De Verdwaalde Ooievaar

'k heb het dus zitten, we zijn terug gekomen uit vakantie met een verwende baby. 't is echt duidelijk.
Ze kan zich geen half uur meer alleen amuseren. Vanaf dat mama of papa uit het zicht is, zet ze haar keel open, en met grote dikke truinen, grote snikken, alle registers open....
Eerst dacht ik dat het van vermoeidheid was, maar ze heeft gisteren veel geslapen, met veel plezier een badje genomen, maar tussenin en 's avonds was het echt aandacht vragen tot en met.

Ik denk dat ik haar misschien een paar dagen moet geven om terug aan het dagelijkse ritme te wennen, maar 'k zag het gisteren al effe niet meer zitten.

Heb haar eens een half uur laten huilen (maar echt brullen!) en tussenin eens een paar keer gaan kijken.
Als ik haar pak, stopt ze onmiddellijk met wenen, als ik haar aai of tegen haar spreek, kijkt ze weg, als ik mijn hoofdje dicht tegen haar breng, trekt ze keihard aan mijn haar, of 'slaat' ze tegen mijn gezicht. Ze is echt supergefrustreerd en kwaad.

soms denk ik dan, oei ze zal pijn hebben of zo, maar ik weet het eigenlijk niet goed. Is het nog een sprongetje, of zijn het de tekens van verwennerij.... hopelijk betert het snel want m'n moederhart kan al dat gebleit niet aan!

Sterretje, hoe oud is ze nu?
Kan het geen begin zijn van de periode van scheidingsangst? Want dat kan echt wel hevig zijn hoor, ze zijn dan echt bijna in paniek als mama of papa hen achterlaat.
Woordje van troost: dat gaat over, 't is maar een fase. Maar gemakkelijk is inderdaad anders.

Denk niet dat je bang moet zijn om met een verwende baby te zitten hoor, ergens is het ook normaal om na een periode van vakantie, waar ze altijd het middelpunt van de aandacht van mama en papa geweest is, weer wat tijd nodig te hebben om aan te passen.
Dat komt wel weer in orde!

ze is bijna zeven maanden.
Tja, ik denk dat we een beetje terug ons evenwicht moeten zoeken. Vandaag is ze tot nu toe al braaf geweest, en strakjes gaan we winkelen, dus weer lekker dicht bij mama in de babybjorn

Vrijdag 21/05 heb ik verlof gehad, dan was het maandag erop pinksteren en toen was ik dinsdag ook onverwacht thuis door de gesloten creche. Dus 5dagen lang bij mama en ik moet zeggen dat ik dat voor de rest van de dagen gevoeld heb. Vooral mijn kleine kabouter Matthias heeft nog steeds een sterk 'mam-verlaat-me-niet-blikje'
Ik denk dat het wel zal overgaan hoor, zoals je zegt een aanpassingsperiode. Wat ik nu vooral doe is niet onmiddellijk ze oppakken maarja, als ze zo brullen niet altijd evident. Ik zet me er dan even bij, speel even en sta dan terug recht en zeg:"Tja, de mama moet nog wat werken" Ik weet dat ze me niet zullen begrijpen, maar communiceren vind ik wel belangrijk.
Ik hoop dat het betert Sterretje, maar je poppemie is gewoon heel graag bij mama

Ik dacht ook direct aan scheidingsangst Sterretje bij 't lezen van je verhaal. Kan perfect al op Amber's leeftijd!

't Zal wel weer wennen... Hopelijk voor jou en Amber eerder snel!

Kaan had het maandag (na een weekje enkel bij mama en papa) het ook lastig op de crèche. Hij hft ook één keer geweend als ik wegging na een bv-sessie. Maar na een dag of twee was het al veel beter. Het is ook een aanpassingsperiode hé. Je zal zien volgende week zal het nog miss wat lastig worden voor haar maar het zal terug beteren.

Liefs,

Bokje

Amber heeft het vandaag nog niet slecht gedaan. Ze huilt nog wel snel, en telkens met een zeer groot stemvolume, maar ze kan zich ook nog alleen vermaken, oef.
'k denk wel dat ik tamelijk hard ben als mama, maar de verleididng is zo groot om haar telkens te knuffelen en bij me te pakken.
is vind ik wel een voordeel van al te gaan werken, anders had ik nu zeker een verwende baby.
Ach ja, liefde kan je nooit te veel krijgen vind ik!

Sterretje, da's ook mijn troost tegenwoordig: mocht ik nog thuis zitten, had ik nu waarschijnlijk een (meer) verwende baby...

Maar ja: liefde, verwennen... waar gaat het ene over in het andere?? Héél moeilijke kwestie.

Mja die "grijze zone" bakert ieder voor zichzelf af denk ik. Wat verwennen is voor de ene is liefde voor de andere.

Kdenk dat vanaf het moment dat je het vervelend vind, dat je er dan (pas) iets aan moet doen.

Bah, ik doe toch ook dingen voor Kaan uit liefde voor hem hoor. Bijv nu deze morgen hem voeding zitten geven terwijl ik veel liever zou slapen

Gisteren heeft ze zich voorbeeldig gedragen, en heeft ze overdag wel vijf dutjes gedaan
's avonds waren de oma's en de tante op bezoek, dus heeft ze weer kunnen genieten van veel te veel aandacht.
ze begint wel haar draai terug te vinden en huilt niet meer om het minste, oef...

Ik denk dat je als mama wel weet wanneer je zelf te ver gaat hé, want liefde kan overgaan in verwennen, en verwennen kan overgaan in 'miskweken'.... en zo ver zal ik het zeker niet laten komen

Sterretje, dat zijn periodekes die voorbij gaan.
Ooit het boek "oei, ik groei" gelezen? Daar spreken ze van sprongetjes en inderdaad: ongeveer om de maand heb je een periodeke dat ze nu eenmaal onhandelbaar zijn of meer aandacht vragen.
Komt vanzelf wel weer goed.