Hoi Isabella,
eventjes mijn ervaringen.
Ik ben gestopt met werken in december 2012. Mijn man heeft toen de mogelijkheid gekregen om in het buitenland te gaan werken en wij zijn dan verhuisd naar het buitenland. Ik had altijd de idee om thuis te blijven eens er jonge kindjes zouden zijn en we zagen onze verhuis als de ideale gelegenheid om aan een gezin te beginnen.
Ik had toen dus nog geen kindjes, maar ben dus gestopt met werken omdat de omstandigheden daartoe de aanzet gaven. Moest ik in Belgie zijn blijven wonen, had ik ook wel die keuze gemaakt, denk ik, maar dan pas op het moment dat er effectief een kindje zou komen.
De reden dat ik graag wou thuisblijven als mama is omdat ik de opvoeding van onze kindjes echt prioritair vind. Ik heb mijn job (Onderwijs) altijd heel graag gedaan en ik wil ook graag binnen enkele jaren weer aan de slag, maar ik vond en vind het heel belangrijk dat ik er volledig kan zijn voor mijn gezin, dat is persoonlijk voor mij veel belangrijker dan carriere. Persoonlijk zie ik mezelf ook geen job in het onderwijs combineren met kleine kindjes. In tegenstelling tot wat mensen denken heb ik mij in het onderwijs in Belgie echt te pletter gewerkt. Wat mij vooral stoort aan de combinatie van werken en kindjes is dan ook al het thuiswerk dat je hebt in het onderwijs. Je komt thuis en het werk is nooit gedaan. Ik deed mijn job met hart en ziel, dus kan mij niet voorstellen dat ik dat zou hebben kunnen volhouden. Mijn gezin of mijn job zouden er uiteindelijk onder geleden hebben. (Ik was wel beginnende leerkracht, vandaar de berg aan werk, ik denk dat dat mettertijd wel afneemt.)
Financieel gezien zitten wij wel in een erg gunstige situatie: mijn man verdient in zijn eentje in het buitenland meer dan dat wij samen in Belgie verdienden. Op dat vlak was het dus een no-brainer. Ik heb echter wel ook vriendinnen in Belgie die thuisblijfmama zijn en waarbij er dus ook maar 1 ouder uit werken gaat. Niet gemakkelijk, maar absoluut wel mogelijk.
Belgie heeft ook een erg goed uitgewerkt sociaal stelsel, dus ik zou zeker bekijken wat je opties zijn. Als ik jou was, zou ik wel nog een brug behouden met je huidige job en kijken of je loopbaanonderbreking of tijdskrediet kan nemen. Vele van mijn vriendinnen die wel werken, hebben zo bijna 1 jaar thuis kunnen blijven. Sommigen van mijn vriendinnen die thuisblijfmama zijn kregen/krijgen ook een sociale bijdrage omdat zij er als ouder bewust voor kiezen niet te gaan werken om de zorg voor je kind op te nemen. Destijds ging dat om een 300-400 euro. Met de huidige besparingen weet ik niet of dat allemaal nog mogelijk is, maar pluis dat dus zeker uit.
Pensioen is voor ons momenteel niet aan de orde, aangezien waar wij wonen er geen pensioenen bestaan.
Ik zou ook rekening houden met dat je waarde in de arbeidsmarkt wel gaat dalen. Hoe langer je niet werkt, hoe moeilijker het wordt om weer aan de slag te gaan. (Dat is ook iets dat in mijn achterhoofd speelt.) Ben je van plan om een korte periode thuis te blijven (Enkele jaren) of wil je echt nooit meer aan de slag? Bij ons is ons tweede kindje nu onderweg en dan is ons gezinnetje compleet en dan zie ik me wel als de kids naar school gaan, geleidelijk aan zelf weer aan de slag gaan.
Wat vooroordelen betreft: in mijn familie ben ik de enige thuisblijfmama en daar kwam wel eens een opmerking op. Zelfs nadat mijn zoontje geboren werd kreeg ik soms de vraag of ik dan terug ging werken?
Bij mijn vriendinnen is het dan weer minder een uitzondering. Waar ik woon werkt geen enkele mama-vriendin. De enige vriendinnen van mij hier die werken zijn single en hebben geen kids. Sociaal is dat hier dus heel erg aanvaard. In Belgie heb ik ook een aantal vriendinnen die thuisblijfmama`s zijn, dus ook vanuit die hoek weinig vooroordelen. Ik denk dat het belangrijk is dat je wel een aantal nieuwe vriendinnen probeert te maken die ook thuisblijfmama zijn, als je er nog geen hebt.
Daarnaast moet je voor jezelf ook goed weten of dit is wat je echt wil doen. De meeste vriendinnen van mij die 1 jaar of dergelijke zijn thuis geweest na een kindje, waren altijd heel blij dat ze terug konden gaan werken. Ik hoor ook heel vaak van mama`s in mijn omgeving die wel werken dat ze de dagen thuis met kindje(s) een pak vermoeiender vinden dan de dagen op het werk.
Thuisblijfmama zijn kan snel eentonig worden ook, maar saai is het allerminst. Ik ben echt hele dagen bezig met mijn zoontje, huishouden, ... Mijn man heeft een drukke carriere en wij wonen duizenden kilometers van familie, dus ik sta er ook wel helemaal alleen voor wat betreft de *zorgtaken*. Dat is ook niet altijd even makkelijk, ik krijg dus zelden tot nooit een mama-break, maar ik heb daar ondertussen wel een evenwicht in voor mezelf dus dat zit goed.
Liefs,
Aria
Als thuis altijd alles op orde is, de kinderen en de man aan tafel kunnen gaan zitten, alles voor hen wordt opgeruimd, is dat voor hen ook aangenaam hé.
Rond 4 maanden vond ik eindelijk zo wat mijn routine met mijn klein ventje en dan begon ik zo echt een evenwicht te vinden in alles. Vanaf dan werd het eigenlijk ook gemakkelijker allemaal, vond ik. (Langer slapen, minder lange voedingen, ...) Dus mettertijd krijg je wel meer gedaan, maar wij zitten nu in een verlatingsangstfase, dus als mijn zoontje wakker is krijg ik ook niet veel meer gedaan, hihi, hij hangt letterlijk de hele dag in mijn rokken. 
Dan moet het wel lukken met 1, maximum 2