Dankjewel! Het is nog even wennen om hier te zitten, ik kan het zelf nog moeilijk geloven. Maar we genieten er wel van, ook al blijft die onzekerheid toch wel wat hangen. Maar ja dat is wellicht normaal he! We hebben er allemaal zo veel voor moeten doen om tot hier te geraken.
Eigenlijk wel grappig, jaren proberen we zwanger te geraken. En als we het dan eindelijk zijn, dan lijkt het dan pas allemaal te beginnen. Weer wachten tot bloedname, en dan weer tot de volgende, en dan weer tot de echo, .... tot de bevalling. En wellicht begint het daarna weer opnieuw eens je je kind hebt. Want het is toch zo kwetsbaar. Het houdt dus eigenlijk nooit op
En hoe gaat het met jou?
).
Ik kan begrijpen dat je in tranen uitgebarsten bent, je moederhart breekt als je zoiets hoort.
Hij zei dat het mogelijk was dat hij zich vergiste maar dat hij de geslachtsdelen van een meisje zag.
Hoe dichter bij de 20 weken, hoe spannender ik het vind. 
Marb en ik denken een jongen - maar ja, dat dachten we bij Fien ook