Ook hier al vaak ondervonden dat mensen écht niet hoffelijk zijn voor zwangeren. Als iemand hoffelijk is,dan zijn het wel dikwijls mannen die me voorlaten, of als ik bvb ergens de weg overmoet ofzo, zijn het meestal mannen... Maar hoeveel keer ben ik al niet zuchtend voorbijgestoken toen ik met m'n slakkengang (tja goed doorstappen gaat echt niet meer, heb ik geprobeerd...
) in het winkelcentrum liep, en bijna altijd zijn dat vrouwen!! Ik begrijp dat niet, ik heb al altijd veel respect gehad voor zwangeren, maar krijg dat absoluut niet van iedereen terug hoor. Maandag stond ik in een winkel, en tussen de rekken was er echt niet veel plaats, dus ik moet me daar zitten wringen en doen om door te kunnen met m'n buik, en denken jullie dat iemand een stapje opzij zou doen? Maar nee, laat ze maar sukkelen denken ze. Grrr! Enkel in m'n dichte omgeving, vrienden en familie, die zijn soms zo grappig. Ik krijg in ons overvolle stamcafé bvb altijd iemands stoel, en heel vaak de opmerking tegen m'n ventje dan; "jamaar doe jij dat maar hé, K'tje mag dat nu niet meer hoor". Of "da's lastig zenne zo'n dikke buik" (de favoriet van m'n schoonmama
)Gisteren bij de gyn alles oké, ik heb nog geen onstluiting, maar wel al bijna volledige verweking, en beebje mag gerust nog wat indalen. Hij wees er me nog eens op dat de meeste vrouwen van een eerste kindje overtijd gaan. Dus wie weet krijg ik ook een augustus-baby! Mijn mama zegt al van de eerste dag dat ik zwanger ben dat het voor augustus zal zijn, dus straks krijgt ze nog gelijk! Ik vind het niet erg, heb me eigenlijk altijd voorgenomen dat ik overtijd zal gaan, en we zien wel. Als beebje er klaar voor is, dan komt hij/zij wel!
Ook hier vervanger wegens verlof van m'n eigen gyn, en ik had de man hiervoor slechts één keer gehad, vorig jaar voor de echo waarop te zien was dat Laura* een afwijking had... Ik stond dus niet echt te springen om de man terug te zien, maar tot m'n verbazing begon hij er zelf over. Dat hij blij was ons nu al zo ver te zien, en dat hij het nog altijd moeilijk heeft met het brengen van zo'n nieuws. Oké, hij heeft gewoon m'n dossier ff vlug gelezen, maar toch vond ik het fijn dat hij "wist" wie voor hem zaten.
Ik had sinds dinsdagavond ook wat last van vaginale jeuk, en liet hem ff kijken, het begin van een schimmelinfectie, zoals ik zelf al gedacht had. Heel normaal tijdens zwangerschap, ook als je al 39 weken bent zei hij. Ik heb een zalf voorgeschreven gekregen, en moet die elke avond inbrengen. Helaas betekent die infectie ook dat we nu niet kunnen vrijen, want dan krijgt m'n ventje dat ook en da's niet de bedoeling. En zou je geloven dat ik het wel erg vind? De laatste tijd wil ik zoveel mogelijk vrijen, ik heb veel meer zin...
Is dat onbewust omdat ik weet dat het na de bevalling een tijd gedaan zal zijn? Nu, ik zei het ook al tegen m'n vriend, dat ik er niet mag aan denken om zo lang te moeten wachten, maar iets in me zegt dat met de komst van zo'n kleintje en alle veranderingen in m'n lijf en in ons leven, m'n gedachten niet onmiddellijk naar die dingen zullen staan 
. Nuja, onze tijd komt wel terug hé, we hebben eindelijk bijna ons kindje, waar we al zoooo lang op wachten! Daar moet alles voor wijken hoor!! 
morgen mag ik op controle, maar ik zie ook wel dat ons meisje nog niet gezakt is, harde buiken zijn mij totaal vreemd en voor de rest voel ik mij nog opperbest! Ik loop nog goed rond ben de hele dag bezig... heb echt geen zin om over mijn datum te gaan! 3 augustus is nog 9 dagen... maar ik zie ze echt niet geboren worden tegen dan!
).
'
(maar geloof me ik kom regelmatig lezen dat er nog geen nieuws is hoor want ik ben enorm benieuwd!) 
en dan weer die pre-eclampsie zeg! pffff Maar je moet het inderdaad zo bekijken: ten laatste volgende week donderdag ben je mama van je derde wondertje en dit is het enige dat telt! Ik kan wel begrijpen dat je het hatelijk vind om opnieuw niet spontaan te kunnen bevallen. Dikke knuffel!