De Verdwaalde Ooievaar

Dag lotgenootjes!

Het is niet echt een vraag dat ik hier post, het is eerder een poging om mijn hart te luchten bij vrouwen die hetzelfde meemaken.

We hebben 2.5 jaar geprobeerd op zwanger te geraken en begin april kregen we dan eindelijk het goede nieuws. Ik heb al een fantastische zwangerschap achter de rug : niet al te ziek, geen onoverkomelijke kwaaltjes, nog niet teveel bijgekomen...een droomzwangerschap denk ik.
Maar de laatste tijd word het me allemaal wat teveel : fulltime werken, kamer in orde maken, doopsuiker ineen steken, kaartjes kiezen, lijst gaan leggen, niet goed kunnen slapen,....

Ik wil niet teveel zagen want zoals ik al zei : ik heb niet te klagen, maar ik denk dat het komt doordat ik het gevoel heb dat alles perfect moet zijn. Na zo lang te proberen had ik van alle aspecten al een ideaal beeld in mijn hoofd en dat blijkt me nu tegen te werken. We hebben ervoor gekozen om alles zelf te doen : doopsuiker bij de Ava halen, geboortekaartje online bestellen,...maar daar heb ik nu best wel wat stress van! Ik kan het maar niet uit mijn hoofd zetten, niets is goed genoeg,alles moet perfect zijn. De kinderkamer is nog niet klaar en ik lig gewoon wakker van de kleurkeuze, ni te doen.

Overdrijf ik een beetje of herkennen jullie deze gevoelens? Ik moet het echt een beetje van me afzetten want het 'genieten' is er zo wel een beetje aan het afgaan.

Groetjes
Eveline

beste Eveline,

om te beginnen: perfectie bestaat niet. nooit, nimmer! Er zal wel altijd iets zijn.
Maar: ook ik had/heb soms het gevoel dat niet alles verloopt zoals ik het zou willen. vooral omdat we zo lang hebben uitgekeken naar de zwangerschap en naar ons kindje (onze baby is al 9 maanden) en we een ideaalbeeld vormen. Zoals met alles is het ideaalbeeld zelden of nooit bereikbaar. probeer dus gewoon om je er af en toe bij neer te leggen dat het niet altijd loopt zoals verwacht en zeg af en toe FOERT! Niet altijd gemakkelijk, dat is iets wat je een beetje moet leren. Ik ben er ondertussen een kei in: baby 9 maanden en kamer nog niet volledig in orde

Probeer vooral te genieten van wat wel vlot loopt en knijp een oogje dicht voor de dingen die (nog) niet zijn zoals op voorhand gedacht. En je hebt nog wel wat tijd hoor voor je doopsuiker...

Hier ook een perfectionist en zeker op het gebied van de kids.

Ik had dat ook uren zoeken naar het juiste kaartje, het perfecte kaartje ( bij ons eerste konden we niet kiezen en hebben er uiteindelijk 2 verschillende genomen en afwisselend opgestuurd ; bij nummertje 2 moest het minstens even mooi zijn en in dezelfde lin liggen, bij nummer drie was't een jongen dus moest het totaal anders maar toch fantastisch mooi zijn ). Gevolg is dat ik in Aalst woon en mijn doopsuiker achtereenvolgens in Vrasene, Zemst en st kathelijne Waver besteld heb. kilometers heb ik gereden voor net dat ene dat ik absoluut wou .

Ik moet wel zeggen dat ik er echt van kon genieten. Ik had ook heel vroeg lijstjes gemaakt wat wanneer moest gedaan worden en ik nam mij daar echt verlof voor om dat met veel aandacht te kunnen doen.

Ik heb ook alledrie de keren het doopsuiker zelf gemaakt en heb daar echt van genoten: iedereen de deur uit, mijn geheim hoe het eruit zag. Ik moet zeggen doopsuiker eerste was twee weken voor uitgerekende datum af en daar ben ik 10 dagen overtijd gegaan, bij tweede heb ik na het breken van mijn water nog gauw de laatste lintjes gestrikt, bij het derde was de helft af maar dat was voldoende want ben toch maar op 6 weken met babietje naar werk doopsuiker gaan brengen.

Ik zou zeggen, maak een goeie planning en geniet met wat je bezig bent en wat niet gedaan kan worden, laat je door iemand doen of doe je later. Ons kamertje was in een neutrale kleur geschilderd ( heel licht paars en mooie ecru meubeltjes) en had bij de geboorte bijna geen versiering. Gaandeweg naarmate ze ouder worden krijg je zicht op hun karakter en vind je de nodige decoratie. zo heb ik een paar maand terug een pentekening op de kop getikt van een oud rood fiatje
, exact het autootje dat we als doopsuiker gaven voor de kindjes. Die kader hangt nu in zijn kamer. Ben ik blij dat ik niet voor de geboorte absoluut decoratie gehangen heb om te hangen .

Er is nu een werkwoord dat je nooit mag vergeten : GENIETEN

Groetjes

cinne

Hoi Evelien,

Ik heb wel last van de kwaaltjes en redelijk veel pijntjes ook.. Maar ik weet dat anderen dan weer bv risico-zwschap hebben, of constant moeten platliggen,oppassen met wat ze eten enzo..Dat heb ik dan weer niet.

Ik ga hier eens heel eerlijk zijn, maar ik heb soms het gevoel dat ik een zaag ben. Want ik kan niet met volle overtuiging zeggen dat zwanger zijn DE TOPTIJD van mijn leven is. Misschien zeg ik dat wel als kindje er is, dat ik terug verlang naar dat buikje en de trappeltjes.. Maar fysiek vind ik de zwschap echt niet zo fantastisch.
Ik vind het wel een geweldig wonder dat mijn lichaam tegen alle verwachtingen in blijkbaar toch zwanger is en dan nog met eigen DNA-materiaal (hoewel dat op zich niet had gehoefd). Op zich weegt die wetenschap niet op tegen de ongemakjes..maar toch hoor, ik heb dezelfde gedachten als jij soms.

Het moeilijkst heb ik het nog met de lichamelijke beperkingen en verlies van mijn figuurtje waar ik oh zo hard voor gewerkt had. Het was mijn trots, mijn troef..Mijn Ventje was ook gek op mijn lijf en om dat dan te verliezen.. (hij is nog steeds hevig fan hoor, zeker van de mega 'toeters'), maar ik vind enkel mijn buikje mooi (echt hoor, daar pronk ik superhard mee). Al de rest is gewoon compleet onsexy.
Ik vraag me vooral af wat er gaat blijven plakken na de geboorte. Want dat je lichaam nooit meer t zelfde wordt is een feit. En ik vind zeker dat je mag zien dat iemand mama is. Maar ik hoop echt dat het meeste gewicht en dubbele kin enzo afgaat hoor.

Dat alles me teveel wordt, wel das grappig , maar ik zie nog gisteren exact hetzelfde in paniek tegen mijn ventje: als het nu niet stopt dan kan ga ik echt doordraaien. Wij zitten ook nog eens midden in verbouwingen nu. En ik vond het voorbereiden van de komst van een kindje al redelijk intensief, dus nu is het gewoon pompen of verzuipen..

Ik denk dat we gewoon teveel en alles te perfect willen. En ja na jaren uitkijken naar een kindje, heb je echt een mega ideaalbeeld van hoe het zou moeten zijn. Ik had dat heel erg wat betreft hoe 'zanger zijn' zou voelen. Maar eerlijk wat betreft de tijd als het kindje er is, denk ik dus echt wel redelijk in doemscenario's.
Ik ga ervan uit dat we een super huilbaby gaan hebben, dat k ga kapot zijn van de oververmoeidheid.. EN dat ik helemaal geen klop zal kunnen doen in het huishouden tijdens bevallingsverlof. Niets perfecte mama die ook nog eens perfecte minnares en huismoeder is.. Dan kan het alleen maar beter zijn in werkelijkheid hè, met zo'n verwachtingspatroon

1 ding weet ik zeker: ik ga echt onwijs veel houden van ons kleintje. Ik ben er nu al zo zot van.
Hoe ongelooflijk is het niet dat er een mensje uit ons voortkomt? Als ik daar bij stilsta, smelt ik toch weer geweldig hard.

Hey dames, dit is echt perfect normaal hoor. Er zijn er hier wel meerdere die niet zo graag zwanger zijn.
Ik ben uitgerekend voor maandag en zal zo blij zijn als ik mijn kindje in mijn armen heb.
Na bijna 3 jaar proberen vond ik het v mezelf ook ondankbaar dat dit niet de tijd was waar ik zo nr uitgekeken heb, ma t is nu eenmaal zo. De 1e 3 maanden ongemakkelijk, dan 3 maanden goed en nu al 3 maanden moe, t zuur,... Mijn lijf die nu echt wel weer normaal mag worden, heb zo zin om trug te gaan shoppen vr mezelf in normale winkels!