De Verdwaalde Ooievaar

Hallo dames,

Even kort mijn situatie schetsen.
4 jaar geprobeerd om zwanger te worden, allerlei behandelingen ondergaan en dan nu 27 weken zwanger dankzij IVF. Ik ben al sinds het begin van mijn zwangerschap volledig thuis omdat ik zogezegd een risicoberoep heb. Ik werk in 2 ploegen in een fabriek en werkte ook nog bij in het weekend. Nu dus helemaal niets meer. Na mijn bevalling ben ik dan maar 9 weken thuis en dan start ik terug 4/5de te werken in de fabriek. Ons kleintje zal dan 4 dagen naar de kribbe gaan. 4 volle en 4 halve ((door mijn ploegenwerk wat dan wel goed uitkomt ze zal nooit langer dan 6 uur aanwezig zijn in de kribbe)

Maar nu begint het geknaag.. zijn er nog mama's die ploegenwerk doen met een klein baby'tje in huis? En valt dat wat mee? Als ik de late shift heb zal ik dus pas om 22.10 uur thuis zijn en valt de volledige zorg op de papa... Ik denk dat ik me doodongerust ga maken op het werk en dan misschien constant mijn ventje ga lastig vallen met vragen en wie weet wat nog allemaal... Zie er soms echt tegenop maar de job opgeven zou dom zijn want het is vlakbij (op 5 min van de deur) het verdient heel goed en heb mijn 2de auto kunnen verkopen dus nog besparingen!

Ik vertrouw mijn ventje wel hoor want hij is heel goed met baby's soms beter dan ik zelfs! Maar soms weet ik niet goed of het allemaal wel gaat lukken zo? Langs de andere kant denk ik dan ook dat het wel leuk is omdat hij zo ook een band kan opbouwen met ons kleintje! Ik weet het allemaal even niet meer, ga ik niet te veel missen, gaat het kleintje wel wennen aan één week de papa en de andere week de mama?

Hey Maya,

ik zit niet in een ploegendienst, maar moet wel regelmatig overwerken (toch 1 keer per week) tot voorbij de bedtijd van mijn dochtertje. Het maakt voor die kindjes echt niet uit of je nu om 20u30 of om 23u30 toekomt hoor, als ze al in hun bed liggen is dat nu eenmaal zo...

Ik had voor ik terug ging werken ook schrik dat dat niet zou lukken met de papa. Al hebben we wel dikwijls geoefend met het bedritueel, en wist ik dat hij het alleen kon (dus in die mate dat hij niet een druipnatte Meis vastheeft en dan nog ergens godweetwaar een handdoek moet gaan zoeken, nee hij weet wat hij allemaal gaat nodig hebben enzo).
Dat bedritueel is ook voor mij psychologisch belangrijk: ik weet dat Meis zal gaan slapen doordat ze de volgorde van de zaken goed kent, en dat ze niet zal wakker blijven puur omdat ik er niet ben...

En ja, de band is wel echt goed tussen dochter en papa. En wat dat één week de ene en de andere week de andere betreft: kindjes vinden vele dingen absoluut niet raar hoor, voor hen is het of het altijd zo geweest is...
Voor de rest heb ik niet de indruk dat ze me echt mist . Ze is nu 4 maanden oud. Ik zie haar dan bijvoorbeeld voor het laatst om kwart voor acht, en dan zie ik haar terug ergens in de nacht of 's morgens, en voorlopig zijn er van haar kant niet echt grote blij-je-eindelijk-terug-te-zien momenten. Van mijn kant natuurlijk wel he

Hallo Mies,

Bedankt, je antwoord heeft me wat gerust gesteld!
Er zijn wel meer mensen die onregelmatige uren moeten werken en uiteindelijk lukt het wel hé...

Grappig hoe ik nu al schuldgevoelens kan hebben terwijl mijn kleintje er nog niet eens is
Ik denk gewoon als je zo lang hebt moeten wachten om dan uiteindelijk zwanger te zijn, dat je je kleintje niks tekort wilt doen.. zo voel ik het toch aan!

Ik denk ook dat ik goed ga oefenen met de papa dat we toch alles op de zelfde manier ongeveer aanpakken, want ja zo een kleintje heeft natuurlijk wel een routine nodig!

Groetjes!!

Hey Maya,

Toen ik pas bevallen was van onze oudste (tot ze 1,5 jaar was), werkte ik ook in ploegen, vroege en late. Als ik een late shift deed, was ik ook pas om half twaalf thuis, dus kwam de zorg ook op papa terecht.

Eerlijk gezegd, nooit een probleem mee gehad. Ik wist wel dat papa sommige zaken anders aanpakte dan ik het zou doen, maar dat is nu éénmaal zo, papa's zijn geen mama's. Ik kolfde een keer voor ik naar mijn werk vertrok 's middags, als het nodig was, op mijn werk ook nog een keer, en 's avonds als ik thuis kwam, ook nog een keer, of het moest zijn dat ze nog even wakker werd en een voeding wou.

Het is een beetje een ritme zoeken, maar het wijst uiteindelijk zichzelf wel hoor. En bij ons is de band met papa zowel voor de oudste als voor de jongste uitstekend!

Schuldgevoelens... Niet doen! We willen allemaal het beste voor ons kindje, en ik ben zeker dat jij een supergoeie mama bent, en je man een supergoeie papa! Dat komt allemaal wel in orde!

Groetjes, Katleen

Hallo Kathleentje,

Dank u voor de ook weer geruststelling!
Ben iemand die soms te veel nadenkt over dingen, mijn man zegt dan ook vaak tegen mij, kijk eerst en oordeel dan

Maak me gewoon bij het minste doodongerust! 'T zal wennen worden, maar ik denk als ik jullie reacties zo lees dat het allemaal wel heel goed meevalt! Ik denk wel dat ik zou blijven 4/5de werken ook na mijn ouderschapsverlof, om zo toch een dagje extra bij mijn kleine meid te kunnen zijn!

En de papa... die ga ik gewoon een hele resem briefjes achterlaten als ik ga werken zodat hij alles vindt en weet hoe en wat! En dan zal het wel lukken!

Ben blij dat ik allesinds niet alleen ben, want krijg toch soms reacties van de mensen rondom mij, dan vragen ze hoe je ga dat doen een baby en ploegenwerk combineren? Zou je geen ander werk zoeken enz...maar als jullie zeggen dat het lukt, dan geloof ik er ook terug in! thanxxx
Groetjes Maya