor het leven zich hier vollen bak op gang trekt. De oudste uit zijn bedje halen, aankleden en pap maken, daarna een boterhammetje afsnijden en hem voorzetten. Dan zijn de 2 kleinsten daar, meestal samen. Dan is het al dikwijls 9u30, dus tijd om het middageten beginnen voorbereiden. Rond 10u30 krijgt de oudste al zijn soep, en daarna is het alweer tijd voor de tweeling. Tegen dat die gedaan hebben met eten, is het hoog tijd om de middag te maken voor de oudste. Ik heb dan al niet meer gekolfd van 's morgens. Namiddag dezelfde toestanden. Als ik dan eindelijk 's avonds kan kolven als het ventje thuis is, krijg ik de opmerking: zeg, kunt ge daar niet ff mee wachten, ik sta er hier alleen voor, en de oudste moet dadelijk in bed, en als de twins dan ook nog beginnen wenen, is het hek helemaal van de dam. Niet moeilijk dus dat mijn bv achteruit holt, met alle stress rond de ziekte van onze oudste er nog bij en de gebroken nachten nog steeds. En ik had zo graag volgehouden tot ik terug moet gaan werken. Inmiddels staan ze al half om half op bv en kv, wat me al pijn doet. Maar met zo weinig steun, is het erg moeilijk.