De Verdwaalde Ooievaar

Nooit gedacht dat ik hier nog eens een topic over ging openen (nu pas wil ik zeggen ).

De laatste dagen en nachten zijn echt niet leuk. Yveske is bij vlagen vrolijk overdag maar vooral heel hangerig.

Spelen op de grond is niet oké, hij wil op de arm. Op de arm is ook niet oké, hij wil spélen. Zet ik hem neer, dan is het weer krijsconcert. Vermoeiend.

Heb hem vandaag voor 't eerst overdag in bed gekregen door hem een paar minuten vast te houden in zijn bedje. Zo is hij voor een half uur in slaap gesukkeld, en daarna opnieuw wakker, wenen, terug gaan neerleggen + vasthouden en nu slaapt hij terug. Vorige dagen sliep hij alleen in onze armen. 's Nachts mee bij ons in bed.

Het valt me op dat hij ineens heel anders speelt. Hij haalt niet meer zo alles uit zijn kast om alles in het rond te strooien. Hij staat recht bij zijn kast en speelt met iets dat erin ligt. En hij gebruikt maar een paar speeltjes. Ook is alles "pa" of "bwa". Hij is bang van geluiden, zoekt vanwaar ze komen.

Ben zelfs terug aan het lezen in "oei ik groei".

Conclusie : een sprongetje (al twijfel ik of het het 11 maanden sprongetje is of het 13 maanden sprongetje, bij 12 maanden stond er geen sprongetje, dus het zal het 11 maanden sprongetje zijn dat wat later valt he?

Anayway, volgens het boek duurt het max 7 weken. We leven op hoop...

(mss heeft ie gewoon buikgriep ofzo)

Goh Loeki
zo herkenbaar ...
En idd zeg, waarom open je NU pas dit topic

'k zou zeggen, mama knows the best en ga op je gevoel af hé. Doe ik nu ook veel meer dan vroeger.
Je kent je kindje het best en ziet het beste de verschillen.

Volgens mij is het bij Yveske een samenloop v omstandigheden. Miss omdat mama/ papa meer thuis zijn? De drukte vd feestdagen, idd een sprongetje en een tandje erbij, nieuwe indrukken, nieuwe ontdekkingen....

Wij kijken ook elke dag verwonderd naar Amber, mensen, wat veranderd zij! Voor sommige mensen mss onmerkbaar, maar voor ons zo anders.
Ze wordt veel verbaler (als ze op haar gemak is), laat nog duidelijker blijken wat ze wel/niet wil, wil constant op ontdekking en 't is ook voortdurend zoeken of ze nu wil gepakt worden of niet. Vanaf dat je haar op schoot neemt, wil ze staan. Laat je ze alleen, dan wil ze gepakt worden
'k vind het momenteel nog schattig en vertederend, omdat onze nachten goed zijn en het eten veel beter gaat.
Maar ik zit dus al maanden met dat gevoel: wat scheelt er nou? en ik ben zo bang om te gaan verwennen, maar ik zie echt dat het bij haar een karakter is dat zich ontwikkelt en dat ze volop in een ontdekkingsfase zit.
Bij Amber is het nu vast de 13-m sprong die al zeven weken bezig is

Gisteren had ik echt zoiets van "maar manneke, wat scheelt er nu toch". Kdenk idd een combinatie van willen ontdekken maar tegelijk schrikken van hetgeen hij dan ontdekt, dingen anders zien... Mss ook een beetje ziekjes, en moe want hij slaapt niet goed.

Daarstraks had ik echt medelijden met hem. Hij was boven op het eerste verdiep en hij wilde op de trap kruipen naar de zolder. Daar staat geen hekje, en het mag natuurlijk niet.

Normaal gezien als hij daar dan opkruipt, zeggen we hem dat het niet mag en zetten we hem ergens anders. Deze keer zei de papa streng dat het niet mocht. Normaal gezien kijkt hij dan zo even lachend (ook al ben je echt streng) en doet hij gewoon verder tot je hem afleid. Maar nu dus niet. Huilen, huilen, huilen. Grote tranen, en tussendoor terug naar de trap kruipen, en de papa die weer zei dat het niet mocht.

Voor mij was het duidelijk : hij had heel goed door dat de papa boos was, op hem, maar hij begreep niet waarom (anders zou hij niet terug naar de trap kruipen). Maar ja, de papa ging even "opvoeden" en die hield dus vol. En ik wilde er ook niet direct "tussenkomen". De papa heeft hem uiteindelijk getroost (dus "toegegeven" omdat hij ook wel zag dat het niet klopte) maar hij is pas later bij mij echt weer bedaard. Zo zielig.

Tja, wat moet je als mama op de duur nog doen hé? Blij zijn dat ze geen koorts maken. Eens wat sneller een pijnstiller geven? Wandelingetje buiten maken, afleiden, ...

Bij amber zien we het nu duidelijk omdat zowel mama als papa meer thuis zijn geweest, dat ze meer aandacht krijgt, en veel moeilijker alleen speelt. Dus ik hoop er in januari terug een degelijk ritme in te krijgen.

Het hoort bij mij al bij de frustraties vh leven, zolang ons kindje niet kan spreken, weten we niet goed wat hen mankeert.
En vanaf dat ze kunnen spreken, zal er wel een andere frustratie volgen.

Gisteren in supernanny: kindje van 5: mama, jij bent e heel slechte mama voor mij.
Als jij boos bent, mama, dan doet mijn hartje pijn...

dan denk ik van man man man, ga ik dat ook mee moeten maken mijn hart brak nu al!

ja rond die leeftijd zeggen ze zulke dingen Sterretje, soms echte knauwen in je hart! Ik zie je niet graag, je bent mijn vriend niet meer, ... ik heb dat dan plots eens terug gezegd (van mijn vriend zijn he, niet van graag zien) en hij is toen beginnen huilen. Dan hebben we "ons terug vrienden gemaakt" en nadien heeft hij dat bijna nooit meer gezegd.

Kindjes nemen ook alles zo letterlijk aan die leeftijd. Zo zei ik vroeger regelmatig tegen hem : ik hou van jou want de lucht is zo blauw. Tot hij op een avond vroeg waarom ik hem niet graag zag als het donker was. Ocharme het ventje, zo lang verkeerde associaties in zijn hoofdje gehad doordat ik dat begon te zeggen omdat hij rijmpjes aan het leren was. Al een geluk dat hij mondig is en het me dus vroeg, in plaats van met zijn verdriet te blijven zitten

Loeki, ook hier klinkt het herkenbaar. Al slaapt Adie wel goed 's nachts. Niet afgelopen nacht maar de nacht ervoor is hij wel eens om 2u al brullend (echt vanuit het niets) wakker geworden. Overdag slaapt hij wel minder en korter. En "zagen, zagen, zagen". Als hij de arm zit, dan wil hij op de grond en omgekeerd. Vertellen is meestal al zagend. Bij mijn moeder vandaag wilde hij niet zijn. Steeds naar mij toe kruipen. En neuten, neuten, neuten.

We hbb al gedacht dat hij miss terug een tandje zou krijgen. Maar hij merkt ook duidelijk wat nee betekent, want ook hier wenen of mopperen als we nee zeggen. Hij stopt er dan ook mee. Voilà net hft hij weer een demonstratie gegeven omdat hij niet aan de laptop mag komen.
En ook hij probeert onmiddellijk het terug te doen. Heb hier net het typen moeten stopzetten wegens een volledig krijsconcert.

Het feit dat hij nu ook al bijna een week continu bij ons is en dus eigenlijk continu aandacht hft en geen speelkameraadjes helpt ook niet echt denk ik.

Hier hetzelfde, maar in iets mindere mate.

Ik ben ook opnieuw beginnen lezen in "oei, ik groei", op zoek naar de symptomen van een sprongetje! En ook in Pantley...

hoe oud is Fenn ook al weer?

voor mij is het duidelijk dat Amber last heeft v het verstoren v haar ritme en de nieuwe indrukken (cfr doorslapn topic)
de kunst is er nu niet aan toe te geven natuurlijk, en afwachten wat de volgende dagen en nachten gaat geven!

Fenn wordt maandag 9 maanden! Al ne grote jongen he!

Ja, dat is geen babytje meer hé. Voor mij is er veel veranderd op 9 maanden, en nu is ze bijna 14 maand en zie ik echt weer grote vorderingen...

Haha, ik heb een KIES gespot!! De buitenste zijkant zit erdoor.

En ik maar zoeken naar snijtanden...

waahw, snelle Yveske zeg!

't zal nu wel rap beteren mama!

Ik hoop het... Ocharme 't mannetje. Gelukkig heb ik toegegeven aan mijn instinkt en vrij veel geknuffeld. De papa is hem nu in slaap aan het sussen... (proberen).

amai snelle Yveske!

dikke knuf aan jullie alledrie

Ik denk dat het hier stilaan de traditie wordt dat kindjes rond hun eerste verjaardag lastig zijn, niet willen eten, of ziek zijn... dus ik opteer voor mogelijkheid 4: verjaardags-stress!

(bij ons zijn het ook weer zeer zware dagen en nachten met een heel zielig ziek meisje, cfr topic tandjes)