De Verdwaalde Ooievaar

Sinds zaterdag weten we dat ik terug zwanger ben. Hcg was 130 dus zeker goed. Vorige zwangerschap heb ik me constant zorgen gemaakt. Vooral de eerste weken over mijn borsten omdat ze veel minder pijn deden dan eerste keer. En nu, nu is t NOG minder. Het gaat ook zo op en af. Ze hebben nu drie dagen echt pijn gedaan s avonds. Vanavond niks helemaal niks, ook niet als ik erin knijp of erop duw. Na twee eerdere mk ben ik nu dus weer zo bang als vorige zwangerschap. Zit hier te huilen van schrik. Kan iemand me alsjeblief wat gerust stellen... Hadden jullie dat ook van die borsten? Was het ook soms plots weg? Ik durf al niet gaan slapen want bij t opstaan doen ze ook steeds pijn. Stel dat dat ook niet is... Ook de steekjes in mijn lies voel ik niet meer

hey ster,

eerst en vooral proficiat meid,
kan je over pijnlijke borsten en zo niets vertellen want heb er bij
mijn zwangerschap geen last van gehad,niets pijnlijke,gevoelige borsten.
maar ik kan je angst goed verstaan,hebzelf ook een vmk en bbz gehad
als je echt zo ongerust bent zou ik morgen gewoon bij de ha voor een nieuwe bn gaan
dit zal jou en je beginnend kleine wondertje veel beter doen dan al die zenuwen nu.

grtjs stefanie

Weet je dat ik zelfs dat niet durf... Ik wacht liever tot maandag eerste echo. Dan weet ik tenminste ter plaatse iets ipv weer uren stress...

Hoi Ster,

ik begrijp je heel goed. Heb zelf 2 miskramen achter de rug en zit dus aan mijn 3de zwangerschap, maar eerste kindje en zoals je kan zien: we zijn er bijna!

Hebben ze een oorzaak gevonden voor de miskramen?

De eerste weken had ik ook echt vreselijke dagen dat ik mijn bed niet uit wou omdat die angst zo sterk was en dan verlamt dat je volledig... Ik zou je niet focussen op symptomen (I know, makkelijker gezegd dan gedaan), want de ene vrouw is de andere niet en de ene zwangerschap is de andere niet.

Ik wist bij al mijn 3 zwangerschappen de dag na mijn eisprong dat ik zwanger was. Ik stond de dag erna op met een gevoel dat ik alleen maar kan uitleggen als een zwanger-gevoel. Ik had ook direct pijnlijke borsten en een soort van krampjes in mijn onderbuik. Ik wist dus al dat ik zwanger was, maar moest dus telkens nog 2 weken wachten voor te testen: vreselijk. Mijn gevoel bleek wel alle 3 de keren juist te zijn. Bij geen enkele miskraam had ik ook afname aan symptomen, het was niet alsof ik plots geen pijnlijke borsten meer had: bij mij begon het steeds met een bloeding/bruinverlies en die eerste dagen/weken was ik echt elke ochtend als de dood om naar het toilet te gaan. (Beide keren eerste keer bloedverlies opgemerkt bij het opstaan...)

Het enige verschil in mijn persoonlijk geval was dat ik bij mijn eerste twee zwangerschappen (Die dus miskramen werden) niet misselijk was... En bij deze zwangerschap was ik vanaf eind week 5 misselijk en dat voelde voor mij als een goed teken (En dat zei mijn dokter toen ook.). Er zijn echter vrouwen die nooit misselijk zijn, he, maar in mijn geval viel dat dus op als zijnde een verschil en dus ook als een teken dat de zwangerschap goed zat. (Bewijze dat ik ondertussen al 34 weken ben.) HCG zei bij mij erg weinig, bij mijn eerste zwangerschap zat ik op net 5w zwanger al op een HCG van in de 1800 en toch werd dat 2 weken later een miskraam. Bij mijn 3de zwangerschap bleek dat mijn HCG rond diezelfde periode (Werd toen vaak bloed getrokken om op te volgen) toch nog hoger lag, dus ik heb vrij hoge waardes in het algemeen. (Denk dat ik daarom ook zo snel voel dat ik zwanger ben...) Dus ik zou ook gewoon afwachten tot de echo...

De eerste weken zijn het moeilijkst, he. Ik was altijd gerustgesteld als ik pijnlijke borsten had of misselijk opstond `s morgens, maar als dat dan es een dagje of paar dagen minder was, schoot ik ook in paniek... Het feit is dat je er niks aan kan doen, he, hopen en proberen vertrouwen te hebben en elke dag zien als een overwinning.

Hele dikke knuffel en veel moed,
Aria

Dikke proficiat Ster!

Ik denk dat vooral iedere zwangerschap anders is... (mss ander geslacht deze keer?)
ik ben zelf zwanger van mijn eerste (en wss laatste) dus ik kan hier niet echt over meespreken.. maar ik wil je toch goeie moed geven..

Knuff Anneleen

Ik denk dat iedereen op het forum hier last van heeft. Bij het minste dat ik voel denk ik, oej nee, mss is er iets fout, en voel ik niks, dan ben ik ook niet op mijn gemak
Bij elk toiletbezoek, hopen dat ik geen bloed zie (vorige zwangerschap een grote bloeding gehad, rond de tijd dat ik nu ben)
Ik had zo gehoopt dat ik misselijk mocht zijn nu (ik weet het raar gezegd), zodat ik zeker wist dat het goed zat, maar bij mijn eerste ben ik ook bijna nooit misselijk geweest en nu opnieuw niet.
Ik had wel veel meer pijnlijke borsten dan nu. Nu heb ik soms een hele dag dat ik niks voel.

Gelukkig dat dit forum nog bestaat om es ons hart te luchten

Klinkt bekend hoor! Eens het een paar keer is misgelopen gaat dat gevoel niet meer weg vrees ik... Bij deze zwangerschap kon mijn man dan nog niet mee naar de eerste echo. Ik zag mij daar al in tranen staan omdat het weer niet goed was Maar gelukkig was er toen reddende engel Liezeke van het Forum hier die met mij afsprak vlak na de echo om me op te vangen in geval van slecht nieuws. En kijk, paniek was voor niks nodig. Mijn man heeft zijn afsrpaken verzet en was er alsnog bij, hartje klopt en 't werd een heel gezellige lunch met Liezeke En binnen 3,5 week wordt ons derde wonder geboren...
Voor jou ook zo een scenario hé, meid, kom op hoor!!!

Bedankt voor jullie hartverwarmende steun...

Aria, mijn gyn vermoed dat mijn mk aan de endometriose lagen. En die is nu weg. Ze hebben wel onderzoeken gedaan maar niks van andere verklaring gevonden.

Ik ben blij dat bij jullie de symptomen ook zo op en af gaan/gingen. Gisteren was goede dag, veel pijn aan borsten. Maar vandaag weer niks meer echt hatelijk... Ik wil overgeven!!!

Nogeenkeer, jij was dus ook zo bang voor de eerste echo... Mijn ventje heeft gelukkig een dag verlof genomen. Ooit ging ik ook alleen en toen was t slecht nieuws. Dus nu moet hij altijd mee! Ik zal maandag nog geen kloppend hartje horen op 5,5w maar hoop wel een mooi vruchtzakje te zien.

Echt blij dat ik niet alleen ben met zo een angsten...

Hoi Ster,
Ik snap je onzekerheid volledig.
Hier net hetzelfde, ben momenteel 7 weken zwanger en onzekerheid en schrik zijn niet vermijden.
Hier komen en gaan de symptomen en dat helpt niet echt om me 'geruster' te voelen.
Vorig weekend kreeg ik bijna niets binnen en liep ik bijna voortdurend misselijk.
Sinds enkele dagen is dat al enorm minder en kan ik alweer beter eten.
Gisteren had ik dan ook nog wat buikpijn, dit is vandaag gelukkig over.
Ik moet nog wachten tot 13 oktober voor een 2de echo, dit lijkt nog zo ver weg.

Zoals de anderen hier ook zeggen, ik vrees dat iedereen wel met zo'n gevoel rondloopt.

Ik wens jou in elk geval een goede zwangerschap toe!

Hey Bi, mij stelt t een klein beetje gerust dat alle prille zwangeren dat zeggen van die op en afgaande symptomen. Hopelijk jou ook...

Erg he, hoe we onszelf zo gek maken...

Slecht nieuws...

Vanochtend goed misselijk en voelde me op en top zwanger. Vanavond rond acht uur voelde ik plots iets warms stromen, voelde direct dat het geen utrogestan was. Bloed. Iemand gebeld om bij de kindjes te blijven en naar gasthuisberg. Op echo was vruchtje te zien maar heel laag dus weinig hoop. Ook twijfel of ze spoed curettage zouden doen. Bn gedaan en hcg gestegen naar 2800. Ik had exact een week geleden 130 dus zeer goed gestegen en meer dan verdubbeld om de 48u. Dus zeiden ze de utro niet te stoppen en maandag terug echo. Maar ik voelde dat ik ons kruimeltje kwijt was en vroeg een tweede echo. Daarop was niks meer te zien.

Ik ben er kapot van. Hoe kan dit nu??? Eerst zei ze nog: ga volgende keer bij de huisarts maar eens tussentijdse bn doen. Maar daar was ik niks mee geweest want hcg was KEIGOED. Dus dat zou een valse geruststelling geweest zijn.

Ik ben zo intens verdrietig. Mijn prog was nog maar 4,7 dus ik heb t gevoel dat dat mij de das heeft omgedaan, heb door dat hoog hcg echt t gevoel een gezond kindje kwijt te zijn door mijn laag prog. Dit doet zo pijn.

Verschrikkelijk nieuws ster
Veel sterkte! Knuffel

...

Oooh Ster, ik wil je nu liefst gewoon een superdikke knuffel geven. Woorden schieten nu toch te kort. Eerste, tweede of derde kindje, dat maakt niet uit. Je verlangt daarnaar, eindlijk zover en dan dit Sterkte, meid.... x

Oh Ster, ik lees nu pas je laatste berichtje... Wat verschrikkelijk! Zo spijtig. Zo lastig.
Ik wou dat ik iets kon zeggen waardoor je je beter voelde, maar wellicht kan ik weinig zeggen.
Heel heel veel sterkte!!! En knuffel je twee kindjes eens goed!