Wij hebben vorige week te horen gekregen dat we een drieling verwachten. Ben vandaag 8 weken zwanger. Artsen benadrukken het erg hoge risico van deze zwangerschap omdat er n een-eiige tweeling bijzit die een placenta deelt. Er is 40% kans dat de kindjes niet overleven of gehandicapt zijn. Er wordt een embryo reductie voorgesteld...
Is er nog iemand zwanger of zwanger geweest van een 3 ling die volledig een-eiig is of waarvan er twee kindjes een-eiig zijn EN een placenta delen? Wat zijn jullie ervaringen geweest?
Een drie-eiige drieling of een eiige drieling met APARTE placenta's geeft minder risico, met die situaties kan ik me dan ook niet mee vergelijken...
Sunny
Iemand zwanger van 3-ling?
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Sunny,
allereerst voel ik erg met je mee. Ik kan het me niet voorstellen om voor zo'n beslissing te worden gesteld of je nu voor embryo-reductie gaat of niet...
Veel goede moed hoor!
Maar ik wilde je ook nog eens zeggen dat ik ooit een boek heb gelezen met een verhaal van een koppel dat IVF deed. Na heelwat IUI's hun eerste IVF. 't Was in de VS, dus ze plaatsten de 3 embryo's die ze hadden allemaal terug (de vrouw was 38 ofzo). Ze was zwanger, haar HCG waarde was direct hoog ("at least twins" zeiden ze tegen haar). Eerste echo op 6 weken ofzo: 2 vruchtzakjes. Tweede echo op 7 weken: 2 grote vruchtzakjes en 1 kleintje, met een harstlag in de 2 grote en nog niks te zien in het kleintje dat eerst nog niet zichtbaar was. Maar toch bereidden ze zich voor op een drieling (drie eenlingen), en ze waren van plan om ze alledrie te houden. Derde echo op een dikke acht weken ofzo: 2 grote vruchtzakjes met goede hartslag, en in het kleinere vruchtzakje waren er twee hartslagen te zien... een vierling dus, met twee eenlingen en een één-eiige tweeling. Men stelde hen ook voor om na te denken over embryo-reductie. Maar anderzijds zei men hen ook dat omdat die één-eiige tweeling pas zo laat zichtbaar was (met groeiachterstand dus), en bovendien zo laat ontstond (na de terugplaatsing) er een grote kans was dat dat een siamese tweeling zou zijn. Er moest verder worden afgewacht tot 12 weken, want volgens de dokters zou die tweeling waarschijnlijk toch niet leefbaar zijn...
Op de vierde echo op ca 11 weken ofzo was één van de éénlingen gestorven. En zag men bij de tweeling dat ze één buik deelden, het was dus een siamese tweeling. Men zei hen dat die niet leefbaar zou zijn en zeer waarschijnlijk één van de komende dagen zou overlijden. Bij de volgende echo leefde alleen nog maar de overgebleven éénling, dat is dan ook hun dochtertje geworden.
Het boek beschrijft hun verhaal van a tot z, dus heel de stimulatiecyclus, de pick-up, en het verdere verloop van de zwangerschap. Er zijn geen echte beschouwingen over embryoreductie in opgenomen, het verhaal is ongeveer zoals wat ik hierboven schreef, gewoon wat feiten achter elkaar. Ze deden alsof ze pas over die embryoreductie zouden nadenken op 12 weken, als het "probleem" zich dan nog zou stellen...
Dus ik vrees dat je er niet zoveel aan zou hebben om het hele boek te lezen. Ook gingen ze ervan uit dat ze de drieling gewoon zouden houden (was natuurlijk wel een drie-eiige), en achteraf ook eventueel de vierling.
Ik kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is om nu gewoon van dag tot dag je af te vragen wat je moet doen... en hoe het met die tweeling in je buik is gesteld. Hebben ze je voorgesteld om veel echo's te doen, om korter op de bal te kunnen spelen ivm je opties? (stel dat ze afwijkingen zouden zien vóór de 12 weken, dat zou je misschien wat hoofdbreken besparen...) Heb je nog second opinions gevraagd bij andere universitaire ziekenhuizen??
Bij gynecologen, en misschien ook bij kinderartsen die gespecialiseerd zijn in prematuurtjes (eventueel prematuurtjes met problemen)?
Veel goeie moed hoor!!
allereerst voel ik erg met je mee. Ik kan het me niet voorstellen om voor zo'n beslissing te worden gesteld of je nu voor embryo-reductie gaat of niet...
Veel goede moed hoor!
Maar ik wilde je ook nog eens zeggen dat ik ooit een boek heb gelezen met een verhaal van een koppel dat IVF deed. Na heelwat IUI's hun eerste IVF. 't Was in de VS, dus ze plaatsten de 3 embryo's die ze hadden allemaal terug (de vrouw was 38 ofzo). Ze was zwanger, haar HCG waarde was direct hoog ("at least twins" zeiden ze tegen haar). Eerste echo op 6 weken ofzo: 2 vruchtzakjes. Tweede echo op 7 weken: 2 grote vruchtzakjes en 1 kleintje, met een harstlag in de 2 grote en nog niks te zien in het kleintje dat eerst nog niet zichtbaar was. Maar toch bereidden ze zich voor op een drieling (drie eenlingen), en ze waren van plan om ze alledrie te houden. Derde echo op een dikke acht weken ofzo: 2 grote vruchtzakjes met goede hartslag, en in het kleinere vruchtzakje waren er twee hartslagen te zien... een vierling dus, met twee eenlingen en een één-eiige tweeling. Men stelde hen ook voor om na te denken over embryo-reductie. Maar anderzijds zei men hen ook dat omdat die één-eiige tweeling pas zo laat zichtbaar was (met groeiachterstand dus), en bovendien zo laat ontstond (na de terugplaatsing) er een grote kans was dat dat een siamese tweeling zou zijn. Er moest verder worden afgewacht tot 12 weken, want volgens de dokters zou die tweeling waarschijnlijk toch niet leefbaar zijn...
Op de vierde echo op ca 11 weken ofzo was één van de éénlingen gestorven. En zag men bij de tweeling dat ze één buik deelden, het was dus een siamese tweeling. Men zei hen dat die niet leefbaar zou zijn en zeer waarschijnlijk één van de komende dagen zou overlijden. Bij de volgende echo leefde alleen nog maar de overgebleven éénling, dat is dan ook hun dochtertje geworden.
Het boek beschrijft hun verhaal van a tot z, dus heel de stimulatiecyclus, de pick-up, en het verdere verloop van de zwangerschap. Er zijn geen echte beschouwingen over embryoreductie in opgenomen, het verhaal is ongeveer zoals wat ik hierboven schreef, gewoon wat feiten achter elkaar. Ze deden alsof ze pas over die embryoreductie zouden nadenken op 12 weken, als het "probleem" zich dan nog zou stellen...
Dus ik vrees dat je er niet zoveel aan zou hebben om het hele boek te lezen. Ook gingen ze ervan uit dat ze de drieling gewoon zouden houden (was natuurlijk wel een drie-eiige), en achteraf ook eventueel de vierling.
Ik kan me voorstellen dat het verschrikkelijk is om nu gewoon van dag tot dag je af te vragen wat je moet doen... en hoe het met die tweeling in je buik is gesteld. Hebben ze je voorgesteld om veel echo's te doen, om korter op de bal te kunnen spelen ivm je opties? (stel dat ze afwijkingen zouden zien vóór de 12 weken, dat zou je misschien wat hoofdbreken besparen...) Heb je nog second opinions gevraagd bij andere universitaire ziekenhuizen??
Bij gynecologen, en misschien ook bij kinderartsen die gespecialiseerd zijn in prematuurtjes (eventueel prematuurtjes met problemen)?
Veel goeie moed hoor!!
-
sunshine
- Berichten: 828
- Lid geworden op: 12 december 2007, 19:52
Mies, dankjewel voor je reactie.
Ik ben nog maar 8 weken en moet idd nog 4 weken afwachten zoals iedereen vooraleer de 12 weken grens bereikt is. Sowieso is mijn eerste "wens" dat er testen kunnen gebeuren om te zien of er afwijkingen zijn aan een van de kindjes. We raadplegen volgende week de beste profs in Jette en UZLeuven.
We moeten er hoe dan ook doorheen.
Ik ben nog maar 8 weken en moet idd nog 4 weken afwachten zoals iedereen vooraleer de 12 weken grens bereikt is. Sowieso is mijn eerste "wens" dat er testen kunnen gebeuren om te zien of er afwijkingen zijn aan een van de kindjes. We raadplegen volgende week de beste profs in Jette en UZLeuven.
We moeten er hoe dan ook doorheen.
-
clau
- Berichten: 1171
- Lid geworden op: 9 april 2010, 13:00
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten