De Verdwaalde Ooievaar

Hey dames,

Ik vind dit een beetje een moeilijk onderwerp... zeker om hier op een dergelijk forum te plaatsen. Ik zou op een roze wolk moeten zitten en blij zijn omdat we eindelijk een kindje verwachten. Nu, op zich is dat ook wel zo... ik ben reuze blij dat we zwanger zijn, dat het gelukt is en de hel van het proberen eindelijk voorbij is...

Maar ik voel me helemaal niet op een roze wolk zitten. Moesten ze me zeggen dat een prenatale depressie bestaat... ik zou het geloven. Ik ween me de hele dag mijn ogen uit mijn kop... heb vanalles te doen, maar heb nergens zin in, kom gewoon tot niets, niets zinvol. En als ik mezelf forceer, sta ik 5 minuten later alweer te bléten. Ik heb vroeger nog een zware depressie gehad, dus ik weet hoe dat voelt... Ik overdrijf dus helemaal niet als ik zeg dat ik me ronduit depressief voel. Maar daar voel ik me wel schuldig om... ik zou verdorie blij moeten zijn! Opgewekt, en vol energie!!

Maar ik ben wel bang dat mijn baby hier misschien last van zal hebben...? Je hoort soms bvb. dat mama's die het heel lastig hebben tijdens de zwangerschap een huilbaby krijgen... Of zijn dat fabeltjes?

En ik vraag me ook af wat er aan de hand is... Zijn het de hormonen? Is dit normaal? Hebben nog mensen onder jullie dit? Of moet ik echt wel aan de alarmbel trekken en hulp zoeken?

Sorry voor dit vervelende onderwerp... maar ik begin me echt zorgen te maken...

Groetjes,
Een verdrietige Z/H

Het is normaal dat je je wat overweldigd voelt, er is een hele hoop stress van je schouders gevallen (niet te onderschatten voortraject om zwanger te geraken).
Bij mijn eerste zwangerschap was ik ook om het minste geringste aan het janken (ik had de paardenfluisteraar gelezen en in het boek sterft die vent op het einde. toen ik zwanger was, zat ik naar de film te kijken en ik had al op voorhand een brok in de keel. maar in de film sterft hij helemaal niet. Tranen met tuiten heb ik gejankt die avond, "want die film was ANDERS dan het Boe-oe-oe-oe-oek")
Maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als een depressief gevoel. Voel je je constant zo? Of is het met vlagen? Zijn er wel (delen van) dagen dat je zin hebt om iets te doen?

Laat deze post mss eens een paar dagen rusten en open hem nog eens binnen paar dagen. Mss vind je dan dat je je niet zo down voelt als je nu beschrijft. is dat echter wel het geval, zou ik idd eens praten met een dokter...

En ik geloof er de ballen van dat je gemoedstoestand enige invloed zou hebben op je kindje!

Hallo,
Een zwangerschap en een (eerste) kindje krijgen zijn heel ingrijpend.

Ik weet nog hoe bij mn zoontje de wereld leek te schudden en ik het ook zo moeilijk had. Dat heeft eigenlijk wel geduurd tot hij een jaar was. Daarna was mn leven in de nieuwe vorm gevallen, met een grappige peuter aan mn zijde, en was ik weer de oude.

Zeker als je gevoelig bent voor depressie (zoals ik ook) lijkt me dit echt een moment om er last van te hebben. En je moet er door, stapje voor stapje... Je schuldig voelen hoeft zeker niet!

Erover praten is ook niet makkelijk, omdat er zoveel onbegrip voor is. 'Je zou gelukkig moeten zijn...' Maar je komt er zeker door! En het is het wel waard, het leven met een kindje is zo leuk en gezellig!

Nu dat het tweede op komst is heb ik die zwaarmoedige gevoelens niet, wel de angst dat het mis zou gaan maar dat heeft dan weer te maken met dat het na mn zoontje twee keer mis is gegaan met mn zwangerschap.

Veel moed en groetjes!

Hoi Z/H

Dat van dat gelukkig moeten zijn, tja, dat geldt niet voor iedereen. En dat wij, omdat we de MMM hebben meegemaakt, extra gelukkig zouden moeten zijn, ja, daahaag! Ik kreeg het wel voor mijn voeten geworpen toen ik ziek was de eerste 20 weken. En ziek, dat was 11 kilo kwijt raken voor ik 12 weken zwanger was. Maar ik moest niet zeuren, dit was toch wat ik wilde?!?!

Zoals mijn lief toen zei: 'Ja, we willen heel graag een kindje en ja, we hebben gevochten om deze zwangerschap tot stand te laten komen. Maar nee, we hebben er niet om gevraagd dat je zo ziek bent dus daar hoef je zeker niet blij om te zijn.'

Ik denk dat voor jou hetzelfde geldt. Je voelt je op dit moment niet blij, en je zou van minder je rot voelen. Bij mij kwamen de gevoelens van het behandelen zich nog eens extra melden. De hormonen gieren door je lijf. De buitenwereld heeft vooral oog voor het feit 'dat het nu gelukt is, dus nu is alles goed.' Ik had ook nog eens angst dat het mis zou lopen (bloedingen gehad). En ik heb géén depressie-verleden.

Hoe ervaart je lief je? Heeft zij je meegemaakt tijdens je depressie? Ik herken een (naderende) depressie bij mijn lief vaak eerder dan hijzelf. Maar geef hem even de tijd om daar zelf achter te komen. Misschien geldt dat voor jullie ook. Of kan ze je gevoel ontkrachten?

Heb je nog een psych waar je af en toe contact mee hebt? Ik zou wel op tijd even aan de bel trekken, omdat je dan misschien van minder diep op hoeft te klauteren, mocht je wel in een depressie terechtkomen.

Je hoeft je niet schuldig te voelen, noch naar je kindje, noch naar jezelf, noch naar de buitenwereld. Jullie willen graag een kindje. Jullie hebben niet om een Z/H met een eventuele depressie gevraagd. Dat laatste krijg je er zomaar gratis en voor niks bij, maar daar hoef je niet dankbaar om te zijn. Balen mag.

Heel veel sterkte in elk geval.

Hoi allemaal,

Dank je wel voor de geruststellende/ begripvolle berichtjes.

Ja, mijn vrouw heeft me gekend tijdens een depressie. Ze weet wel wat daaraan vooraf komt en hoe snel het ook kan gaan. Maar ik heb de indruk dat zij er nog steeds gerust in is, en denkt dat alles komt door de gierende hormonen. Misschien heeft ze ook wel gelijk hoor...

Ik heb ook nog steeds contact met een therapeut (maar ga daar niet meer regelmatig, maar het kan wel als het nodig is). Ik heb haar donderdag opgebeld. Ze zij toen ook dat ik niet mocht paniekeren, dat het een stuk normaal is wat er nu gebeurd. Het veranderende leven die ons te wachten staat, de last die van onze schouders valt van het lange wachten/behandelen, maar ook de onzekerheid en bezorgdheid over onze uk... Samen met al die hormonen, en toch wel een psychische kwetsbaarheid (door de vroegere depressies) maken het extra moeilijk. Ze vond het belangrijk dat ik erover praat (met mijn vrouw, haar of met anderen, dat speelt niet zo'n rol), en vooral: me niet schuldig voel omdat ik "niet op een roze wolk zit". Ze zei zelfs: "Ah, Z/H, heel veel vrouwen durven het niet toegeven, omdat het niet hoort dat je dat zegt, maar velen vinden zwanger zijn echt niet leuk hoor, al is het maar omdat je geen controle hebt over wat er gebeurd en bezorgd bent over je kind. Bijna elke moeder wil zo vlug mogelijk dat de 9 maand om zijn en ze hun kindje kunnen vasthouden en écht beschermen".

Dat stelde me ergens wel gerust... In de boekjes is het ook altijd allemaal rozegeur en manenschijn, dat zwanger zijn... Maar in realiteit vind ik het echt niet allemaal zo plezant. Het is dan nog niet eens dat ik pijn heb, of last van iets. Alleen al die bezorgdheid, die angst... Ik wou gewoon dat we al oktober waren, zo simpel is het.

Ik zal dus proberen niet teveel te pannikeren, en te vertrouwen dat alles wel goed komt...

Dank je wel voor jullie reacties!

Groetjes,
Z/H

Hey Z/H,

ik herken je gevoel zo goed. Net als jij heb ik enkele jaren terug een heel zware depressie gehad met daarbovenop een burn-out. Net als jij kan ik altijd terecht bij mijn psychologe van toen. En ja, ik ben al bij haar langs geweest nu ik zwanger ben. Ik was ook even bang dat ik terug aan het wegzakken was en voelde me enorm schuldig dat ik niet altijd superblij ben. Ze heeft me toch ook kunnen geruststellen dat het niet is omdat je je wat minder voelt dat het wil zeggen dat je terug een depressie zal hebben. Er is de angst voor het onbekende, de zorg of alles wel goed gaat met je baby'tje (in mijn geval baby'tjes) in je buik want we hebben er inderdaad geen controle over nu, de angst (zoals bij iedere zwangere vrouw denk ik) of je het goed zal doen als mama maar ook niet te vergeten de mmm die we hebben moeten doorstaan om zover te raken wat toch ook niet te onderschatten is. Het is zoals je therapeut (en de mijne zegt dat ook) je al gezegd heeft heel belangrijk dat we erover praten en onze gevoelens niet opkroppen. Het is OK Z/H en voel je inderdaad niet schuldig meer. Dat doe ik nu ook niet meer. Maar ik kan net als jij niet wachten totdat ik mijn beebjes in mijn armen kan houden en had nooit gedacht dat 9 maanden zo traag voorbij zouden gaan. Alhoewel ik toch ook al begin te beseffen dat ik die dikker wordende buik wel zal missen alsook die complimentjes die ik van iedereen krijg dat ik er zo zalig zwanger uitzie.

Het zal inderdaad allemaal wel goedkomen.

Liefs
Vi

Hoi Z/H,

Ik heb geen ervaring met depressies en kan dus misschien niet ten volle inschatten wat je meemaakt. Maar ik wil even zeggen dat ik de zwangerschap de eerste maanden ook helemaal niet zo leuk vond. Ik was wel blij dat het me gelukt was om zwanger te worden, maar dat was eerder een rationele vaststelling dan echt een gevoel. Ik had ook geen speciale klachten waar ik het aan kon wijten, maar alles was nog zo abstract. Je bent permanent ongerust, je ziet amper iets aan je buik en voelt nog niets, de vermoeidheid vreet fysiek en psychologisch aan je.

Sinds de 16-wekenecho geniet ik er al meer van. Door het geslacht te kennen, is ons kindje voor mij veel concreter geworden. Ik heb intussen een duidelijk bol buikje, waarop ik leuke reacties krijg van mensen, en heb intussen wat leuke zwangerschapskleding in huis, dat was voor mij ook belangrijk om me beter te voelen. En ik voel het kindje geregeld bewegen, wat me geruststelt en een aangenaam gevoel geeft. Je schreef op ons 'bevallen-na-de-zomer'-topic dat jouw buikje nog niet echt zichtbaar is en je de baby nog niet echt voelt. Misschien ga jij je binnenkort ook wat beter voelen, als je zwangerschap letterlijk wat 'tastbaarder' wordt?

En verder denk ik dat je therapeute gelijk heeft hoor: er zijn genoeg vrouwen die níet genieten van de zwangerschap op zich, daar hoef je je zeker niet voor te schamen! En de mythe van de roze wolk die er na de bevalling zou moeten zijn, is ook al vaak doorprikt. Niets is alleen maar rozengeur en maneschijn... Jammer dat zo weinigen het durven toe te geven.

Dikke knuffel,

Anks

Hey Anks,

Nee, dat klopt... alles lijkt nog zo onwerkelijk. In de eerste maanden, toen ik doodop was en misselijk, dan had ik dit tenminste als "bewijs" dat ik zwanger ben. Nu is dit er niet meer, maar er is ook geen buikje, of beweging in de plaats. Het is alsof ik gewoon zoals anders ben... En maar "moet geloven" dat er een baby in mijn buik zit. Ik kijk wel veel naar onze echo... en denk dan: "Z/H, het is écht hoor, kijk maar"... Maar soms kan ik het nog altijd niet goed geloven.

Aan 16 weken wisten wij het geslacht nog niet, binnen 2 weken heb ik de structurele echo, en ik hoop dat we het dan te weten komen. Dan kan ik eindelijk eens beginnen kleertjes shoppen. Ik ben ook bezig met een idee voor onze suikerbonen (we maken alles volledig zelf) en ik merk wel, als ik er positief mee bezig ben, dat ik me ook wel wat beter voel. Maar het overheersende gevoel is nog steeds erg neerslachtig... ik hoop dat dit binnen 2 weken weer wat betert. En dat ik dan niet meer om de haverklap denk: "hou maar op met plannen, want het loopt toch nog mis". Ik had gehoopt dat dit na 12 weken beter zou zijn... maar dat is hier helemaal niet het geval... ik blijf zo vreselijk bezorgd.

Liefs, en dank je wel voor je berichtje,
Z/H