De Verdwaalde Ooievaar

Brent heeft altijd oog voor details, en is eigenlijk een beetje ‘te’ gevoelig.

We hebben al 100 keren naar ‘sneeuwwitje’ gekeken, en hij vindt het prachtig. Hij is ook altijd nog verdrietiger dan de kabouters, en dan weer gelukkig omdat sneeuwwitje toch nog leeft. Super film dus.

Nu hebben we ook het boek (van de disney-club). Ik schets kort het verhaal:
- De stiefmoeder zegt tegen de jager: ‘dood sneeuwwitje, en om zeker te zijn dat ze dood is, breng me haar hart’.
- De jager wil sneeuwwitje doden, maar krijgt het niet gedaan, dus brengt hij het hart van een … hert.
- Sneeuwwitje vlucht het bos in, en komt bij de dieren terecht: eekhoorntjes, konijntjes, vogeltjes en herten. Dat staat in de tekst, maar de tekening: 3 eekhoortjes (mama, papa, kindje), 3 konijntjes (mama, papa, kindje), 3 vogeltjes (mama, papa, kindje), en 2 (!!!) hertjes: mama en kindje (volgens Brent toch).

Waarop Brent zegt: heeft de jager dan het hart van die papa gegeven, misschien? Ja, wat moet een mens daarop zeggen?

En het strafste is dat hij in de film een hart van een ander dier (welk ontsnapt me nu even) geeft, ze hebben het dus ook op, dat het te wreed is!!!!

kindjes hebben echt oog voor die detailshe??

Ik vind die films idd ook heel mooi, maar denk ook dikwijls dat het best wel "enge " films zijn...

de slechterik is ook altijd een echte echte slechterik he...

De eerste keren moest ik zijn handje vasthouden telkens de heks kwam, dat is nu toch al voorbij .

Da's zoals in de film bambi. Ik heb daar een waar jeugdtrauma aan overgehouden.
Als bambi zijn mama kwijt is, komt die vader tot bambi en zegt "De mensen hebben haar meegenomen"

ik heb ook een trauma aan bambi overgehouden!! tranen heb ik gelaten

ja, kinderen hebben erg oog voor detail hoor. als je een verhaaltje zou voorlezen en je leest het anders dan de vorige keren, zouden ze t direct doorhebben!

'k vind Disney films (uit mijn tijd) heel mooi, maar idd erg wreed. ik kon sommige scènes echt niet zien... (week hartje). bij de kleine zeemeermin herinner ik me dat ik de film zelfs vooruit spoelde bij de 'gruwelijk' scène
maar als ik de tekenfilms van tegenwoordig zie: allemaal science fiction, monsters, ... 'k hoop dat mijn dochters alleen maar prinsessenfilms willen zien hoor

Ons jongste misje heeft hier zo'n trauma gehad van de aristokatten. want die drie kleine katjes waren wel hun mama kwijt hé. Geweend dat ze heeft. En dan helpt het niet om er op te wijzen dat ze de mama terugvinden. neen de mama was kwijt !!!

ik durf haar gewoon sneeuwwitje & bambi niet laten zien.

Cinne

Mijn zus keek als kleuter héél graag naar de Disney-film Lady en de Vagebond, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Maar bij de scène waarin Lady in het asiel belandt, kroop ze steevast achter de zetel, dat kon ze écht niet zien Nochtans niet echt een ´gruwelijke´scène, maar ja, al die zielige honden bij elkaar, en de suggestie dat degenen die door een bepaalde deur verdwijnen (voor een spuitje), nooit meer terug komen... Een kind pikt inderdaad meer op dan we zouden denken!

Zelf kan ik nog wel eens een traantje laten bij de Lion King. Simba´s vader die vertrappeld wordt, en die kleine Simba die gelooft dat het zíjn schuld is dat zijn vader dood is... Vréselijk vind ik dat, elke keer opnieuw, niet alleen nu ik zwanger ben