De Verdwaalde Ooievaar

Hoi iedereen,

Ik lees al een tijdje mee maar was lange tijd niet gerust genoeg om veel te schrijven. Zondag zit ik eindelijk in week 12 en kijk er erg naar uit.
Morgen heb ik afspraak bij de gynecoloog voor nekplooimeting en bloedprik. Op basis van de resultaten wordt er al dan niet een vruchtwaterpunctie gedaan. Nu is het wel zo dat ik net 36 jaar geworden ben, dus ik vraag me af of ik in principe zowiezo een punctie moet laten doen, ongeacht de resultaten van morgen?...
Hier zit ik erg mee, ik heb namelijk de schrik dat ik een miskraam zal krijgen. Ik weet t'is stom om daar nu al mee bezig te zijn maar t'is iets waar ik ben over beginnen nadenken en dat ik niet meer uit mijn hoofd kan krijgen.
Nu had ik graag geweten wat jullie standpunt is hierover. Laten jullie zowiezo een punctie doen, of hangt het af van de resultaten, en welke resultaten zijn dan goed genoeg om het niet te doen volgens jullie?
Alvast ne dikke mercie voor jullie input

sandy

Ik laat er geen doen, omdat de combinatietest nekplooi+bloedproef goed was. Maar ik ben 32. Moest ik ouder zijn dan 35, zou ik ook overwegen sowieso een punctie te laten doen...

Nu je moet niks hé. Wij zijn ook heel bang voor een kindje met afwijkingen en dachten eerst ook om misschien sowieso een vruchtwaterpunctie te laten doen. Maar na een gesprek met de gyne hebben we dat definitief afgeblazen, met een goede nekplooimeting op mijn leeftijd is het niet de moeite was de mening van de gyne.

't Was bij ons ook wel beslist dat als er iets "slecht" uitkwam, we de zwangerschap zouden afbreken... Kdenk als je van te voren weet dat je dat niet wil, dat een punctie ook geen zin heeft.

Praat er zeker nog eens over met je gyne, heeft bij ons ook erg geholpen.

Goede testen geven je niet de zekerheid dat je geen miskraam zal hebben. Je moet daar "gewoon" mee leren omgaan... Khad ook veel schrik voor de 12 weken, nu ist iets beter (ben morgen 14 weken), maar de schrik blijft altijd hangen, en ik heb voor mezelf gemerkt, dat die schrik helemaal niet rationeel is. Zelfs als alle testen van de wereld goed zouden zijn, dan zou ik nog schrik hebben denk ik, dus ik probeer de schrik anders aan te pakken.

Je moet eerst met je partner bespreken wat je zou doen in geval het een kindje met down zou zijn.
Wij hadden een slechte triple test en dan begin je daar heel concreet over na te denken. We waren toen allebei akkoord van't niet te laten weghalen. Ons criterium is: een kind moet gelukkig kunnen worden en downtjes kunnen dat ook. Maar dat is natuurlijk een heel individuele beslissing.

Uiteindelijk heb ik de punctie toch laten doen, omdat ik anders nog 6 maanden ongerust zou geweest zijn en niet hebben kunnen genieten van de zwangerchap. Als je de punctie laat doen in een zeer gespecialiseerde kliniek zoals Jette, is het risico zéér beperkt hoor! Daar spreken ze van 1 miskraam op de 1000 of zo.

Vanaf dat de uitslag van de punctie bekend was, heb ik eindelijk de klik gemaakt: we krijgen een gezonde baby, alles is in orde en dit is een compleet normale zwangerchap. Pas dan heb ik totaal alle angsten overboord kunnen gooien...

Of ik't opnieuw zou doen? Bij een volgende zwangerschap waarschijnlijk niet. We zijn er allebei mee akkoord dat een downtje welkom is. Ik zou ook de triple test niet maar laten doen, om ons niet meer onnodig ongerust te maken.

(ps ik ben er 30).

Ik heb bij mijn vorige zwangerschap alle testen laten doen : vlokkentest, vruchtwaterpunctie, navelstrengpuntie. Geen van de puncties heeft op zich negatieve gevolgen gehad, ook niet de zeer risicovolle navelstrengpunctie. Wel is gebleken dat ons dochtertje een uiterst zeldzame afwijking had en hebben wij de zwangerschap moeten stopzetten. Zou ik het opnieuw doen : nee. Wij hebben hier eigenlijk niet echt zelf over beslist. Ik had al een aantal miskramen achter de rug, was 38, bij Renéetje was nekplooimeeting ok, maar volgende dag al telefoon dat tripletest ongelooflijk slecht was...dan begonnen aan een bijna 3 maanden durende lijdendsweg...enkel voor een paar veel voorkomende afwijkingen zijn die bovenvermelde testen waterdicht...voor die van onze dochter niet en vandaar de vele testen, de hoop, de wanhoop. Ook ik had op voorhand gezegd dat als het kindje gehandicapt zou zijn, we zouden stopzetten...tot het zover was...ik wilde niet, enkel omdat 3 proffen en toestemming van GHB die enkeli erge gevallen stopzetten, risico om nooit meer zwanger te geraken en een hoop bijkomende complicaties hebben mij uiteindelijk toch doen beslissen...voor de meest verschrikkelijke beslissing ooit. Dus vandaar, ik laat dat niet meer doen, leg mijn lot in de handen van de natuur, want ik denk niet dat ik het een tweede keer trek. Ik wil alleen maar zeggen, als je voor die pucnties kiest, is niet het risico dat ermee gepaard gaat het belangrijkste, maar weten wat je met het resultaat zal doen en met de gevolgen daarvan leven. Sowieso zou ik persoonlijk het niet standaard doen maar enkel als nekplooimeeting of tripletest afwijkend zijn.

Merci voor jullie input! Het doet deugd om verschillende meningen en verhalen te horen hierover.

MA, het spijt me dat je dit allemaal hebt moeten doormaken...

Tja, ik had eerst meer schrik voor de miskraam dan voor de uitslag. Ondertussen goed met ventje en gyne gepraat en als het een downkindje zou zijn, zou ik het niet laten weghalen. Als het een erg gehandicapt kindje zou zijn, dan wel. De gyne zegt dat mijn nekplooimeting heel goed was (0,3mm), als mijn bloedresultaten ook de goede kant opgaan, dan laat ik de punctie niet doen. Omwille van mijn leeftijd voelde ik me eerst een beetje verplicht, maar als 36jarige heb ik 1 kans op 250 voor een downkindje, met een goed bloedresultaat (samen met die goede nekplooimeting) zal de kans hopelijk veel minder zijn...
Ik voel me heel positief omdat ik vandaag 12 weken ben, omdat ik vrijdag een uitgebreide echo heb gehad en een beebje zag dat zeer actief was en de juiste grootte had en er 'normaal' uitzag volgens de gyne, maar dit optimism zal natuurlijk direct kunnen omslaan als ik een slecht bloedresultaat krijg volgende week...

Zolas je zegd Loeki, ik moet gewoon leren omgaan met die schrik. Elke dag gaat het beter maar d'er zijn toch altijd dingen die ons bezighouden en waardoor we niet altijd even hard kunnen genieten, maar ik probeer het wel.

Nog een heel prettige zondag dames!!

Sandy

Sandy,

Ik zou het niet beter kunnen zeggen hebben dan de anderen al gedaan hebben. Het gaat er vooral om wat je gaat doen met het resultaat. Voor ons was het ook duidelijk dat we het zouden laten weghalen, en daarom hebben we de combinatietest laten doen. Maar een punctie zag ik pas zitten als effectief de combinatietest slecht was.

Liefs,

Bokje

Eigenlijk hadden wij ook in het begin gezegd hoor dat we alle mogelijke testen zouden laten doen om ons ervan "te verzekeren" dat we een gezond kindje zouden krijgen. En dat ik de zwangerschap zou uitdragen. Dit was voor ik 12 weken was. Achteraf bekeken hoorde dat er bij voor ons, het denkproces bedoel ik. Gaandeweg hebben we geleerd wat meer vertrouwen te hebben denk ik, en natuurlijk weten we nu ook meer over die testen, en de al dan niet "waterdichtheid" er van.

Ook mijn aanhoudend bruinverlies bijvoorbeeld heb ik meermaals gemeld en naar laten kijken. En uiteindelijk hebben ze 't dan gevonden. Nu ben ik veel geruster, al kijk ik ook nog bijna iedere keer van "tis toch niet rood he". Maar ik weet ook dat ik voor de 20 weken echo weer ongerust zal zijn. 't Is een stukje van mezelf vrees ik.

M'n ventje heeft het er nog iets moeilijker mee denk ik. Ik begin ergens vertrouwen te voelen in m'n lichaam (dat nu echt wel verandert) en in Beebje.

Hallo dames,

Ik heb daarstraks slecht nieuws gekregen: ook al was mijn echo zeer goed, de combinatietest was zeer slecht. Ik heb nu 1 kans op 37 dat het een downskindje is. Dus vruchtwaterpunctie is aangeraden door gynecoloog. Zij is er vrij gerust in omdat in haar ervaring de eigenlijke downskindjes altijd gedetecteerd werden door een slechte echo en dat de bloedresultaten onbetrouwbaarder zijn. Maar toch. Ik ben in alle staten, voel me misselijk van ongerustheid en weet niet wat doen. Mijn man wil de zwangerschap stopzetten als het een downskindje is, ik weet het gewoon niet meer. Ik weet wel dat deze testen niet 100% betrouwbaar zijn en dat het nog alle kanten op kan, maar voel me heel negatief. Ik moet nu nog 4 weken wachten eerdat ik de punctie kan doen en dan nog 4 weken wachten op het resultaat. Het wordt voor mij geen zorgeloze wangerschap...

Lieve Sandy,

Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je nu voelt. De wanhoop en het idee nog zo lang te moeten wachten.
Ik ben toen door mijn gyn doorverwezen naar Prof De Catte in GHB. Bij mij dachten ze ook eerst dat het Down was (kans van 1/2), maar hij zag al direct aan de bloedwaarden dat het dat niet kon zijn. Is er een specifieke reden waarom je gyn wacht op een vruchtwaterpunctie en niet opteert voor een vlokkentest ? Vlokkentest kan sneller plaatsvinden en kan down aantonen of uitsluiten. Down is immers trisomie 21, wat betekent dat er bij de eerste celdeling iets misgelopen is waardoor in elke cel chromosoom 21 3x ipv 2x voorkomt. Vermits in het begin en in elke cel, is zowel de placenta als het kindje 'geinfecteerd' (sorry vind juiste woord niet). Verder kan je dan - moest je ervoor opteren - een curretage laten doen, terwijl na een vlokkentest je moet bevallen. Ik hoop dat je een beetje troost en sterkte vind bij elkaar. Stuur veel liefde naar je beebje, veel positieve energie...ik denk aan jullie, dikke knuffel Audrey

En Sandy...ons is toen vaak op het hart gedrukt dat nekplooimeeting en triple test maar risico indicaties zijn, maar absoluut geen diagnose..dus het kan echt nog goed aflopen meid. Momenteel spreekt men enkel van een verhoogd risico. Door je leeftijd wordt de score ook al slechter, enz...Maar risico's realiseren zich niet altijd...dus probeer de moed erin te houden, voor jezelf en je beebje

Lieve Sandy,

Geen leuk nieuws. Zou in jouw plaats even ongerust en ongelukkig zijn...

Vind het rot dat je zo lang moet wachten voor de test en dan nog eens zo lang wachten op het resultaat. Ondertussen loopt je zwangerschap verder, maar kan je absoluut niet genieten. Dit is slopend.

Als die vlokkentest mogelijk is, zou ik dat ook doen als ik van jou was. dan weet je hopelijk toch waar je aan toe bent!

Een hele dikke knuffel, ook al heb je er misschien niet veel aan. Ik leef met je mee hoor!
xxx

Sandy, eerst en vooral een dikke knuffel. Wat Audrey zegt klopt helemaal. Ik ken iemand die een kans had van 1 op 65. En bij haar hebben ze een vlokkentest gedaan. Dat kon zeer snel plaatsvinden. Ik denk dat ze ongeveer 13 weken zwanger was. Max 14 weken.
En denk eraan hé, het is echt een risicoberekening. Het is niet uitsluitend. Zelfs bij een verlaagd risico is het niet zeker dat er alles ok is met het kindje.
Ik duim voor u!

Liefs,

Bokje

de kans op een miskraam is bij een vlokkentest wel véél hoger dan bij een punctie... Als blijkt dat het toch een gezond kindje was, maar je krijgt een miskraam door de vlokkentest, zal je je wellicht heel erg schuldig voelen.

Ik heb gezworen géén triple test te laten uitvoeren. Het is dikke zever: je kan in risicogroep vallen en toch een gezonde baby hebben (dan ben je uiteraard enkele weken doodongerust geweest, maar eens je uitslag hebt, kan je toch weer gaan genieten), maar je kan ook BUITEN risicogroep vallen en toch een kindje met down hebben.
Als ik jou was, zou ik opteren voor de punctie en vertrouwen dat die triple test een foute indicatie heeft gegeven. Wij gaan hoogstwaarschijnlijk ook punctie laten doen (ik ben ook 36 geworden, dag na pick-up, nu 11 weken zwanger)

Bedankt voor jullie steun meiden!

De gyn adviseert me om een punctie te laten doen omdat zij er "gerust in is". Zij vindt het risico van een vlokkentest te hoog (1/125), vergeleken met een punctie (1/250), en ze denkt dat ik me geen zorgen moet maken. Ze had het over het verhoogde risico van down, niet van iets anders... Morgenavond belt ze me terug en dan moet ik haar zeggen of ik een vlokkentest wil of een punctie. Ook al worden dit waarschijnlijk een van de ergste weken van mijn leven, ik neig toch naar een punctie omdat er minder risico is op een miskraam en omdat ik wil blijven geloven dat alles in orde komt met mijn beebje (is wel moeilijk).
Tja, ik dacht na al mijn moeilijkheden om zwanger te worden en na 1 miskraam dat dit een zorgeloze zwangerschap zou worden...

Sandy, veel succes met wat je ook kiest.
Misschien nog even dit....men weet niet of het risico bij een vlokkentest hoger is dan bij een punctie. De statistieken zoals jij ze weergeeft kloppen. Alleen wordt een vlokkentest gedaan in die periode van een zwangerschap waarin er sowieso nog meer spontane miskramen optreden dan in de periode waarin vruchtwaterpunctie gebeurd. Daardoor zijn de cijfers van de vlokkentest vertekend en weet men niet of de miskraam te wijten is aan vlokkentest of dat die sowieos had plaats gevonden. Dat is de uitleg die wij krijgen van prof in GHB. Nu moest je opteren voor vlokkentest dan zou ik die wel door een specialist laten doen. Voor Belgie is dat blijkbaar Prof De Catte van GHB. Zelfde geldt trouwens voor punctie.

Persoonlijk laat ik geen punctie doen, ook al ben ik 39, tenzij misschien als er indicaties zijn bv via echo dat er iets mis is, maar dan nog...ik wil niet nog eens die beslissing moeten nemen. Want als je wacht op vruchtwaterpunctie, heb je je kindje al voelen bewegen tegen dat je uistlag hebt. En dan beslissen om te stoppen...heel je moederinstinct, je hart, wringt tegen; ook al heb je op voorhand beslist dat...Voor de rest van je leven moet je leven met die beslissing en zijn gevolgen.
Als het risico van een vlokkentest als te hoog wordt ervaren, is het risico van een vruchtwaterpunctie dat eveneens. 't leven laat zich niet vatten in statistieken.