De Verdwaalde Ooievaar

Hey,

Morgen ben eindelijk eindelijk 36 weken, het zijn dus de laatste loodjes en daar ben ik toch wel blij om!

Het is geen makkelijke zwangerschap geweest; hevige misselijkheid met braken, enorme rugpijnen waardoor ik al weken langer dan voorzien thuis zit van het werk, en dan alle standaard-zwangerschapskwaaltjes natuurlijk.
Verder heb ik ook al sinds de 30 weken redelijk veel harde buiken, maar sinds twee weken is dit dagelijkse kost.
Overdag valt het nog mee, maar tegen de namiddag en 's avonds zit ik hier het hele huis bijeen te puffen. Enorm uitputtend!!

Ons meisje deed het bij elke controle wel goed, en dat was voor mij het belangrijkste, maar afgelopen maandag was dat plots eens anders tijdens de monitor...
De vroedvrouw is drie keer terug gekomen om te zeggen dat ze het toch iets langer wou controleren, waarom zei ze niet. Uiteindelijk zei ze dat ze het een uurtje ging afzetten, dat ik iets mocht gaan eten en dat ze dan opnieuw de monitor zou opzetten. Die tweede monitor was beter, na wat aandringen bleek op de eerste monitor de hartslag van onze baby te hoog, en wou die niet echt zakken. Ik mocht naar huis en dat was dat.

Nu was ik wel doodongerust, dus heb ik gebeld met de vraag of ik toch geen dokter kon zien. Na wat aandringen mocht ik vandaag terug komen. Bleek ik weer alleen bij de vroedvrouwen te mogen voor een nieuwe monitor. Alles oke zeiden ze, ga maar naar huis! Nu wou ik echt wel weten wat er maandag dan mis was en waarom er even alarm was, dus na wat aandringen komt er toch een assistent dokter langs, die snel in de gang komt staan, even zegt dat alles oke is en zonder dat ik verder vragen kan stellen is ze weer weg.

Thuisgekomen zie ik in mijn moederboekje staan 'Tachycardie!', inclusief dat uitroepteken! :/ Ja, wat moet ik daar nou mee? Mijn man en ik zijn toch een beetje ongerust, haar hartslag is dus echt wel iets te hoog, dus dat komt dan toch van ergens? Waarom krijgen we niet meer uitleg?

Mijn eigen gynea is op verlof, ik kan pas volgende week vrijdag bij haar terecht...

Als het aan mijn man lag (en ik snap hem echt wel) dan moet ik vragen of het niet mogelijk is om haar op 38 weken te halen (het zou sowieso keizersnede worden vanwille haar liggen in mijn baarmoeder), want wie weet waarom is haar hartslag te hoog, maar ik vrees dat ze mij maar een aansteller gaan vinden. Zo lijkt het momenteel.

Ik wil ook niet te hard klagen of zagen, ik moet er nog wel serieus genomen worden als ik moet bevallen...

Iemand die een soort gelijke situatie heeft gehad?

Ik moet bijna wekelijks onder de monitor wegens medicatie voor mijn harde buiken vanaf 23 weken. Momenteel ben ik 37 weken maar bij ons is de hartslag ook altijd heel hoog, gaat veel in alarm. ( boven de 170 ) ik was ook niet gerust maar
Volgens de gynaecoloog is het niet erg. Kan zijn doordat kind heel levendig is. Zolang het maar niet hele tijd 170 is en soms ook zalt naar 150 etc moest ik mij geen zorgen maken.
Ik weet niet of dat bij jou het geval is ?

Zo vervelend als je zo afgescheept wordt! Ik heb vaak ook het gevoel dat ik in hun ogen alleen maar zaag en vaak een last voor hen ben. Zou echt niet mogen zijn.

Is het misschien een idee om je verhaal te doen bij je huisarts, zodat hij in zijn/haar naam voor jou kan bellen naar de dienst gynaecologie voor meer uitleg? Een goede huisarts zal je ongerustheid echt wel begrijpen. En als de vroedvrouwen telefoon krijgen van een arts die de gynaecoloog wil spreken, verbinden ze zonder problemen door met de gynaecoloog. Je zou ook kunnen kijken op cozo, de meeste ziekenhuizen zetten daar hun verslagen op, maar gezien je enkel een vroedvrouw hebt gezien de voorbije keren denk ik niet dat er een verslag werd gemaakt.

Wie weet is de huisarts zelf goed op de hoogte van foetale tachycardie en kan hij/zij je al geruststellen, maar ik vermoed dat de huisarts verhaal zal gaan halen bij gynaecologie

Bedankt voor jullie berichten!

Ik had inderdaad ook al gelezen dat het kon komen doordat een baby heel druk is, maar de monitor was juist op een moment dat ze, naar mijn idee, heel erg rustig was, helemaal niet druk aan het bewegen.

Ik ben ook inderdaad naar de huisarts geweest, op aanraden van mijn zus. Die heeft deftig tijd voor mij genomen, ook nog eens naar de hartslag geluisterd, naar mijn buik gevoeld, bloeddruk genomen...

Hij maakt zich ook niet direct zorgen maar was wel slecht gezind over de communicatie van het ziekenhuis en ging dit ook met hen opnemen.

Verder mag ik bij hem langskomen wanneer ik maar wil om alles eens te checken en om naar het hartje te luisteren, dat stelt me wel gerust

Ik ga blij zijn als ons meisje rustig in onze armen ligt! Maar dat heeft elke mama wel denk ik