De Verdwaalde Ooievaar

hallo,
ik ben 28jaar en heb al heel lang een kinderwens ik ben 5jaar geleden gestopt met de pil
en we wouden ervoor gaan. uiteindelijk lukt het niet wij dus terug naar gyne kreeg ik eerst te horen dat ik polycystische eierstokken had en dat als ik af zou vallen de kans op zwangerschap groter ging worden dus ik ben in totaal 40kg afgevallen maar veel verschil maakte dat niet uit er werd gezien dat ik te veel testeron aanmaak maar niet denken dat ze er iets aandoen.ook heb ik gezwellekes op mijn baarmoederhals en iedere zes maand moet ik biopsie laten doen dus dat maak het er ook ni gemakkelijk op de schrik zit erin dat het eens kwaadaardig gaat worden wat dan. mijn vriend moet zich nu ook laten testen maar die heeft daar een schaamtegevoel over en daar kan ik niet met om zolang hij dit niet doet weten we nog niets maar ik weet zeker dat het aan mij ligt. iedere maand doet het pijn te weten te komen dat het niet zo is. goed praten met mijn vriend kan ik er ni over omdat het veel te gevoelig ligt bij mij. de laatste 2jaar zijn voor mij heel zwaar geweest aangezien er 9 geboortes geweest zijn in mijn familie het is zelf zo erg dat ik moeite heb met kraambezoeken te doen of als ze vragen wil je het kindje eens vastnemen dat kan ik gewoon niet het breek mijn hart gewoon en het gevoel dat het weggerukt wordt uit mijn lijf ik kan er met niemand over spreken omdat ze ofwel het onderwerp vermijden of het negeren of het niet serieus opnemen
zelf bij gyne heb ik het gevoel dat ik daar niet serieus behandelt word en ben er al bij 4geweest.
dan vraag ik mij af wat is eigenlijk hun bedoeling
ik zit serieus in de put ik steek die gevoelens enorm weg omdat niemand die pijn van mij ziet en begrijpt en daarom dat ik hier toch een beetje steun probeer te vinden en eventueel lotgenoten of mensen waar ik dit kan met delen want ik zen echt gebroken

Hei Isaura
je hebt je bericht gepost onder de lijst "zwanger" dus op dit topic komen vooral vrouwen die, vaak na lang behandelen, ondertussen zwanger zijn. Misschien kan je je verhaal ook kwijt onder een andere submap, dan zal je meer mensen tegenkomen die in een gelijkaardige situatie zit als jij.
Iedereen die hier komt echter (ongeacht onder welk topic) heeft om de één of andere reden moeilijkheden met zijn/haar kinderwens, zwangerschap, ... We weten hier hoe lastig het kan zijn om te blijven uitkijken en dromen, en om teleurstellingen op dat vlak te moeten incasseren. Ook het gevoel dat de wereld verderdraait, dat bij anderen kinderen krijgen snel lukt en wij achterblijven, .... is helaas heel herkenbaar. Het is frusterend inderdaad. En het is moeilijk om door te dringen bij anderen, he. Soms is het heel moeilijk om empathie te krijgen voor onze situatie. Op deze site zal je lotgenoten tegenkomen en hopelijk ook steun vinden.
Liefs